လမ္းေပၚသြားရင္လည္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဝတ္ၿပီးေတာ့ မသြားရင္ အဲဒါ ေတြ႔သမွ်လူအားလုံးကို ေစာ္ကားတာပဲ။ ဒါဟာ ယုတ္ယင္းမႈ၊ ၾကမ္းတမ္းမႈ၊ ႐ုိင္းျပမႈ၊ ေစာ္ကားမႈတစ္မ်ဳိး ျဖစ္ေနတယ္။
ဘုရားေဟာဝိနည္းေတာ္ကုိ ေလ့လာၾကည့္ရင္ ရဟန္းေတြကုိ “လက္သည္းခြံေလာက္ေပါက္ေနတဲ့ သကၤန္းကုိ မဝတ္ရဘူး” တဲ့။ စြန္႔ပစ္ရမယ္လုိ႔ ေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္၊ ဖာေထးရမယ္လုိ႔ ေျပာတာ။ “အနားဖြာတဲ့ သကၤန္းကုိ မဝတ္ရဘူး” တဲ့၊ ဝတ္တာၾကာလုိ႔ အနားေလးေတြ ဖြာသြားရင္ ျပန္လုံးၿပီးဝတ္ရမယ္တဲ့။
(ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြးျမင့္မားေစရန္ - ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက) မွ
အဝတ္အစား ကုိးယုိးကားယား ဝတ္တာဟာ ယုတ္ယင္းမႈ၊ ၾကမ္းတမ္းမႈသေဘာတစ္မ်ဳိးျဖစ္တယ္။ “violence” အၾကမ္းဖက္မႈလုိ႔ ဆုိႏုိင္တယ္။
လူတစ္ေယာက္ဟာ ၾကည့္မေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဆံပင္ေတြ ကုိ႔႐ုိ ႔ကားယား လုပ္လိုက္မယ္။ အဝတ္အစားေတြလည္း ကုိ႔႐ုိ ႔ကားယား ၾကည့္မေကာင္း ေလာက္ေအာင္ ဝတ္လုိက္မယ္ဆုိပါေတာ့ေနာ္။ အကၤ်ီေတြမွာအေပါက္ေတြနဲ႔၊ ေဘာင္းဘီေတြမွာလည္း အေပါက္ေတြနဲ႔ ဆုိပါေတာ့။ လုံခ်ည္ဆုိလည္း အဲဒီလုိပဲ ကုိ႔႐ုိ ႔ကားယား ဝတ္မယ္ဆုိပါေတာ့။ ၿပီးေတာ့ လမ္းေပၚမွာ သူေလွ်ာက္သြားေနတယ္ ဆုိပါေတာ့၊ သူ ဘယ္သူ႔ကုိမွ ဘာမွ မလုပ္ေပမယ့္ သူဟာ လူေတြကို အၾကမ္းဖက္မႈ(violence) တစ္ခုခု လုပ္လုိက္ၿပီလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတယ္။ သူ႔ကုိ ျမင္ရတဲ့သူတုိင္း စိတ္ခ်မ္းသာမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါဟာ ႐ုိင္းပ်မႈ ေစာ္ကားမႈ တစ္မ်ိဳးလုိ ျဖစ္ေနတယ္။
ကုိယ့္အိမ္ကုိ လာတဲ့သူဟာ အဝတ္အစားကုိ ကုိ႔႐ုိ ႔ကားယား ဝတ္လာမယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ကုိ မေလးစားဘူးလုိ႔ အဓိပၸာယ္ေပါက္တယ္။ အိမ္ရွင္ကုိ ေလးစားရင္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဝတ္သြားရတယ္။
ဂုဏ္သိကၡာရွိတဲ့၊ စိတ္ဓာတ္အဆင့္အတန္း ပညာေရးအဆင့္အတန္းျမင့္တဲ့ သူဟာ ကုိယ့္အိမ္ကုိ ဧည့္သည္လာရင္ ဧည့္သည္ကုိ မေတြ႔ခင္မွာ အရင္ဆုံး အကၤ်ီသြားလဲတယ္။ အကၤ်ီအဝတ္အစား ေကာင္းေကာင္းလဲတယ္။ ဥပမာ ေယာက်ၤားဆုိရင္ေပါ့၊ စြပ္က်ယ္ဂ်ိဳင္းျပတ္နဲ႔ ထြက္ေတြ႔ရင္ အဓိပၸာယ္က ဘယ္လုိေပါက္မလဲ။ ဧည့္သည္ကုိ မေလးစားဘူးလုိ႔ အဲဒီလုိ အဓိပၸာယ္ေပါက္တယ္ေနာ္။ ကုိယ့္အိမ္ကုိ လာတဲ့ ဧည့္သည္ကုိ ေလးစားရမယ္။ ဧည့္သည္ကုိေလးစားရင္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ အဝတ္အစားဝတ္ၿပီးေတာ့ ထြက္ေတြ႔ရမယ္။
(အလွတရားမွအမွန္တရားသို႔ - ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက) မွ
Thursday, April 23, 2009
ႏွလုံးလွဖုိ႔ အလွဆုံးသုိ႔ (၄)
ခံစား၊ ေဝမွ်၊ တင္ျပသူက Anonymous at 10:57 PM 6 comments
ဒီက႑ေအာက္မွာ ဖတ္အံုးမယ္ဆိုရင္ မာေရးသွ်င္, သဒၶါစံဖတ္ဖုိ႔ မွတ္စုအခ်ဳိ ႔
Wednesday, April 22, 2009
ညီမေလးအတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ကဗ်ာ
ဒီေန႔ ၂၃၊ဧၿပီ၊၂၀၀၉ ဟာ ကုိေခ်ာရဲ့ “ညီမေလးမမျမင့္”လုိပါပဲ က်ေနာ္ထက္အသက္ၾကီးတဲ့ “ညီမေလး”ရဲ့ (၂၉)ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ျဖစ္ပါတယ္။
ညီမေလးက က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း မဟုတ္ပါ။ လူခ်င္းသိတယ္ဆုိ႐ုံေလးေတာ့ သိပါတယ္။ ညီမေလးဟာ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြရဲ့ မိတ္ေဆြပါ။ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြက သူ႔ကုိ ညီမေလးလုိ႔ ေခၚပါတယ္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ က်ေနာ္ကလည္း သူ႔ကုိ ညီမေလးလုိ႔သိပါတယ္။
ထို က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းမဟုတ္ေသာ က်ေနာ့္ထက္ အသက္မငယ္ေသာ ညီမေလးအတြက္ က်ေနာ္က ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ကဗ်ာေရးပါတယ္။
သုံးဆယ္တစ္ေလ်ာ့ ၊ မငယ္ေတာ့ၿပီ
ခ်စ္ညီမေလး ၊ လွပေဂး၏
ေမြးေန႔ခ်ိန္ခါ ၊ မဂၤလာမွ
ရွည္ၾကာသမွ် ၊ ဤဘဝတြင္
ခ်မ္းျမၾကည္လင္ ၊ ၿမဲေပ်ာ္ရႊင္လ်က္
ခ်စ္ခင္ၾကင္နာ ၊ သူတကာကုိ
ေမတၱာျဖန္႔ေဝ …..
