သိေစခ်င္လုိ႔ ညီငယ္သုိ႔

သုိ ့

ခ်စ္တဲ့ ညီငယ္

စိတ္ခ်မ္းသာလို႔ က်န္းမာပါစ။ ဒီစာကို ညီမ၊ အေမ၊ အေဖတို႔ကိုလည္း ေပးဖတ္ေစခ်င္တယ္။ ညီငယ္သေဘာ
ပါပဲ။ အစ္ကိုတို႔ရြာ၊ အစ္တို႔မိသားစုေတြမွာ အဆင္ျခင္မဲ့ကိုးကြယ္ယံုၾကည္တာေတြရွိလာလုိ႔၊ သတိထားေစခ်င္လုိ႔ ဒီအေၾကာင္းေတြကို သိေစခ်င္တာေၾကာင့္ ဒီစာကို ဒီလုိ ေရးပို႔လုိက္တယ္ဆိုပါေတာ့။

ညီငယ္၊ အစ္ကိုမေမြးခင္က အစ္ကိုတို႔ရြာမွာ တရုတ္နတ္ကုိးကြယ္တဲ့ဓေလ့မရွိခဲ့ဘူးကြယ့္။ အစ္ကိုေမြးၿပီးတဲ့ေနာက္ပုိင္းမွ ရွိလာခဲ့တာ။ အခုဆို ညီငယ္ရဲ ့ေနာက္ေမြးလာၾကတဲ့ ခေလးေတြဟာ တရုတ္နတ္ဆုိတာ လုိတရဘုရားလုိလို၊ စီးပြားေရးတုိးတက္ေအာင္လုပ္ေပးေနတဲ့ နတ္ဘုရားႀကီးတစ္ပါးလုိလုိ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္လာၾကတာျမင္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။

တရုတ္နတ္ကုိးကြယ္တဲ့ဓေလ့ဟာ အစ္ကိုတို႔ရြာမွာဒီလိုစခဲ့တယ္ ညီငယ္။ အစ္ကိုငယ္ငယ္ကေပါ့။ အစ္ကို
တုိ႔ရြာမွာ ဝက္ေတြေမြးၾကတယ္။ လသားေက်ာ္ေက်ာ္ ဝက္ငယ္ငယ္ေလးေတြဝယ္ၿပီး ႀကီးလာေအာင္ျပဳစု၊ေကြ်း
ေမြး၊ ႀကီးလာရင္ ၿမိဳ ့တက္ေရာင္းတာေပါ့။ ရြာထဲမွာဆို တစ္အိမ္ေထာင္မွာ ဝက္ႏွစ္ေကာင္စီ ေမြးထားၾကတယ္။
ထမင္းက်န္ဟင္းက်န္နဲ ့ေကြ်းေမြးရတာဆုိေတာ့ စရိတ္လည္းသက္သာ၊ အခ်ိန္တန္ ပိုက္ဆံလည္းရဆိုေတာ့
အိမ္တိုင္းအိမ္တို္င္း ဝက္ေမြးၾကတာေပါ့ေလ။

ဒါနဲ႔ပဲ အစ္ကိုတုိ႔အေဖအေမက အပိုဝင္ေငြရေအာင္ဆုိၿပီး ဝက္ငယ္ႏွစ္ေကာင္ရွာဝယ္ၿပီး ေကြ်းေမြးၾကတာ
ေပါ့။ ညီငယ္သိတဲ့ အတိုင္းပဲ မဟုတ္လား။ အစ္ကိုတို႔ရြာငယ္ေလးေတြဆုိတာက အၿပိဳင္အဆိုင္လုပ္တတ္ၾက
တာေလ။ ဒါမွလည္း ေခတ္မီတယ္ထင္တာကိုး။ ဒါေပမယ့္ အစ္ကိုတို႔အိမ္က ဝက္ငယ္ေလးေတြဟာ သူမ်ားအိမ္
ကဝက္ေတြလို မႀကီးဘူး၊ မထြားဘူးေလ။ သူမ်ားအိမ္က ဝက္ေတြက ႀကီးထြားၿပီး ေရာင္းလို ့ေကာင္းေနတဲ့အ
ခ်ိန္ အစ္ကုိတို႔အိမ္မွာ ေမြးထားတဲ့ ဝက္ေလး ႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ ေသးေသးက်စ္က်စ္ေလးပဲ ရွိေနေသးတာ
ကိုး။

အဲဒီလိုနဲ ့အေဖ၊ အေမတို႔က ဝက္ငယ္ေလးေတြႀကီးထြားေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲဆိုတာ ဟုိေမးဒီေမး ဆုိ
ပါေတာ့။ ေျဖတဲ့သူေတြကလည္း အေျဖေတြအမ်ိဳးမ်ိဳး ေျဖၾကတာေပါ့။ အေဖအေမတို႔ကလည္း အေျဖအမ်ိဳး
မ်ိဳးအတုိင္း လုိက္လုပ္ၾကတာေပါ့။ သူမ်ားေတြေျပာတုိင္း လုိက္လုပ္ၾကတာပါပဲ။ သူမ်ားေတြအႀကံေပးတဲ့အတိုင္း လုိက္လုပ္ၾကတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္လည္း သူမ်ားဝက္ေတြေလာက္ မႀကီးထြားဘူးဆုိပါေတာ့။ ဒံုရင္းဒံုရင္း
ပါပဲ။ ေသးေသးက်စ္က်စ္ ဝက္ငယ္ေလးႏွစ္ေကာင္ကို ေရာင္းၿပီး မ်ိဳးေကာင္းမ်ိဳးသန္႔ဆုိတဲ့ ဝက္ဝယ္ၿပီးေမြးလည္း
မႀကီးဘူး။ မထြားဘူးျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒါနဲ႔ အႀကံေပးသူေတြက အစ္ကိုတို႔အိမ္က ဝက္ေမြးတာ လက္မ
လိုက္ဘူးဆိုပဲ။ ဘာျဖစ္လုိ ့လဲဆိုေတာ့ အစ္ကိုတို႔အိမ္မွာတရုတ္နတ္ကို မကိုးတာေၾကာင့္တဲ့ေလ။ ေအးေပါ့
အေမ၊ အေဖတုိ႔ကိုလည္း အျပစ္ေျပာလို႔မရပါဘူး ။ လုိခ်င္တာပဲ သိတာကိုး။ ၿပီးေတာ့ ဆန္႔ထြက္တဲ့အျမင္
ကလည္း အစ္ကုိတို႔ရြာေလးျမင္ကြင္းပဲ ရွိတာဆိုေတာ့။ တရုတ္နတ္ကိုးရင္ ဝက္ႀကိီးမယ္။ ပိုက္ဆံပိုရမယ္ဆုိတာ
ပဲ ေတြးလုိက္တာေပါ့ေလ။