ဘမ်ဳိးေဆြ၏
“မေတ”သက္လ်ာ ၊ ရတနာဟု
ျဗဟၺာနတ္လူ ၊ လႈိက္ဝွန္ဆူပြတ္
ၾကည္ျဖဴႏွစ္သက္ၾကေစေသာဝ္။……….။
ခံစား၊ ေဝမွ်၊ တင္ျပသူက Anonymous at 10:23 PM 7 comments
ဒီက႑ေအာက္မွာ ဖတ္အံုးမယ္ဆိုရင္ ကဗ်ာ့ ပန္းခင္း, မာေရးသွ်င္
Monday, April 20, 2009
Where the monkey puts his hand by Paulo Coelho
ေမ်ာက္ေတြလို..
က်ေနာ္က သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာတယ္။
- “ေမ်ာက္အိုတေကာင္က သူ႔လက္ကို ဘယ္ေတာ့မွ အိုးထဲကို မထည့္ဘူး” - ဆိုတဲ့ ထူးျခားထူးျခား ဆုိရိုးေလးတခုရွိသကြ။
- သူ႔မွာလည္း သူ႔ကိုယ္ပိုင္ ဆင္ျခင္ထားတာေလး ပါတယ္။ - လို႔ သူငယ္ခ်င္းက ျပန္ေျပာပါတယ္။
- အိႏၵိယမွာ မုဆိုးေတြက အုန္းသီးကိုေဖာက္ၿပီး အထဲမွာ ငွက္ေပ်ာသီးကို ထည့္ၿပီး အဲဒီဟာႀကီးကို တေနရာမွ ပစ္ထားေလ့ရွိတယ္။ ေမ်ာက္က အုန္းသီးကို ေတြ႕ေတာ့ အုန္းသီးအတြင္းကို ငွက္ေပ်ာသီးကို ဖမ္းဆုပ္ဖို႔ လက္သြင္းလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔လက္ကို ျပန္မထုတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ငွက္ေပ်ာသီးဆုပ္ထားတဲ့ လက္သီးဆုပ္က အုန္းသီးေပါက္ဝထက္ ပိုႀကီးသြားတာကိုး။ ငွက္ေပ်ာသီးကို လက္လႊတ္လိုက္ရမယ့္ အစား ေမ်ာက္က ဆုပ္ထားေတာ့ ေနာက္ဆုံးမွာ မုဆိုး လက္တြင္းမွာ အမိခံလိုက္ရေတာ့တယ္။
- တို႔ဘဝေတြမွာလည္း ဒီလို အျဖစ္အပ်က္ေတြ ျဖစ္ေလ့ရွိတယ္။ ေသးမႊားၿပီး အသုံးမတည့္တဲ့ အရာေလးေတြကို ပိုင္ဆိုင္လိုတာနဲ႔ပဲ လိုခ်င္မႈရဲ႕ အက်ဥ္းသားအေနနဲ႔ ဘဝကို အဆုံးသတ္သြားရတတ္တယ္။
ခံစား၊ ေဝမွ်၊ တင္ျပသူက ေကဇက္ at 9:42 PM 8 comments
ဒီက႑ေအာက္မွာ ဖတ္အံုးမယ္ဆိုရင္ ပုံျပင္ေလးေတြ, အေရာင္စံု အေတြးမ်ား . . . . ., ေကဇက္
Tuesday, April 14, 2009
ၾကယ္ျပာေလးနဲ႔ ထမင္းစားၿပီးတဲ့ေနာက္
” ထမင္းစစ္စစ္ စားခ်င္တယ္ အေမရယ္
ဒီကဗ်ာဟာ လူထုကဗ်ာပါ။ လူငယ္ထုကဗ်ာပါ။ အထူးသျဖင့္ က်ေနာ္တုိ႔လုိ အိမ္ကုိေငးတဲ့ အိမ္ေျပး (သို႔) အိမ္နဲ႔ေဝးတဲ့ အိမ္ေငးလူငယ္ထုရဲ့ကဗ်ာပါ။
ၾကယ္ျပာဟာ လူထုထမင္းဆုိင္ပါ။ လူငယ္ထုထမင္းဆုိင္ပါ။ အထူးသျဖင့္ က်ေနာ္တုိ႔လုိ အိမ္ကုိေငးတဲ့ အိမ္ေျပး (သို႔) အိမ္နဲ႔ေဝးတဲ့ အိမ္ေငးလူငယ္ထုရဲ့ထမင္းဆုိင္ပါ။
အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္တို႔လုိ လွည္းတန္းနဲ႔ မကင္းတဲ့ ရန္ကုန္ေန နယ္သူနယ္သူေတႊရဲ့ အဓိကထမင္းရွင္ဟာ ၾကယ္ျပာပါပဲ။ (ဟဲ ဟဲ လက္ရွိၾကယ္ျပာအေဆာက္အဦးရဲ့ အုတ္တစ္ခ်ပ္ဟာ က်ေနာ္ပါပဲ။ သဲတစ္ပြင့္ဟာ က်ေနာ္ပါပဲ။) သင္တန္းေတြနဲ႔ မကင္းလုိ႔ လွည္းတန္းနဲ႔ မကင္းခဲ့ၾကတဲ့ က်ေနာ့္ မိတ္ေဆြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ၾကယ္ျပာနဲ႔ မကင္းခဲ့ၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ၾကယ္ျပာကုိ ၾကယ္ျပာမွန္းမသိၾကပါဘူး။ က်ေနာ္ကေတာ့ ၾကယ္ျပာကုိ ၾကယ္ျပာမွန္းသိလုိ႔ အထူးသျဖင့္ ကိုေခ်ာရဲ့ ”ၾကယ္ျပာေလးနဲ႔ ထမင္းစားၿပီးတဲ့ေနာက္“ကုိသိလုိ႔ တခုတ္တရ သြားသြားစားခဲ့တာပါ။
က်ေနာ္ဟာ ၾကယ္ျပာမွာ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ထမင္းစားခဲ့သလို ဒီကဗ်ာေလးကုိလည္း အၾကိမ္ေပါင္း မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ ရြတ္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဒီကဗ်ာကုိရြတ္မိလုိ႔၊ ဒီကဗ်ာကုိရြတ္ခ်င္လုိ႔ တကူးတက သြားစားခဲ့ပါတယ္။ ၾကယ္ျပာေလးမွာ ထမင္းစားတဲ့အခါ၊ ဒီကဗ်ာကုိရြတ္တဲ့အခါ ဘယ္လုိမွ ခ်န္လွပ္ထားခဲ့လုိ႔မရတဲ့အရာက “ေဝမွဴးသြင္” ပါ။
အခုေတာ့ ၾကယ္ျပာေလးရဲ့အေဝး၊ အိမ္န႔ံသင္းတဲ့ ထမင္းစစ္စစ္ရဲ့အေဝးမွာ ဒီကဗ်ာေလးကို ရြတ္ခ်င္လာျပန္ပါတယ္။
ၾကယ္ျပာေလးနဲ႔ ထမင္းစားၿပီးတဲ့ေနာက္
ဟုိး ခပ္ေ၀းေ၀း …
ခံစား၊ ေဝမွ်၊ တင္ျပသူက Anonymous at 4:27 PM 7 comments
ဒီက႑ေအာက္မွာ ဖတ္အံုးမယ္ဆိုရင္ မာေရးသွ်င္, ေဝမွ်ျခင္း ကဗ်ာမ်ား
Monday, April 13, 2009
ႏွလုံးလွဖုိ႔ အလွဆုံးသုိ႔ (၃)
လမ္းေလွ်ာက္တာက အစ ဣေျႏၵ၊ သိကၡာရွိတဲ့ လမ္းေလွ်ာက္နည္းဆုိတာ ရွိတယ္။
အဲဒီလုိပဲ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ေနရာမွာလည္းပဲ ဘုရားက လမ္းေလွ်ာက္ပုံ လမ္းေလွ်ာက္နည္းေတြကုိ ရဟန္းေတြကို သင္ေပးခဲ့တာရွိတယ္။ ဘုရားကုိယ္တုိင္ ဘယ္လုိလမ္းေလွ်ာက္တယ္ စၾကၤ ံ ဘယ္လုိ ၾကြတယ္ဆုိတာကို စာေပထဲမွာ ေတြ႔ဖူးတယ္။ ေျခလွမ္းကုိ မစိပ္မက်ဲလွမ္းတယ္၊ ခုန္ၾကြခုန္ၾကြလွမ္းေလ့ မရွိဘူး။ ခႏၶာကုိယ္ အထက္ပုိင္းက ၿငိမ္ေနတယ္၊ အထက္ျမင့္လုိက္ ေအာက္နိမ့္လုိက္ မျဖစ္ဘူး။
ေျခေထာက္ကသာ ေရွ ႔ကုိ လွမ္းသြားေနတာ ခႏၶာကုိယ္အထက္ပိုင္းက ျမင့္လုိက္ နိမ့္လုိက္ မျဖစ္ဘူး။ ေျခဖ်ားေလးေထာက္ၿပီး ၾကြၾကြ ၾကြၾကြနဲ႔ ေလွ်ာက္ေလ့မရွိဘူး။ ေျခဖဝါးကုိ ခ်လိုက္တဲ့အခါမွာ ညီညီညာညာပဲ ခ်လုိက္တယ္။ ေျခလွမ္းကုိလည္း မစိပ္မက်ဲ လွမ္းေလ့ရွိတယ္၊ ျမန္ျမန္ၾကီးလည္း ေလွ်ာက္ေလ့မရွိဘူး၊ ေႏွးေႏွးလည္း ေလွ်ာက္ေလ့မရွိဘူး။
(ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြးျမင့္မားေစရန္ - ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက) မွ
က်က္သေရရွိရွိ ဂုဏ္သိကၡာ ရွိရွိ လွလွပပ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔လုိတယ္ … ေနာ္။ ဘုရားေဟာဝိနည္းထဲမွာ ရဟန္းေတြကုိ လမ္းေလွ်ာက္တာကုိ သင္ထားတာ ရွိတယ္။ ေျခဖ်ားကုိ ေထာင္ၿပီး ဖေနာင့္နဲ႔ေထာက္ၿပီးေတာ့ လမ္းမေလွ်ာက္ရဘူး။ ေျခဖ်ားေထာက္ၿပီးေတာ့လည္း မေလွ်ာက္ရဘူး။ ေျပေျပျပစ္ျပစ္ေလး ေျခဖဝါးကုိ ခ်ရမယ္။ မစိပ္မက်ဲေျခလွမ္းကုိ လွမ္းရမယ္။ စိပ္လြန္းရင္လည္း ၾကည့္လုိ႔ မေကာင္းဘူး။ ဣေျႏၵ မရဘူး။ သိကၡာမရွိဘူး။ က်ဲလြန္းရင္လည္း ဣေျႏၵမရဘူး။ သိကၡာမရွိဘူး။ ၾကည့္လုိ႔ မေကာင္းဘူး။ မေႏွးမျမန္ ေလွ်ာက္ရမယ္။ ခုန္စြခုန္စြ မေလွ်ာက္ရဘူး။
ျမတ္စြာဘုရား လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါမွာ ဘယ္လုိေလွ်ာက္သလဲဆုိတာကုိ ပါဠိစာေပထဲမွာ ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒါကုိ ဘုန္းၾကီးတုိ႔ အတုယူတယ္။ ရဟန္းဆုိတာ ဒီလုိ ေလွ်ာက္ရတယ္။ ေျမာက္ၾကြ၊ ေျမာက္ၾကြ မေလွ်ာက္ရဘူး။ ခႏၶာကုိယ္ကုိ ဟုိယိမ္း၊ ဒီယိမ္းနဲ႔ မေလွ်ာက္ရဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ဖုန္ေတြ သဲေတြလည္း မကန္မိရဘူး၊ ေက်ာက္ခဲေတြလည္း မကန္မိရဘူး။ အဲဒီလုိ လမ္းေလွ်ာက္တာက အစ ဣေျႏၵ၊ သိကၡာရွိတဲ့ လမ္းေလွ်ာက္နည္းဆုိတာ ရွိတယ္။
ဣေျႏၵ သိကာမဲ့တဲ့ လမ္းေလွ်ာက္နည္း ဆုိတာလည္း ရွိတယ္။ အကယ္၍ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါ ရွပ္တုိက္ၿပီး ေလွ်ာက္တယ္ ဆုိပါေတာ့။ ဒရြတ္တုိက္၊ ဒရြတ္တုိက္ ေလွ်ာက္တယ္ဆုိပါေတာ့။ အဲဒီလုိ ေလွ်ာက္တာျမင္ရင္ ျမင္ရတဲ့သူစိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိေနမလဲ။ ဟာ - လမ္းေလွ်ာက္တာေတာင္မွ သတိမပါ၊ ၪာဏ္မပါ၊ ဣေျႏၵမရ၊ သိကၡာမဲ့လုိက္တာ၊ ၾကည္ညဳိစရာ မေကာင္းဘူးလုိ႔ ေတြးမယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ လမ္းေလွ်ာက္တာကအစ လွလွပပေလး ေလွ်ာက္တတ္ဖို႔ လုိပါတယ္။