ညီငယ္၊ အေဖအေမတို႔ကလည္း အဟုတ္မွတ္လုိက္လုပ္ၾကတာေပါ့။ အစ္ကုိတို႔အိမ္မွာ တရုတ္နတ္ကိုးဖုိ႔ နတ္ပြဲထုိးတာပါပဲ။ ညီငယ္သိတဲ့အတိုင္း တရုတ္နတ္ကိုးတယ္ ဆိုရင္ပဲ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္၊ ဝက္သား၊ အရက္၊ တရုတ္ေတြသံုးတဲ့ အျဖဴအဝါစကၠဴေတြ၊ အန႔ံျပင္းျပင္း အေမြးတိုင္၊ ဖေရာင္းတိုင္ေတြက ပါလာေရာ။ ဒီလုိနဲ႔ တရုတ္ေတြ စီးပြားျဖစ္တာပါပဲ။

တရုတ္နတ္ကိုးရင္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ စည္းကမ္းခ်က္ေတြကို အတိအက်လုိက္နာရတယ္တဲ့။ ဒီလို မဟုတ္ရင္ တရုတ္နတ္ႀကီးက ဖမ္းစားတတ္တယ္တဲ့။ ကိုးတဲ့သူေတြက ေၾကာက္ၾကတာေပါ့။ တရုတ္နတ္ကိုးမယ္လို ့ ဆံုးျဖတ္လုိက္ရင္ အိမ္မွာ ထမင္းဟင္း ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ဘယ္သူမွမစားရေတာ့ဘူးတဲ ့။ တရုတ္နတ္မကိုးမၿပီးခ်င္းေပါ့ေလ။ အေဖတို႔ အေမတုိ႔မွာလည္း ဟုိပစၥည္းရွာရ၊ ဒီပစၥည္းရွာရနဲ႔ ပူပန္လို႔ေပါ့။ တရုတ္နတ္ကိုးၿပီးရင္လည္း အိမ္သားေတြက စားမွရတယ္ဆိုပဲ။ အိမ္သားေတြအတြက္ စားဖုိ႔က ျပႆနာမဟုတ္ေပမယ့္ အရက္သာက္ဖုိ႔အတြက္က ျပႆနာျဖစ္လာေရာ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အစ္ကိုပဲ ေသာက္ခဲ့ရတာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ အစ္ကိုလည္း အရက္ေသာက္တတ္သြားတယ္ ဆိုပါေတာ့။ အရက္ခ်က္တဲ့ တရုတ္ေတြအတြက္ကေတာ့ စီးပြားျဖစ္တာေပါ့ေလ။ တရုတ္နတ္ကို ႏွစ္လတစ္ခါ ကိုးရတယ္တဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ အစ္ကိုဆို အရက္နဲ႔လည္းရင္းႏွီးလာတာေပါ့ေလ။

ညီငယ္၊ မသိဘဲနဲ႔ ကိုးကြယ္မယ္ဆိုရင္၊လုပ္မယ္ဆုိရင္ ဘာမွမေကာင္းပါဘူး။ ေၾကာက္ရတယ္။ ပူပန္ရတယ္။ စိုးရိမ္ရတတ္တယ္ေလ။ ၿပီးေတာ့ ေၾကာက္လုိ႔ ကိုးကြယ္မိရင္ေတာ့ ဆန္႔ထြက္ႏိုင္တဲ့ အသိေတြ၊ လုပ္ႏုိင္တဲ့အားေတြဟာ ပိတ္ကုန္ေတာ့တာပါပဲ။ ေၾကာက္လုိ ့ကိုးကြယ္ရင္း၊ ပသရင္းနဲ ့ကိုးကြယ္
ခံသူေတြရဲ ့ေျခနင္းျဖစ္လာၾကတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ညီငယ္၊ ေၾကာက္လို ့ကိုးကြယ္တဲ ့သူမျဖစ္ေစနဲ႔။ သိလုိ႔ ကိုး
ကြယ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါေစ။

ဒီလုိနဲ႔ေပါ့ ညီငယ္၊ အစ္ကို ငယ္ငယ္တုန္းက အရမ္းေပ်ာ္ခဲ့တာေပါ့။ ႏွစ္လတစ္ခါ ဝက္သားစားရတယ္။
ေခါက္ဆြဲစားရတယ္။ အရက္လည္းေသာက္ရတယ္ဆိုေတာ့။ အစ္ကုိတုိ႔တစ္အိမ္တည္း မဟုတ္ပါဘူး။ သူမ်ားအိမ္ေတြမွာလည္း သြားၿပီးစား၊ ေသာက္တာေပါ့။ သူမ်ားအိမ္ေတြကလည္း တရုတ္နတ္လုိက္ကိုးလာၾကတာကိုး။ အစ္ကိုေျပာခဲ့တယ္မဟုတ္လား။ အၿပိဳင္အဆိုင္လုပ္တာမွ ေခတ္မီတယ္လို႔ေလ။ ဒီလိုနဲ႔ သူမ်ားအိမ္ေတြက ဝက္ေတြကေတာ့ လက္လုိက္တယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတာေပါ့။ ႀကီးမွႀကီး လွမွလွ၊ ေစ်းေကာင္းရ။ အစ္ကိုတို႔အိမ္မွာကေတာ့ သိပ္လည္းမႀကီး သိပ္လည္းမလွဘူးဆိုပါေတာ့။ အဲဒါနဲ႔အေဖ၊ အေမတုိ႔က ဝက္မေမြးေတာ့ဘူးလုိ ့
ဆံုးျဖတ္လုိက္ၿပီး ဝက္မေမြးၾကေတာ့ဘူးေလ။ အစ္ကိုတို႔အိမ္မွာ ဝက္မေမြးေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ တရုတ္နတ္ကိုးဖုိ ့လည္းမလုိေတာ့ဘူးေပါ့။ အစ္ကိုတို႔အိမ္မွာ တရုတ္နတ္မကိုးေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ အစ္ကုိက အရက္ေသာက္တတ္ေနၿပီ။ အစ္ကို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ အကုန္လံုးကလည္း ေသာက္ကုန္ၾကၿပီေလ။

တရုတ္နတ္မကိုးေတာ့တဲ့နာက္ပိုင္း ညီငယ္ ေနမေကာင္းစျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။ ညေနဘက္ဆို ကိုယ္ေတြပူ၊ ခ်မ္းတယ္ခ်မ္းတယ္နဲ႔ ေအာ္ၿပီးငိုတာပါပဲ။ အေဖ၊အေမတို႔က ညီငယ္အတြက္ စိုးရိမ္ၿပီး ေတာဆရာဝန္ေတြနဲ႔ျပ၊ ၾကားဖူးတဲ့ ေဆးၿမီးတိုေတြနဲ႔ကု၊ ပေယာဂဆရာေတြနဲ႔ ကုတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ညီငယ္ေရာဂါက မနက္၊ေန႔လည္ဆို လူေကာင္းႀကီးျဖစ္ၿပီး ညေနဘက္ဆို ကိုယ္ေတြပူ၊ ခ်မ္းတယ္ခ်မ္းတယ္နဲ ့ ေအာ္ငို ေနခဲ့တာပါပဲ။ ညီငယ္ဒီလုိျဖစ္ေနခဲ့တာ ႏွစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာခဲ့တယ္။ အေဖအေမတို႔က ညီငယ္အတြက္စုိးရိမ္ပူပန္တာေပါ့။ ကုတဲ့ဆရာေတြကလည္း လက္လန္ကုန္ၿပီေလ။ ဒါနဲ႔ ရြာထဲက ဝက္ေမြးတဲ့သူေတြက ေမးတာေပါ့။ တရုတ္နတ္မကိုးေတာ့ဘူးလားတဲ့။ သူတို႔က ညီငယ္ေနမေကာင္းျဖစ္တာ တရုတ္နတ္ႀကီးက စိတ္ဆိုးၿပီးဖမ္းစားတယ္ဆုိပဲ။ အေဖ၊အေမတုိ႔ကလည္း သားေဇာနဲ ့
မွန္လားမွားလားသိေအာင္ မေတြးပါဘူး။ညီငယ္ေနေကာင္းရင္ရၿပီမဟုတ္လား။ အဲဒါနဲ ့ႏွစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ မကိုး
ပဲပစ္ထားတဲ ့တရုတ္နတ္ကိုျပန္ကိုးတာေပါ့ေလ။