(အလွတရားမွ အမွန္တရားသုိ႔ - ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက) မွ
ခံစား၊ ေဝမွ်၊ တင္ျပသူက Anonymous at 4:25 PM 5 comments
ဒီက႑ေအာက္မွာ ဖတ္အံုးမယ္ဆိုရင္ မာေရးသွ်င္, သဒၶါစံဖတ္ဖုိ႔ မွတ္စုအခ်ဳိ ႔
Sunday, April 12, 2009
Tag Post
ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္သက္၍ တပါးသူတို႔ဖတ္ေစခ်င္ေသာ စာတိုေပစမ်ား
ကိုရင္ေနာ္၊ ခင္ေလးငယ္နဲ႔ ကေလးေလးတို႔က Tag-ဂိမ္းေလးတစ္ခုကို ဖန္တီးလိုက္ပါတယ္။ ထူးျခားတာကေတာ့ အီးဂ်ာကိုလည္း Tag-ပါသတဲ့။ ကိုရင္တို႔ေတြက စိတ္ကူးေလးေတြအျမဲပဲ ထူးတတ္ေလေတာ့ သူတို႔ Tag-ေလးကလည္း ထူးျခားပါတယ္။ ပိုစ့္မ်ားစြာထဲက အၾကိဳက္ဆံုးမဟုတ္ေတာင္ စာဖတ္သူေတြကို ျပန္ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ ပိုစ့္အေဟာင္းေလးကို တင္ေပးပါတဲ့။ ေကာင္းတဲ့ အၾကံပါပဲ။ ႏွစ္္သက္စြာနဲ႔ ဂိမ္းေလးကို ဝင္ကစားပါတယ္။
ေျပာစရာရွိလာတာက စာေရးသူမ်ားတဲ့ (တစ္ခ်ိဳ႕လည္း မေရးၾကေတာ့ပါဘူး) ဘေလာ့ဂ္ေလးဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ တာဝန္ယူျပီး စာဖတ္သူတို႔ကို ျပန္ေဝမွ်ပါမယ္။ ေရြးခ်ယ္မွဳကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ဆႏၵတစ္ခုတည္းပါ။ အၾကိဳက္ေတြကေတာ့ အမ်ားသားေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပသိ အမ်ားလည္းႏွစ္သက္ႏိုင္တဲ့ ပိုစ့္ေလးေတြကို ေဝမွ်လိုက္ပါတယ္။ တစ္ဦးျခင္းစီရဲ႕ပိုစ့္ေလးေတြကို ျပန္တင္မေပးေတာ့ပဲ လင့္ခ္ေလးေတြနဲ႔ပဲ ညႊန္လိုက္ပါမယ္။ မပ်င္းမရိ သြားဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ အခ်ိန္လည္းရခဲ့မယ္ဆိုရင္ေပါ့ေလ။ အခ်ိန္ရပါေစလည္း ဆႏၵျပဳလွ်က္ပါ။
ပထမဆံုးကေတာ့ အျခားဆိုတဲ့အမည္ေလးနဲ႔ အီးဂ်ာရဲ႕ ဖန္တီးသူတစ္ေယာက္ပါ။ သူေရးတဲ့ပိုစ့္ဆိုလို႔ ႏွစ္ခုပဲရွိပါတယ္။ တစ္ခုက မိတ္ဆက္၊ အခုေဖာ္ျပမွာေလးက သူ႔စိတ္ကူး ပုိစ့္ေလးေပါ့။ ေနာက္ထပ္ ပိုစ့္လံုးဝမေရးေတာ့ပါဘူး။ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အီးဂ်ာကိုေခၚလာတာပါ။ သူသာ စာေရးျဖစ္မယ္ဆိုရင္ အက်ိဳးမ်ားမယ္လို႔ထင္လို႔ပါ။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေတြေၾကာင့္ သူ႔စိတ္ဟာ စာေရးခ်င္စိတ္ မေပၚဘူးထင္ပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ရဲ႕ “ဇ”၏ ပကတိတန္ဖိုးမ်ားဆိုတဲ့ ပိုစ့္ေလးကိုႏွစ္သက္ပါတယ္။ ဒီမွာသြားလို႔ ျမည္းစမ္းၾကည့္ၾကပါအံုး။
ဒီတစ္ခါကေတာ့ တစ္ခါတစ္ခါ လက္ခေမာင္းထခတ္တတ္တဲ့ ကိုေတာေၾကာင္ပါ။ သူ႔ကိုလည္း ဖိုရမ္ေတြမွာ ကဗ်ာေတြေရးေနတာသိလို႔ အီးဂ်ာကို ကၽြန္ေတာ္ေခၚလာတာပါ။ ကဗ်ာကို အေရးေကာင္းသလို အေတြးေလးေတြလည္း ေရးတတ္ပါတယ္။ ခုေတာ့ သူလည္း သိပ္မေရးေတာ့ပါဘူး။ အက်ိဳးအေၾကာင္းကိုမသိေပမဲ့ တစ္ျခားမွာေပ်ာ္ေနသလားလို႔ေတာ့ ေတြးမိပါတယ္။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ မၾကာခဏ ကဗ်ာေသြးၾကြတတ္သူျဖစ္လို႔ပါ။ သူ႔ရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးကို ဒီေနရာမွာ ျမည္းစမ္းၾကည့္ပါအံုး။