ညီငယ္၊ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပါပဲ တရုတ္နတ္ျပန္ကိုးလုိ႔ တစ္ပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ၾကာေရာ ညီငယ္ မွာညေနဘက္ ေနမေကာင္းျဖစ္ျဖစ္ေနတာေတြ ေပ်ာက္သြားတယ္ဆိုပါေတာ့။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက တရုတ္နတ္ႀကီးက အစ္ကိုတုိ႔ရြာထဲမွာ တန္ခိုးႀကီးလိုက္တာလြန္ေရာ။ ညီငယ္ကလည္း တရုတ္နတ္ႀကီးလို သတင္းႀကီးလိုက္တာ လြန္ေရာ။ ညီငယ္သိတဲ့အတိုင္း ရြာသူရြာသားေတြက ခ် ဲ့ကားေျပာဆိုၾကတာေပါ့။ အေဖ၊ အေမတို႔လည္း ပါဝင္တာေပါ့။ ကိုးကြယ္တဲ့ ဦးထိပ္ထား ဘာသာေတာင္ တရုတ္နတ္ကို အရင္ ဦးစားေပးၿပီးမွ ကိုးကြယ္ပသရသလုိေတာင္ျဖစ္လာတာေပါ့။ အျပစ္မေျပာလုိပါဘူး ညီငယ္။ အသိဥာဏ္ တိမ္လို ျဖစ္လာရတာပါပဲ။ လက္ခံရမွာေပါ့ေလ။ အဲဒီကတည္းကေန တရုတ္နတ္ကိုးလာတာ အခုဆို ညီငယ္တစ္သက္ျဖစ္ေနၿပီေလ။ အခုဆို အစ္ကိုတို ့ရြာမွာ အိမ္တိုင္းလုိလို တရုတ္နတ္ကို ဦးစားေပး ကိုးေနရတာျမင္ေတာ့ အစ္ကိုစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္ ညီငယ္။ အခုဆုိ အစ္ကိုတို႔ရြာေလးမွာ အကုန္လုံးနီးပါး အရက္ေသာက္တတ္သူေတြခ်ည္းပါပဲ။ အရက္ေသာက္တတ္မွ ေခတ္မီတယ္တဲ့။

တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ တရုတ္နတ္ႀကီးကို အားကိုးေနရၿပီ။ တရုတ္နတ္မ်ိဳးရုိးေတြဟာ သခင္ေတြျဖစ္ေနၾကၿပီေလ။ ေဂါတမဘုရားရဲ့ အဆံုးအမေတြကို လိုက္နာတာ တိမ္လာပါၿပီ။ ကံကံ၏အက်ိဳးကိုယံုဖုိ႔၊ အေၾကာင္းအက်ိဳးဆင္ျခင္ၿပီးယံုဖုိ႔၊ ၊ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈဆိုတာကိုသိဖို႔ ဆုိတာေတြေပါ့။ အဆံုးအမေတြ၊ လမ္းညႊန္ခ်က္ေတြ၊ လုပ္ဖုိ႔ေျပာခဲ့တာေတြ ရွိရက္သားနဲ႔ တရုတ္နတ္ကို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝင္းအတြင္း ေဆာက္ခြင့္ေပးလိုက္တာ၊ အစ္ကုိတို႔ရြာသားေတြရဲ့စိတ္ေတြ ႏႈံးအနယ္ေတြတင္လာတာကိုျမင္ရေတာ့ စိတ္မေကာင္း ပိုျဖစ္မိတာေပါ့ ညီငယ္။

ညီငယ္၊ ဒီေနရာအထိ အစ္ကို႔စာကိုဖတ္ၿပီး ညီငယ္ေခါင္းထဲ ေမးစရာေတြ၊ ေတြးစရာေတြ၊ ေတြေဝတာေတြ၊ အႀကံေတြ၊ ဥာဏ္ေတြ၊ အျမင္ေတြ ထြက္လာတယ္ဆိုရင္ အစ္ကိုဒီစာေရးပို႔ရတာ ေက်နပ္ပါတယ္ေလ။ ညီငယ္၊ အစ္ကိုေျပာတာ နားေထာင္ေပးပါဦး။ အစ္ကိုငယ္ငယ္က တရုတ္နတ္တို႔၊ ဝက္ေမြးတာတို႔၊ ဘာတို႔ညာတို႔ရဲ ့ရည္
ရြယ္ခ်က္ေတြကုိ အစ္ကို မသိခဲ့ပါဘူး။ သိေအာင္လည္း မေတြးတတ္ခဲ့ဘူး။ ေတြးဖုိ႔လည္း မသိခဲ့ပါဘူး။ သိဖို႔
လည္း လုိမယ္မထင္ခဲ့ဘူးေလ။ ညီငယ္၊ အစ္ကိုက ဘာေၾကာင့္ အခုလုိ စာအရွည္ႀကီးေရးေျပာေနရလဲဆိုေတာ့ အခုဆုိ ညီငယ္ဟာ အရြယ္ေရာက္လာၿပီ။ ညီငယ္တို႔ရပ္ရြာအတြက္ တိုးတက္ေအာင္၊ ႀကီးပြားေအာင္၊ မွန္ကန္ေသာအျမင္ေတြ ခ်ျပတတ္ေအာင္ ထုဆစ္ပံုေဖာ္မယ့္ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနလို႔ပဲ ညီငယ္။

အခုဆုိ အစ္ကုိတို႔ရြာေလးမွာ တရုတ္နတ္ႀကီး အစြဲခုိင္လာၿပီ။ မ်ိဳးဆက္ဘယ္ႏွစ္ဆက္ရွိေသးလို႔လဲ။ ေနာက္ဆို ညီငယ္မ်ိိဳးဆက္ေတြ လက္ထက္ေရာက္ရင္ တရုတ္နတ္ဆိုတာ ညီငယ္တုိ႔ရြာရဲ့ စီးပြားေရး၊ ႀကီးပြားတိုးတက္ေရးကို ဖန္ဆင္းေပးတဲ့ တန္ခိုးႀကီးနတ္ဘုရားလို႔ လက္ခံလာေတာ့မယ္။ လက္ခံလာတယ္ဆုိရင္ပဲ ယံုၾကည္လာေတာ့မယ္။ ယံုၾကည္လာတယ္ဆိုရင္ပဲ ကိုးကြယ္လာေတာ့မယ္။ ကိုးကြယ္လာတယ္ဆိုရင္ပဲ သူက ေသဆုိေသ ရွင္ဆိုရွင္ျဖစ္လာၾကေတာ့မယ္ေလ။

ညီငယ္ လူဆိုတာက ကိုးကြယ္အားထားရာကို မက္ေမာရွာေဖြၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ အားငယ္လုိ႔၊ ေၾကာက္လုိ႔၊ ခြန္အားေတြ၊ စိတ္အားေတြရေအာင္လို႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဓိက ပဓါနအက်ဆံုးက လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ညီေလးကိုယ္တုိင္ပါပဲ မဟုတ္လား။ ကိုးကြယ္ရမယ္၊ မကုိးကြယ္ရဘူးဆိုတာက ညီေလးရဲ့ႏွလံုးအိမ္ထဲက ဆင္ျခင္ဥာဏ္ပဲမဟုတ္လား။

ညီငယ္၊ အေၾကာင္းအက်ိဳးဆက္စပ္မႈေတြေၾကာင့္ တုိက္ဆိုင္မႈေတြျဖစ္လာတတ္တယ္။ ဒီလိုအေၾကာင္းအက်ိဳး
ေတြေၾကာင့္ ဒီလို ျဖစ္လာတာလို႔မသိရင္၊ မေတြးခဲ့ရင္ အစ္ကိုတုိ႔ရြာထဲက အရပ္ထဲကေျပာေနတဲ့၊ ကိုးကြယ္
ေနၾကတဲ ့တရုတ္နတ္ဆိုတာ အထင္ႀကီးစရာ၊ ယံုၾကည္စရာေတြျဖစ္လာခဲ့တာေပါ့။

ညီငယ္၊ အျမင္ေတြပြင့္လင္းပါေစ

အေဝးက
ခ်စ္တဲ့ ကိုကုိ


မင္းရဲရွင္

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

မရိုက္ပါနဲ ့....

ရုတ္တရက္ စူးစူးဝါးဝါးေအာ္ငိုလုိက္သည့္ ကေလးတစ္ေယာက္၏ ငိုသံေၾကာင့္ ကြ်န္ေနာ္
လက္ရွိပတ္ဝန္းက်င္ထဲ ျပန္လည္ေရာက္ရွိခဲ့ေလသည္။ ကေလးငိုသံ ။ မၾကားရတာေတာင္
အေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ။ ဘာေၾကာင့္ပါလိမ့္။ အသံထြက္ေပၚလာရာ စူးစမ္းလုိက္ေတာ့ ေၿသာ္...
ကြ်န္ေနာ္ ့နေဘးမွာ ထိုင္ေနၾကသည့္ မိသားစုဆီကကိုး။ အေဖျဖစ္သူက ႏွစ္ႏွစ္သားအရြယ္
ကေလးတစ္ေယာက္ကို လက္ႏွင့္တင္ပါးကုိရိုက္ေန၏။ ကေလးသည္ ငိုလ်က္မိခင္ရင္ခြင္ထဲ
ထဲသုိ ့တိုးဝင္ခိုလွံဳရန္ႀကိဳးစားေန၏။ ငိုလ်က္ေပါ့ ။