Rhyme ဆိုတဲ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ပါ။ ဒီေကာင္မေလးကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ပဲ အီးဂ်ာကိုေခၚလာတာပါ။ သူကေတာ့ ကဗ်ာေတြကိုခ်စ္တတ္သူပါ။ ကဗ်ာေရးဝါသနာပါတယ္ဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္က အီးဂ်ာမွာတင္ေပးမယ္။ ေရးသာေရးဆိုျပီး အားေပးခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့ သူလည္းေနာက္ဆို အသစ္ေတြ လာႏိုင္မယ္မထင္ေတာ့ပါဘူး။ အလုပ္ကေျပာင္းေတာ့မွာျဖစ္လို႔ပါ။ အင္တာနက္ကိုလည္း လိပ္ပတ္လည္ေအာင္ မသံုးတတ္ေသးေတာ့ ပိုစ့္ေတြဆက္တင္ဖို႔ကို ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္လိုအားေပးရမယ္မသိဘူးျဖစ္ေနတယ္။ သူ႔ကဗ်ာေလးေတြထဲက အႏွိဳင္းမဲ့ေမတၱာရွင္ ဆိုတဲ့ကဗ်ာေလးကို ျပန္ညႊန္းခ်င္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ျမည္းစမ္းၾကည့္ပါအံုး။
ကိုနယုန္မိုးဆိုသူ တစ္ေယာက္ပါ။ ကိုတာတူးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း အကိုၾကီးတစ္ေယာက္လို႔ ေျပာပါတယ္။ စာေရးေကာင္းပါတယ္။ ခုေတာ့ အီးဂ်ာမွာ လံုးဝကို အသစ္မတက္ေတာ့ပါဘူး။ အလုပ္ေတြပဲ႐ႈပ္လို႔လား တစ္ျခားတစ္ေနရာမွာပဲ စာေတြကဗ်ာေတြ ေရးေနလားေတာ့မသိပါဘူး။ တစ္ခါက ဒီအကိုရဲ႕ပိုစ့္တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ဖ်က္ခ်ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးေတြကို စကားလံုးတည့္တည့္ၾကီးေတြနဲ႔ ေရးထားတာဆိုေတာ့ ဆန္ၾကမ္းနဲ႔ ငပိေၾကာ္ကိုေၾကာက္လို႔ပါ။ ဒါကိုပဲ ကိုနယုန္မိုးရဲ႕စိတ္မွာ အဆင္မေျပ ျဖစ္သလားေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။ အဲဒီ့ေနာက္ပိုင္း လံုးဝကို ပိုစ့္မတင္ေတာ့တာပါ။ ဘယ္လိိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အီးဂ်ာရဲ႕အဖြဲ႔ဝင္တစ္ဦးအေနနဲ႔ ကိုနယုန္မိုးရဲ႕ ပခံုးေလးတြန္႔ျပပါဗ်ာဆိုတဲ့ အေတြးအေရးေလးကို ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ျမည္းစမ္းၾကည့္ပါအံုး။
ေနာက္တစ္ေယာက္က “မယ္”ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးပါ။ သူကေတာ့ ကိုတာတူးရဲ႕အေပါင္းအသင္း။ ကိုတာတူးကပဲ ေခၚလာခဲ့တာပါ။ အစံုေရးေလ့ရွိတဲ့ မယ္လည္း ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အလုပ္ေတြမအားလို႔ သိပ္ျပီး မေရးျဖစ္ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ အေတြးေလးေတြ ကဗ်ာေလးေတြကို အသစ္အသစ္ေတြ တင္ေနတတ္ေသးပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ လူေတြမ်က္ႏွာကို မၾကည့္ခ်င္ဘူးဆုိတဲ့ ပိုစ့္ေလးကို ညႊန္းလိုပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ သြားလို႔ ျမည္းစမ္းၾကည့္ပါအံုး။
အိမ္ကိုလြမ္းတတ္လြန္းတဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါ။ သူ႔ကိုသူလည္း အိမ္လြမ္းသူ(မွန္နီကုန္း)လို႔ အမည္တပ္ထားတဲ့ အီးဂ်ာရဲ႕ အေပါင္းအေဖာ္တစ္ေယာက္ပါ။ ေရာက္လာတာကေတာ့ ကိုတာတူးေခၚလာတာပါ။ ဒါေပတဲ့ ေက်ာင္းသားဘဝတုန္းက အတူတက္ခဲ့ဖူးသူပါ။ စကားေျပာေကာင္းတဲ့ အိမ္လြမ္းသူဟာ စာကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းေရးတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အိမ္ကိုလည္းလြမ္း အလုပ္ေတြလည္းပိလာေတာ့ ဆက္မေရးျဖစ္ေတာ့ဘူးထင္ပါတယ္။ အသစ္ေတြ မေတြ႔ေတာ့သေလာက္ပါပဲ။ သူေရးထားတဲ့အထဲက ေပးဆပ္သူတို႔ႏွလံုးသားဆိုတဲ့ ပိုစ့္ေလးကို ဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာပါ။