ဆူညံေနသည့္ပတ္ဝန္းက်င္သည္ ၿငိမ္သက္သြားသည္ဟုထင္ရ၏။ ပတ္ဝန္းက်င္ရွိလူမ်ား
၏ မ်က္လံုးေပါင္းမ်ားစြာသည္ ထုိမိသားစုအေပၚသို ့က်ေရာက္ကုန္၏။ ထိုအခ်ိန္ေလးသည္
သီးျခားကမၻာတစ္ခုလိုတိတ္ဆိတ္သြား၏။ လူမ်ားသည္ ထိုအျဖစ္အပ်က္အေပၚအေျခခံ၍ အ
မ်ိဳးမ်ိဳးေတြးၾကလိမ့္မည္ ထင္သည္။
မိဘမ်ားကေလးေတြကုိ ရိုက္ၿပီးဆံုးမျခင္းရွိသည္အေပၚ ကြ်န္ေနာ္မႏွစ္ၿမိဳ ့ေပ။ တခ်ိဳ ့မိဘ
မ်ားသည္ ကေလးေတြကုိ မရိုက္တတ္။ တခ်ိဳ ့သည္ ရုိက္ၿပီးဆံုးမတတ္၏။ ကြ်န္ေနာ္ငယ္ငယ္
က အေဖရိုက္ၿပီး ဆံုးမတာ၊ အေမရိုက္ၿပီး ဆံုးမတာ အႀကိမ္အေတာ္မ်ားမ်ားခံခဲ့ရ၏။ ဒါေၾကာင့္
လားမသိ ကေလးေတြအေပၚရိုက္ၿပီး ဆံုးမေနသည္ကိုျမင္လ်င္ ကြ်န္ေနာ္ အရမ္းဝမ္းနည္းမိ၏။
နာက်င္မိ၏။ သနား၏။
ရိုက္ၿပီးဆံုးမျခင္းဆိုတာကလည္း “ ခ်စ္လုိ ့” ဟုအေျဖေပးၾကလိမ့္မည္။ သားသမီးေတြအေပၚ
ခ်စ္ျခင္းဆုိသည္ မိဘတုိင္းတူညီၾက၏။ ဒီလိုခ်စ္ျခင္း တူညီၾကပါရဲ့ႏွင့္ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဆိုဆံုးမ
နည္းလမ္းမ်ား မတူညီၾကပါနည္း။ ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ကေလးတစ္ေယာက္အေပၚ အျပစ္ပံုခ်ၾကမွာ
လား။ ဘယ္မိဘကမ်ား ကိုယ့္သားကိုယ့္သမီးေတြကုိ ရိုက္ၿပီးဆံုးမခ်င္မည္နည္းဟု ေျဖၾကလိမ့္
မည္ထင္သည္။
တခ်ိဳ ့မိဘမ်ားသည္ ညင္ညင္သာသာ ဆံုးမတတ္၏။ တခ်ိဳ ့မိဘမ်ားသည္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း
ေလး ဆံုးမတတ္၏။ ကေလးတစ္ေယာက္ကိုနားလည္ေအာင္ သူ ့အႀကိဳက္ေဆာင္ၿပီး ညင္ညင္
သာသာ စိတ္ရွည္စြာ ရွင္းျပသြန္သင္မည္ဆိုရင္ ဒီကေလး မလုိက္နာပဲေနမည္မဟုတ္။ ဒီလုိမ
ဟုတ္ဘဲ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းရိုက္ၿပီးဆံုးမျခင္း၊ တားဆီးျခင္းဆုိတာကေတာ့ကေလးငယ္တစ္ေယာက္
၏ ျဖဴစင္သည့္ႏွလံုးသားကုိ အေၾကာက္တရားျဖစ္ေအာင္အေရာင္ဆုိးၿပီး ႏိုမ့္ကြပ္ ဆံုးမျခင္း
မဟုတ္ပါေလာ။ ၿပီးေတာ့ ဒီလုိဆံုးမျခင္းသည္ “ ခ်စ္လို ့” ဟုေျပာေသာ္လည္း အရင္ဦးဆံုးအတၱ
ဆုိသည့္ စိတ္က အရင္ျဖစ္သြားတတ္၏။ ”ဥပမာ ကေလးတစ္ေယာက္ေျပာစကားနားမေထာင္
ခဲ့ရင္ ခ်က္ျခင္းစိတ္တိုသြားသလိုမ်ိဳး။ ” စိတ္တိုသည့္ စိတ္ႏွင့္ ကေလးကိုရိုက္ျခင္းတည္း။ အမွန္
ေျပာရရင္ ခ်စ္လုိ ့ရိုက္တာမဟုတ္။ စိတ္တိုလို ့ရို္က္တာဟု ျမင္မိသည္။ ရုိက္ၿပီးမွ ၊ရိုက္ရင္းမွ
ကေလးမ်က္ႏွာၾကည့္ၿပီး ကေလးကိုခ်စ္သည့္စိတ္၊ သနားသည့္စိတ္၊ ဝမ္းနည္းမိသည့္စိတ္၊
ေနာင္တစိတ္က ေပၚလာတတ္သည္။ သို ့ေသာ္ ကေလးကိုေတာ့ ရိုက္ခဲ ့ၿပီးၿပီးမဟုတ္ပါလား။
ကေလးငယ္တစ္ေယာက္၏ ႏွလံုးသားသည္ အရာရာကိုသိခ်င္၏။ တတ္ခ်င္၏။ ေလ့လာ၏။
စူးစမ္း၏။ အတုခိုး၏။ ဖန္တီးတတ္၏။ ၿပီးေတာ့ သူလုပ္ႏိုင္သည္ဟု ခ်ျပတတ္၏။ ၿပီးေတာ့ အား
ေပးမႈကို ေမွ်ာ္လင့္တတ္၏။ က်န္သည့္အရာေတြကိုေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာမသိ၊ မေတြးတတ္။
မိဘဟူသည္ ကိုယ့္သားကိုယ့္သမီးကို ေကာင္းတာ၊ ေတာ္တာပဲ သိခ်င္၏။ ျမင္ခ်င္၏။ ေတြ ့
ခ်င္၏။ ျဖစ္ခ်င္၏။ သို ့ေသာ္ သားသမီးေတြကို ျဖစ္ေစခ်င္သည့္ ပံုစံျဖစ္လာေအာင္ သြန္သင္
ၿပဳစုႏုိင္သည့္ နည္းလမ္းမ်ားကိုေတာ့ သိထားသင့္ေပသည္မဟုတ္လား။ တခ်ိဳ ့သိသည္။ တခ်ိဳ ့
မသိ။ သိသူသည္ နားလည္၏။ မသိသူကေတာ့ စိတ္မရွည္တတ္။ ထို ့ေၾကာင့္ေလ့လာသင့္သည္
မဟုတ္ပါလား။
ကေလးတစ္ေယာက္ကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္သည္ဆိုရာ၌ လြယ္သည့္ကိစၥမဟုတ္ေပ။ အတၱကိုအရင္
ခြာရ၏။ စိတ္ရွည္ရ၏။ သီးခံရ၏။ ဇြဲႀကီးရ၏။ ဆင္ျခင္ရ၏။ ထိုအရာမ်ားသည္ မိဘေမတၱာဟူေသာ
စကားလံုးျဖင့္ထည္ဝါစြာဂုဏ္ယူႏုိင္၏။ တန္ဖိုးႀကီးလွ၏။ ႏႈိင္းတုလို ့မရေပ။ ထိုဂုဏ္မ်ားသည္ မိဘ
ျဖစ္သူမ်ားအတြက္ ျဖည့္ဆည္းရမည့္၊ ျဖည့္ဆည္းေနသည့္ပါရမီတရားမ်ား မဟုတ္ပါေလာ့။ ျဖည့္
ဆည္းႏုိင္ၾကပါေစ။
ရုိက္ၿပီးဆံုးမခံခဲ့ရသည့္ကေလးတစ္ေယာက္၏ ႏွလံုးသားႏွင့္ မရုိုက္ဘဲ ဆံုးမခံခဲ့ရသည့္ကေလး
တစ္ေယာက္၏ ႏွလံုးသားမွာ တူညီႏုိင္မည္မဟုတ္ေပ။ ရိုက္ၿပီးဆံုးမျခင္းသည္ မိဘေမတၱာကို
ေဖာ္ျပ၏။ သုိ ့ေသာ္ အျဖဴေရာင္ႏွလံုးသားတစ္ခုကို ေၾကာက္လန္ ့သြားေအာင္ရွင္းမျပဘဲ ႏုိမ့္
ကြပ္အႏိုင္က်င့္ျခင္းေပတည္း။ ညင္ညင္သာသာေျပာဆိုဆံုးမျခင္းသည္ မိဘေမတၱာကိုေဖာ္ျပ၏။
သုိ ့ေသာ္ အျဖဴေရာင္ႏွလံုးသားတစ္ခုကို ပိုၿပီးျဖဴစင္သြားေစတတ္၏။ ပိုၿပီးႏူးညံ့သြားေစတတ္
သည္မဟုတ္ပါလား။ ပကတိ ျဖဴစင္ေနသည့္ ႏွလံုးသားမ်ားကို လိုခ်င္ေသာ အေရာင္မ်ားဆုိးႏုိင္
ၾကပါေစ။
လူမ်ားလႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္လာၾကသည္။ ရထားသည္ရပ္သြား၏။ ကြ်န္ေနာ္ ့နေဘးမွမိသားစု
လည္းမရွိေတာ့။ ကြ်န္ေနာ့္စိတ္သည္ ဒုတိယမိ လက္ရွိပတ္ဝန္းက်င္ထဲ ျပန္လည္ေရာက္ရွိ
လာသည္။ “ ေၿသာ္........ငါသြားမည့္ခရီးလည္း တစ္ဝက္ခ်ိဳးရာက္ေနၿပီကိုး”။
ညေနခင္းထဲ သူငယ္ခ်င္းအိမ္သို ့အလည္ခရီး။ ကြ်န္ေနာ့္ စိတ္တစ္ခုလံုးသည္ ကိုယ္က်င့္
အဘိဓမၼာစာတစ္အုပ္ထဲ နစ္ျမဳပ္လ်က္။ ရုတ္တရက္ ကေလးငိုသံတစ္ခု။ စာအုပ္ထဲနစ္ျမဳပ္
ေနသည့္ ကြ်န္ေနာ့္စိတ္ လက္ရွိပတ္ဝန္းက်င္ထဲ ျပန္ေရာက္လာ၏။ ေသခ်ာသည္ ။ ကြ်န္ေနာ္
အိပ္မက္တစ္ခု မက္ခဲ့သည္မဟုတ္ပါ။

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

မိုးရာသီထဲမွ ေတာသာေလး၏....