ကိုမာေရးသွ်င္ ဆိုတာကေတာ့ အီးဂ်ာမွာ အတက္ၾကြဆံုးပါ။ သူေရာက္လာျပီးေနာက္ပိုင္းကတည္းက အီးဂ်ာလည္း စိုေျပလာတာပါ။ ကဗ်ာေတြ စာေတြကို အေတြးေကာင္း အေရးေကာင္းသူတစ္ေယာက္ပါ။ အိမ္လြမ္းသူနဲ႔ ဆက္မိျပီး ေရာက္လာတာလို႔ေျပာပါတယ္။ အေတြးအေရးေကာင္းသူတစ္ေယာက္ျဖစ္လို႔ တစ္ခုဆိုတစ္ခု မွတ္သားစရာ ပါတတ္သူပါ။ သူ႔ရဲ႕ ၾကမ္းပိုးမ်ားတဲ့အိပ္ရာေပၚက လူၾကိဳက္နည္းတဲ့ေကာင္ဆိုတာကို ျပန္ညႊန္းခ်င္ပါတယ္။ ႏွစ္ခါေတာင္ ေဖာ္ျပျပီးျဖစ္ေပမဲ့ ခံစားၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီေနရာေလးမွာပါ။
ကိုတာတူးပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အရင္းဆံုးသူငယ္ခ်င္းၾကီးပါ။ အႏုအရြေလးေတြကို သိပ္လုပ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အပ်င္းၾကီးပါတယ္။ ခုဆိုလည္းအလုပ္ကို အေၾကာင္းျပေနတာလား ခ်စ္သူကိုလြမ္းနာက်ေနတာလားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ အသစ္ေတြမလာတာၾကာျပီ။ အီးဂ်ာရဲ႕ ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သူ႔ကိုညႊန္းခ်င္တာကေတာ့ သူေရးထားတဲ့ ဘဝဆိုတဲ့ခရီးမွာ ေသခ်ာတယ္ဆိုတာမရွိပါဆိုတဲ့ ပိုစ့္ေလးကိုပါ။ သူေျပာခ်င္တာေတြက ပိုစ့္ေလးထဲကထက္မ်ားေနမယ္ေတာ့ ထင္ပါတယ္။ ခုလည္း ေျပာဆိုရင္ ထပ္ျဖည့္စရာေတြ သူ႔မွာရွိေနမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒီေနရာေလးမွာ ဖတ္ၾကည့္ပါအံုး။
ကိုေကဇက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘေလာ့ဂ္ေလာကထဲ ေခၚလာသူပါ။ သူကေတာ့ နည္းပညာပိုင္းလည္း ကလိတတ္။ စာလည္း ေရးတတ္သူပါ။ စာဖတ္အားေကာင္းပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူ႔ဆီကေနဆိုရင္ ဘာသာျပန္ေတြ အေတြ႔မ်ားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူကလည္း တစ္ျခားအမည္တစ္ခုနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုရွိပါတယ္။ အဲဒီမွာ သူ႔ခ်စ္သူနဲ႔ဆိုေတာ့ ဒီဘက္ကိုေတာ့ လွည့္ၾကည့္တာ အလွမ္းကြာတတ္ပါတယ္။ ကြာတတ္ေပမဲ့လည္း အေကာင္းေလးေတြ ခ်ျပတတ္သူပါ။ သူေရးထားတဲ့ ေသနတ္သမားဆိုတဲ့ပိုစ့္ေလးကို ျမည္းစမ္းၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာပါ။
ဒီတစ္ခါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သုခမိန္ပါ။ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုေလးေတြ ေရးတတ္သူ။ ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္နဲ႔ စာေရးတာကို စိတ္ဝင္စားလို႔ ေရးေနသူပါ။ ေကာင္းတာမရွိေပမဲ့ မေကာင္းတာလည္း မ်ားတတ္ပါတယ္။ တစ္ညေနဆိုတဲ့ ပိုစ့္ေလးကို ျပန္ဖတ္ၾကည့္ၾကပါအံုး။ ဒီေနရာမွာပါ။
ကဲ - ကိုရင္၊ခင္ေလးငယ္နဲ႔ ကေလးေလးတို႔ေရ တတ္ႏိုင္သေလာက္ အားထုတ္လိုက္ပါတယ္။ မအားလို႔ေနာက္က်ေနတာရယ္ လင့္ခ္ေတြကိုပဲ ညႊန္းလိုက္ရတာရယ္ကိုေတာ့ ေတာင္းပန္ပါ၏။ ဘယ္သူေတြ လင့္ခ္အားလံုးကို အကုန္လိုက္ဖတ္ဖတ္ မဖတ္ဖတ္ Tag- ထားသူေတြေတာ့ ဖတ္ရမယ္ေနာ။
သုခမိန္
(ကိုသုခမိန္က ကိုးနက္ရွင္ မေကာင္းလို႕ က်ေနာ္က ကိုယ္စားတင္လိုက္ပါတယ္။
ေကဇက္)
ခံစား၊ ေဝမွ်၊ တင္ျပသူက ေကဇက္ at 12:10 AM 4 comments
ဒီက႑ေအာက္မွာ ဖတ္အံုးမယ္ဆိုရင္ အေရာင္စံု အေတြးမ်ား . . . . .