ဥတုသံုးပါးအနက္ မိုးဥတုသည္ ႏူးညံ့လြန္းသည့္ မိုးဖြဲ ့ေလးမ်ားကို ပိုင္ဆိုင္၏။ မိုးေျပးေလးမ်ားကို
ပိုင္ဆိုင္၏။ ခြန္အားရွိသည့္ မိုးစက္မ်ားကိုလည္းပိုင္ဆိုင္၏။ ရွင္းသန္ ့သည့္ ေလညွင္းကိုလည္းပိုင္
ဆိုင္၏။ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ထစ္ခ်ဳန္းမႈကိုလည္းေပးတတ္၏။ မိႈင္းညိဳ ့ညိဳ ့ကိုလည္းေဖာ္ျပ
တတ္၏။ အလင္းရွိေၾကာင္းကိုလည္းျပတတ္၏။ မိုးဥတုသည္ စြတ္စို၊စိုထိုင္း၊ ေအးခ်မ္း၊ခ်မ္းေအး၊
လြမ္းေဆြး၊ သတိရ၊ တမ္းတ၊ ေႏြးေထြး အစရွိသည့္ခံစားမႈေတြကိုလည္းေပးတတ္၏။ အထူးသျဖင့္
မိုးဥတုသည္ မိုးကိုခ်စ္တတ္ သူႏွလံုးသားပိုင္ရွင္မ်ားအတြက္ ပိုၿပီးျပည့္စံု၊ျပည့္၀၊အသက္၀င္လ်က္
အေရးေပးေဖာ္ျပျခင္းျဖင့္ထင္ရွားေနသည္မဟုတ္ပါလား။
မိုးရာသီကိုကြ်န္ေနာ္ခ်စ္သည္။ ဘာေၾကာင့္ခ်စ္တာလဲဟု ေမးခဲ့လ်င္ ကြ်န္ေနာ္မေျဖတတ္။
ဘာျဖစ္လုိ ့လဲဆိုေတာ့ ရင္ဘတ္ထဲကလာေသာ ခ်စ္သည္ဟူသည့္စကားလံုးသည္ ကြ်န္ေနာ့္၏

ေသြးေတြႏွင့္အတူ ညီမွ်စြာစီးဆင္းေနေသာေၾကာင့္ဟု ဆိုရပါမည္။ အကယ္၍ ကြ်န္ေနာ္ မိုးကို
ခ်စ္သည့္အေၾကာင္းစကားတစ္လံုးႏွင့္ဖြင့္ဆိုခဲ့လ်င္ ကြ်န္ေနာ္ခ်စ္သည့္ မိုးရာသီအေပၚ ကြ်န္ေနာ္
ခ်စ္သည့္ “အခ်စ္” ဆိုသည့္အဓိပၹါယ္လြဲသြားႏုိင္ပါသည္။ဒါေၾကာင့္ခ်စ္သည္ ဆိုသည့္အေၾကာင္းကုိ
စကားလံုးႏွင့္အဓိပၹါယ္မဖြင့္ခ်င္။ “ခ်စ္သည္” ဆိုသည့္စကားလံုးသည္ တခါတရံမွာ အဓိပၹါယ္ေဖာ္ဖို ့
စကားလံုးမရွိ။ ဒီလုိေဖာ္ျပဖုိ ့စကားလံုးမရွိသည္ကိုက ကြ်န္ေနာ္ မိုးရာသီကို ခ်စ္သည္ဆိုသည့္
အဓိပၹါယ္ကို ကိုယ္စားျပဳေနခဲ့ၿပီ။ ထိုေၾကာင့္ မိုးရာသီကို ခ်စ္တတ္သူ ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္မ်ားသည္
ကြ်န္ေနာ္ မိုးရာသီကို ဘာေၾကာင့္ခ်စ္သည္ဆိုသည့္အဓိပၹါယ္ကို ပိုၿပီးသိလိမ့္မည္ဟုထင္ပါ၏။