Friday, April 10, 2009
၉၈ သၾကၤန္ကဗ်ာ
သၾကၤန္အဦး
ပိေတာက္ဖူးကုိ
ေျခြခူးမိေယာင္ယမ္း …
မ်က္ရည္ခန္းထိ
စြတ္ျဖန္းလန္းပြင့္ေစပါ့မည္။……….။
မာေရးသွ်င္
9 Apr’98(Thu) 2:10 pm
၁၉၉၈ ခုႏွစ္တုန္းက ပြင့္အန္လွ်ံက်ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ ထုံးစံအတုိင္း ေခါင္းစဥ္တပ္မထားတဲ့ အဲဒီ သၾကၤန္ကဗ်ာေလးဟာ မေန႔ကပဲ (၁၁)ႏွစ္ျပည္႔ရွာပါတယ္။
ပိေတာက္ဖူးေလးေတြကုိ သူ႔မ်က္ရည္နဲ႔ စြတ္ျဖန္းၿပ္ီး ပြင့္လန္းေစပါမယ္ဆုိတဲ့ (၁၈)ႏွစ္သား ေကာင္ေလးဟာ အခုလုိ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ ...............
ေဝေဝႏြမ္းႏြမ္း
ေမတၱာျဖန္းလ်က္
ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းခ်စ္ေနသည္။……….။
*ေနာက္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု ထပ္ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးတဲ့ အခါ အဲဒီေကာင္ေလးဟာ ေဟာသလုိ ေရးမွာပါ ..........
.
ပိေတာက္မျမင္္
ျဖစ္ပ်က္ျမင္သည္
ေန႔စဥ္သၾကၤန္က်လ်က္။……..။
.
*ဆရာသုရဲ့ မွတ္ခ်က္သုိ႔ ျပန္ၾကားခ်က္
ခံစား၊ ေဝမွ်၊ တင္ျပသူက Anonymous at 4:11 PM 10 comments
ဒီက႑ေအာက္မွာ ဖတ္အံုးမယ္ဆိုရင္ ကဗ်ာ့ ပန္းခင္း, မာေရးသွ်င္
Wednesday, April 8, 2009
ႏွလုံးလွဖုိ႔ အလွဆုံးသုိ႔ (၂)
ရဟန္း သာမေဏမ်ားဟာ ကုဋီတက္တာေတာင္ သတိလက္လြတ္ ေပါ့ေပါ့ဆဆ မတက္ရဘူး၊ လုိက္နာက်င့္သုံးရမယ့္ စည္းကမ္းေတြ ရွိတယ္။
ပထမဆုံး ကုဋီတက္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာတယ္ဆုိလွ်င္ “ေၾသာ္ ငါ့မွာစားရျခင္းဒုကၡရွိသလုိ စြန္႔ရျခင္းဒုကၡကုိလည္း ေရွာင္ကြင္းလုိ႔ မရပါလား”လုိ႔ ဆင္ျခင္ၿပီး မေႏွးမျမန္ ေလ်ာ္ကန္ေသာ ဣေႁႏၵနဲ႔ ကုဋီရွိရာကုိ သြားရမယ္တဲ့၊ အေရးတၾကီး ဒေရာေသာပါး မသြားရဘူး၊ အစားတစ္ခုခုကုိ စားလ်က္လည္း မဝင္ရဘူး။
ကုဋီတံခါးဝသုိ႔ ေရာက္တဲ့အခါ အတြင္း၌ တစ္စုံတစ္ေယာက္ရွိေနမွာလားလုိ႔ ေခ်ာင္းဟန္႔ၿပီး အသံေပးရတယ္။ ရွိရွိ - မရွိရွိ ကုဋီတံခါးကုိ ျဖဳန္းခနဲ ဆြဲမဖြင့္ရဘူး။
ကုဋီထဲမွာ လူမရွိဘူးလုိ႔ သိတဲ့အခါက်မွ အတြင္းသုိ႔ဝင္၊ တံခါးကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ ပိတ္ၿပီးေတာ့ ကုိယ္ဝတ္ဧကသီကုိ သကၤန္းတန္းမွာ ေလွ်ာမက် ျပဳတ္မက်ေအာင္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ တင္ရတယ္။ တစ္ခ်ိဳ ႔ ေက်ာင္းၾကီးေတြမွာ ကုဋီအေဆာက္အအုံက်ယ္လုိ႔ တံခါးအျပင္မွာ သကၤန္းတန္းမ်ား ရွိတတ္တယ္။ အတြင္းေရာက္လွ်င္ နင္းခုံကုိ နင္းၿပီးမွ သင္းပုိင္ကုိပင့္၍ ျဖည္းျဖည္းသာသာ ထုိင္ရတယ္။ ထုိင္ၿပီးေတာ့လည္း အည္းခနဲ အဲခနဲ ညည္းတြား ေအာင့္အည္းျခင္းအသံမထြက္ေအာင္ သဘာဝအေလ်ာက္ သက္ေစရတယ္။ အဲသည့္သက္တဲ့ အညစ္အေၾကးကုိလည္း ျမင္ေအာင္ၾကည့္ရတယ္။ ၾကည့္ၿပီး ငါ့ခႏၶာကုိယ္ဟာ “ညွီေစာ္နံေလွာင္း မေကာင္းေသာ ဘင္ပုပ္တုိ႔၏ တည္ရာၾကီးပါလား”လုိ႔ ပစၥေဝကၡဏာ တင္ရတယ္။