တခ်ိဳ ့သည္ ေဆာင္းကုိခ်စ္၏။ တခ်ိဳ ့သည္ ေႏြကိုခ်စ္၏။ ကြ်န္ေနာ္ မိုးကိုခ်စ္သည္။
ေဆာင္းကိုခ်စ္တတ္သူႏွင့္ ကြ်န္ေနာ္ေတြ ့လ်င္ အျမင္တစ္မ်ိဳးရ၏ ။ ေႏြကိုခ်စ္တတ္
သူႏွင့္ ကြ်န္ေနာ္ ေတြ ့လ်င္ ရသတစ္မ်ိဳးရ၏။ မိုးကိုခ်စ္တတ္သူႏွင့္ကြ်န္ေနာ္ေတြ ့လ်င္
ခံစားမႈေတြမ်ွေ၀တတ္လာ၏။ အျမင္ေတြ၊ ရသေတြ၊ ခံစားမႈေတြမွ်ေ၀ရင္း ကြ်န္ေနာ္
အေတြးေတြကို ခ်ေရးတတ္လာသည္။
ေကာင္းကင္ေပၚမိုးရိပ္ေတြတက္လာၿပီ။ ေလတျဖဴးျဖဴးတိုက္လာၿပီ။ ေလာက၀န္းက်င္
ေမွာင္လာၿပီ။ ပတ္၀န္းက်င္သည္ ၿငိမ္သက္ေအးခ်မ္းလာၿပီဆိုရင္ ကြ်န္ေနာ္စိတ္သည္
ေအးခ်မ္းလာ၏။ တစ္စံုတစ္ရာကိုလြမ္းလာ၏။ ေပ်ာ္သလုိလုိ၊ ၀မ္းနည္းသလုိလို ျဖစ္လာ
၏။ ဒီလုိခံစားမႈမ်ားသည္ သည္လုိအခ်ိန္က်မွ ေပၚေပါက္လာတတ္သည္။ မိုးမရြာခင္ျဖစ္
ေပၚလာသည့္ ခံစားမႈကိုကြ်န္ေနာ္ခ်စ္တတ္လာၿပီ။ သို ့တဆက္တက္၍ ျမတ္ႏိုးတတ္
လာပါသည္။ ထုိ ့အတူ ညိဳးႏြမ္း သစ္ပင္ေလးေတြဆို ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္ေနလုိက္မလဲ။
မိုးစက္ေလးမ်ား တေျဖာက္ေျဖာက္က်လာၿပီ။ ၿပီးေတာ့ တျဖည္းျဖည္းသည္းလာၿပီ။
ၿပီးေတာ့ တေ၀ါေ၀ါႏွင့္ မိုးရြာခ်လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးစိုထုိင္းသြားၿပီ။
စြတ္စိုသြားၿပီ။ ေျမျပင္ရွိညစ္ေဌးမႈမ်ား မိုးေရႏွင့္အတူ စီးဆင္းသြားၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္ေလး
ဆုိ “ ဘယ္ေလာက္ ျဖဴစင္သန္ ့ရွင္းလုိက္သည့္ ေလာကျဖစ္ေနမလဲ” ကြ်န္ေနာ္သိသည္။
အဲဒီအခ်ိန္ဆို ၾကည္လင္၏။ သန္ ့ရွင္း၏။ ေအးခ်မ္းလွ၏။ ေလာကရွိ သစ္ပင္ေလးမ်ား
အညစ္အေၾကးကိုယ္စီခါခ်လ်က္ ေခါင္းတညိမ့္ညိမ့္ လုပ္ေနပံုမ်ား လွပလြန္း၏။
ဒီအခ်ိန္ဆို ေပ်ာ္သည့္စိတ္ႏွင့္အတူ ကြ်န္ေနာ္မိုးေရထဲ ထြက္ကစားၿပီ။ ပူေလာင္ေန
သည့္ ခႏၵာအေပၚက်လာသည့္ ခ်မ္းေအးသည့္ မိုးစက္ေလးမ်ား။ ရွင္းသန္ ့မႈ ့၊ၾကည္ႏူး
မႈ ့၊ခ်မ္းေအးမႈ ့၊ ၿငိမ္းေအးမႈ ့တို ့ေပါင္းစည္းလ်က္ေပါ့။ ဒီလုိအခ်ိန္ေလးမွာ ကြ်န္ေနာ္
စိတ္တင္းက်ပ္မႈမွ လြတ္ေျမာက္လ်က္။ ကြ်န္ေနာ့္ စိတ္ႏွင့္ ခႏၵာသည္ လြတ္လပ္ေပါ့ပါး
လုိက္သည္ျဖစ္ျခင္း။ ဒီလုိခံစားမႈ ့မ်ိဳးကို ကြ်န္ေနာ္ခ်စ္သည္။ သို ့တဆက္တက္၍ ျမတ္
ႏိုးတတ္လာၿပီေလ။ “မိုးရြာသည့္အခ်ိန္ မိုးေရထဲထြက္ၿပီး စိတ္ႏွင့္ခႏၵာကို ေျဖေလ်ာ့ၾကည့္
စမ္းပါ မိတ္ေဆြ။ ၿပီးေတာ့ သစ္ပင္ေလးေတြ မိုးေရခ်ိဳးရင္း ၿပံဳးေနသည္ကုိ စူးစမ္းၾကည့္
စမ္းပါ။ ေရစိုေနသည့္ ကိုယ္ထည္ႏွင့္ ရွက္ေနတတ္သည့္ အျပစ္ကင္းစင္ေသာသဘာ၀
အလွကို ျမင္ႏိုင္ပါရဲ ့။”
ကြ်န္ေနာ္ ဒီလို မိုးေရထဲ ကစားရင္း ရင္ထဲက ထြက္ေပၚလာသည့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ့၊ေက်နပ္
မႈ ့၊ လြတ္လပ္မႈ ့ေတြက မိုးစက္၊ မိုးပြင့္တို ့ႏွင့္အၿပိဳင္၊ မိုးသံေလသံတို ့ႏွင့္အၿပိဳင္ေပါ့ေလ။
မုိးေရထဲမွာ ကြ်န္ေနာ္ ေရေဖြးေနသည့္ေျမျပင္အေပၚ ပက္လက္အိပ္သည္။ ဟုိဖက္သည္
ဖက္လူးလိမ့္သည္။ ဂြ်မ္းထုိးသည္။ ထိုင္သည္။ ရပ္သည္။ ကိုင္းသည္။ ေကြးသည္။ခုန္သည္။
မိုးစက္လာရာ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္သည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္အတူ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ
ကို ေအာ္ဟစ္ေဖာ္ျပသည္။ ဒါကေတာ့ ကြ်န္ေနာ္ ငယ္ငယ္က မိုးေရထဲ လြတ္လြတ္လပ္
လပ္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ ့သည့္ အတိတ္ျမင္ကြင္းတစ္ခု။ ကေလးမ်ား၏ ျဖဴစင္သန္ ့ရွင္းမႈ ့၊ေပါင္း
စည္းႏုိင္မႈ ့၊တူညီသည့္ ခံစားမႈ ့ကိုယ္စီႏွင့္ အထိန္းအခ်ဳပ္မရွိ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ့ေတြေပါ့ေလ။
ကေလးေလး ေတြကို ေပးစြမ္းႏိုင္ပါေစ။
“ ဂ်ိမ္း......ဒိန္း...ဒလိန္း..............”
တေ၀ါေ၀ါ တေျဖာက္ေျဖာက္ႏွင့္အတူ မိုးၾကမ္းလာၿပီဆိုရင္..........
“ မိုး မိုး ဘာေၾကာင့္ ရြာ....ဖားေအာ္လုိ ့ရြာ။
ဖား ဖား ဘာေၾကာင့္ေအာ္...ေျမြကိုက္လုိ ့ေအာ္။
ေျမြ ေျမြ ဘာေၾကာင့္ကိုက္...အစာငတ္လို ့ကိုက္။ ......”
ဆိုသည့္ အဲသည္လုိ ကဗ်ာေတြေအာ္ဆုိၾကေလရဲ့။ အရြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္
အတူေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကဆို ကဗ်ာတုိ ့သီခ်င္းတုိ ့ကို စိတ္လြတ္လပ္မႈ ့ကတဆင့္
ေပ်ာ္လုိ ့စိတ္ေက်နပ္လုိ ့ေအာ္ဆိုခဲ ့ၾကာတာေလ။ တပိုင္းတစေတြေပါ့...ဒီတပိုင္း