ပထမ ကႏုတံနဲ႔ အၾကမ္း သုတ္သင္ၿပီးေတာ့ လက္ဝဲလက္နဲ႔ ကႏုတံအဖ်ားကုိကုိင္၊ နင္းခုံမွာကန္႔လန္႔တုိက္၊ လက္ယာလက္နဲ႔ ေရေလာင္းသန္႔စင္ၿပီး ကႏုတံကုိ ထားမယ့္ေနရာမွာထား၊ ဒုတိယ ကႏုတံကုိ ေနာက္ထပ္သုံး၊ အခုနလုိပဲေရေလာင္းသန္႔စင္ အဲသည့္အခါက်ေတာ့ စင္ၾကယ္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ ဒြါရအျပင္ကုိ လက္ယာလက္နဲ႔ေရေလာင္း၊ လက္ဝဲလက္နဲ႔ ပြတ္သပ္သန္႔စင္။ ေနာက္ဆုံးကႏုတံကုိယူသုတ္သင္၊ အလ်င္က ေဆးေၾကာသလုိ ေဆးေၾကာ၊ ကႏုတံကုိ ေနရာတက်ထား၊ အားလုံးၿပီးေတာ့မွ ေရစုိေနတဲ့လက္ကုိ ကုဋီထဲမွာထားတဲ့ အဝတ္နဲ႔ စင္ၾကယ္ေအာင္သုတ္၊ ေနာက္ဆုံး သန္႔သက္ေရတစ္ခြက္ေလာင္း၊ ကုိယ္ဝတ္ကုိ လက္ကေတာ့တင္၊ မေႏွးမျမန္ ကုဋီတြင္းမွထြက္။ မိမိ၏ က်င္ၾကီး၊ က်င္ငယ္၊ ႏွပ္၊ တံေတြး၊ ခၽြဲခန္းတုိ႔ကုိ လုံးဝေပက်ံျခင္းမရွိေအာင္ သတိထားရတယ္။
ဆရာၾကီးဘဘဦးသုခ၏ ေမတၱသုတ္အဖြင့္(နဝမအၾကိမ္)၊ စာ(၃၁-၃၆) မွ ထုတ္ႏုတ္ကူးယူပါသည္။
ခံစား၊ ေဝမွ်၊ တင္ျပသူက Anonymous at 6:55 PM 5 comments
ဒီက႑ေအာက္မွာ ဖတ္အံုးမယ္ဆိုရင္ မာေရးသွ်င္, သဒၶါစံဖတ္ဖုိ႔ မွတ္စုအခ်ဳိ ႔
ThinGyan Wish
"သၾကၤန္ ဆုေတာင္း"
ရြက္ဝါေၾကြ ပုရစ္ဖူး
တႏွစ္ကူး သည္ခ်ိန္ခါ
လန္းရႊင္ဖို႔ရာ -
ေရွးစဥ္လာ ျမန္ဓေလ့
ခ်ိန္မွန္ေဝွ႔ မ်ားရင္ခြင္
သၾကၤန္ခါတြင္ -
သူတပါး ေအးခ်မ္းေစ
ေမတၱာေဝ ေရစင္ေလာင္း
က်န္းမာေစေၾကာင္း
လန္းျဖာေစေၾကာင္း
ပိေတာက္ဝါနဲ႔
သၾကၤန္ဆုေတာင္း -လိုက္ေလရဲ႕ ။.....။
--
သုခမိန္
ခံစား၊ ေဝမွ်၊ တင္ျပသူက တားျမစ္ ထားေသာ... at 4:08 PM 7 comments
ဒီက႑ေအာက္မွာ ဖတ္အံုးမယ္ဆိုရင္ ကဗ်ာ့ ပန္းခင္း, သုခမိန္
Thursday, April 2, 2009
Making the field fertile by Paulo Coelho
ဇင္ဆရာႀကီးတေယာက္က သူ႔တပည့္အား စပါးစိုက္ခင္းကို ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ တာဝန္ေပးလိုက္တယ္။
ပထမႏွစ္မွာ တပည့္က လိုအပ္တဲ့ေရပမာဏကို မျပတ္သြားေအာင္ ဂရုစိုက္တယ္။ စပါးပင္ေတြ သန္မာထြားက်ိဳင္းလာၿပီးေတာ့ ေကာင္းမြန္စြာ ေကာက္ရိတ္သိ္မ္းရပါတယ္။
တတိယႏွစ္မွာ ဓာတ္ေျမၾသဇာကို ပိုၿပီး သုံးပါတယ္။ ေကာက္သိမ္းရတာ ပိုမ်ားလာေပမယ့္ စပါးေစ့ေလးေတြကေတာ့ ပိုၿပီးေသးသြားပါတယ္။
- ဓာတ္ေျမၾသဇာပမာဏကို ဆက္ၿပီး ပိုသုံးေနမယ္ဆိုရင္ ေနာက္ႏွစ္မွာ ဘာမွရမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး - လို႔ ဆရာႀကီးက ေျပာပါတယ္။
- သင္က တစုံတေယာက္ကို အကူအညီ အနည္းငယ္သာေပးတာဆိုရင္ သင္က တစုံတေယာက္ကို ခြန္အားေပးတာျဖစ္ပါတယ္။ အကယ္၍ သင္က သူ႔ကို အကူအညီေတြ အမ်ားႀကီးေပးလိုက္ရင္ သင္က သူ႔ကို အားနည္းေအာင္ ျပဳလုပ္လိုက္တာပါပဲ။
ခံစား၊ ေဝမွ်၊ တင္ျပသူက ေကဇက္ at 4:54 AM 8 comments
ဒီက႑ေအာက္မွာ ဖတ္အံုးမယ္ဆိုရင္ ပုံျပင္ေလးေတြ, အေရာင္စံု အေတြးမ်ား . . . . ., ေကဇက္