တစ ေတြကလည္း ဘယ္က ဘယ္လုိတတ္လာမွန္းမသိခဲ ့ဘူးေလ။ ကေလး မ်ား၏
ေပ်ာ္ရြင္မႈ ့ႏွင့္သီက်ဴးသံမ်ား နားဆင္ႏိုင္ပါေစ။
မိုးေရထဲ အေနၾကာလို ့နည္းနည္းခ်မ္းလာၿပီဆိုရင္ေတာ့ အေဖ၊အေမတုိ ့၏ေခၚသံ
ထြက္ေပၚလာစၿမဲ။.......“ သား.....လူေလး.....” ဘာညာေပါ့။
..”လာ ....နားေတာ့.....ဖ်ားေတာ့မယ္....ေတာ္ေတာ့ ကစားတာ....” ဘာညာေပါ့ေလ။
အဲဒီအခ်ိန္က အေဖ၊ အေမ တို ့၏ေမတၱာကို မသိခဲ ့ပါဘူး။ ေပ်ာ္ေနတာကို “တားတယ္၊
ဆီးတယ္....၀ေအာင္ ေတာင္ မကစားရဘူး ”ဆိုၿပီး ေတြးေနခဲ ့သေပါ့။ အေဖ၊အေမတို ့
က မိုးေရထဲ ကစားတာ နားခိုင္းသည့္အခ်ိန္ဆို ကြ်န္ေနာ္ အပါအ၀င္သူငယ္ခ်င္းေတြ
ေအာ္ဆိုၾကတာက........“ မိုး ရြာရင္ မိုးေရခ်ိဳးမယ္...
......ေဖေဖလာရင္အုန္းသီး ခြဲစားမယ္....
.......ေမေမလာရင္ ႏို ့စို ့မယ္........” တဲ ့။
ကြ်န္ေနာ္လည္း မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ဒီလိုကဗ်ာတစ္ပိုင္းတစ္စေတြ ဘယ္လုိတတ္လာသလဲ
ဆိုတာကိုေပါ့။ ဒီလုိ ေအာ္ဆိုၿပီးရင္ အိမ္တံစက္ၿမွိတ္ကက်ေနသည့္ေရတံေလ်ာက္ကမုိးေရ
ကို ေခါင္းေမာ့ခ်ိဳးၿပီးတာႏွင့္ အိမ္ထဲ၀င္ေတာ့တာပဲ့။ လူကခ်မ္းလို ့တုန္ေနၿပီ။ ႏႈတ္ခမ္းေတြ
ျပာေနၿပီ။ လက္ေခ်ာင္းေတြပိန္ကုန္ၿပီ။ မိုးထဲေရထဲ ကစားခ်င္သည့္စိတ္ကမကုန္ေသးဘူး။
အဲသည္ေလာက္ထိ မိုးရာသီကိုခ်စ္တာ၊ မိုးကိုခ်စ္တာ၊ မိုးရြာတာကိုခ်စ္ခဲ့တာေလ။ ေတြး
ၾကည့္ေပါ့။ “ ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည့္ႏူးဖုိ ့ေကာင္းတဲ ့ကေလးဘ၀ႏွင့္မုိးရာသီကိုေပါ့။
အဲဒီကတည္းက မိုးရာသီကို ခ်စ္တဲ ့စိတ္ အျမတ္တြယ္ခဲ ့ေလသလားမသိ။
အိမ္ထဲေရာက္ေတာ့ ေခါင္းကိုေျခာက္ေအာင္အ၀တ္ႏွင့္သုပ္၊ေႏြးေထြးသည့္အ၀တ္ကို
၀တ္ၿပီး အေမေကြ်းသည့္ ထမင္းပူပူေႏြးေႏြးကုိစားရတာကေရာ အေမ့ ေမတၱာႏွင့္အတူ
ေရာႏွယ္ထားသည့္အာဟာရ၊ စိတ္ေက်နပ္စြာစားရသည့္ကြ်န္ေနာ့္အတြက္ အိမ္အျပင္
ဖက္က တေ၀ါေ၀ါရြာေနသည့္ မိုးသံ၊ေလသံ၊ေရေဖြးေဖြးေျမျပင္၊ စိမ္းလန္းေနသည့္သစ္ပင္
မ်ားလႈပ္ရွားမႈ၊ ရွင္းသန္ ့သည့္ေလညွင္းကိုရွဴရွိဳက္ရင္း အေဖ၊အေမတို ့၏ ေမတၱာေႏြးေႏြး
ေအာက္မွာ ေနထိုင္ရသည့္ကေလးငယ္တစ္ေယာက္၏ ဘ၀ဟာ မိုးရာသီႏွင့္အတူ ထင္ရွား
စြာ အဓိပၹါယ္ျပည့္၀ခဲ့တာေပါ့။
မုိးသံေလသံနားေထာင္ရင္း၊ ရွင္းသန္ ့ေလညွင္းေတြကိုရွဴရွိဳက္ရင္း မိုးေရထဲကစားခဲ့
သည့္ႏြမ္းနယ္မႈေတြႏွင့္အတူ ခႏၵာေျပေလ်ာ့ရင္း အိပ္ယာထဲ ေခါင္းခ်လုိက္တာႏွင့္
အိပ္ေပ်ာ္သြားတာပါပဲ ့ေလ။ ကြ်န္ေနာ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည့္အခ်ိန္ဆို အေမက အေဖ ့ကို
“ မိုးေရထဲ ကစားတာ ၾကပ္ၾကပ္ခြင့္ျပဳ.....ဖ်ားရင္ဘယ္လုိလုပ္မလဲ ” ဆိုၿပီး ဂရုဏာေဒါသ
ႏွင့္ေျပာေနက်အသံက မိုးရာသီကုန္မွပဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္ေလရဲ့။ ဒါေပမယ့္
ကြ်န္ေနာ္ တစ္ခါမွ မဖ်ားခဲ ့ဘူး၊ ေနမေကာင္းမျဖစ္ခဲ့ဘူး၊ မိုးေရထဲကစားလုိ ့ေပါ့ေလ။
အလုပ္လုပ္ႏုိင္သည့္အရြယ္ဆိုရင္လည္း လယ္ယာလုပ္ငန္းမွာ အေဖ ့ကိုကူရင္း မိုးရာသီ
ထဲမွာ ေပ်ာ္ခဲ ့တာပါပဲ ့။ မိုးရာသီ လယ္လုပ္ရင္း အလုပ္ခြင္ထဲ မိုးသံ၊ေလသံ၊ ထစ္ခ်ဳန္းသံ
ေတြႏွင့္အၿပိဳင္ လယ္ထြန္ရင္း၊ သံရွည္ဆြဲ သီခ်င္းၿငီးရင္း၊ လယ္နားနီးျခင္း သူငယ္ခ်င္းေတြကို
ေအာ္ေျပာေနာက္ေျပာင္ရင္း မိုးႏွင့္အၿပိဳင္ အလုပ္ကိုႀကိဳးစားခဲ ့ရတာေပါ့ေလ။ ဘာျဖစ္လို ့လဲ
ဆုိေတာ့ မိုးက အခ်ိန္က်ရြာတယ္၊ လယ္ကလည္းဒီအခ်ိန္က်မွလုပ္ရတယ္ဆိုေတာ့ အလုပ္က
ဒီအခ်ိန္က်မွမၿပီးရင္ ဘယ္လုိလုပ္မတုန္း။ လယ္နားနီးျခင္း ဘ၀တူသူငယ္ခ်င္းေတြ၏ေအာ္သံ၊
ေငါက္သံ၊ သီခ်င္းၿငီးသံ၊ဆိုသံ ေတြကိုနားေထာင္ရင္း ကိုယ္တိုင္လည္း ဆိုရင္း၊ ၿငီးရင္း ၊စရင္း၊
ေနာက္ရင္း ွႏွင့္မိုးတြင္းလယ္ယာလုပ္ငန္းခြင္က မိုးေရေတြႏွင့္အတူ စိုစြတ္လွသေပါ့ေလ။ “
ကြ်န္ေနာ္လည္း ေမာရမွန္းကိုမသိဘဲ မိုးႏွင့္အၿပိဳင္လုပ္ကိုင္ရင္း ဘ၀တူသူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္
လယ္ကြင္းထဲ ပြဲစည္ခဲ့တယ္ေလ။ ဒါကေတာ့ အေဖ့ကုိကူရင္း လယ္လုပ္ခဲ ့သည့္အခ်ိန္က
ိမိုးရာသီ လယ္လုပ္ခဲ ့သည့္အေတြ ့အႀကံဳဒါမွမဟုတ္ မိုးရာသီႏွင့္ရင္းရင္းႏွီးႏွီးရွိေနခ ဲ့သည့္
အတိတ္ထဲက မိုးရာသီႏွင့္ လယ္လုပ္ငန္း။ မိုးရာသီမွာ လယ္လုပ္ျခင္းဟာ ေတာသား
ေလး ကြ်န္ေနာ္အတြက္ အရမ္းကို တန္ဖိုးရွိခဲ ့ပါတယ္ေလ။
ကြ်န္ေနာ္အခု မိုးရာသီႏွင့္ကြဲကြာေနတာ ႏွစ္ႏွစ္ေတာင္ၾကာေနခဲ ့ၿပီ။ မိုးရွားသည့္ေဒသတစ္ခု
၏ အလုပ္ခြင္ထဲမွာေနရင္း မိုးကိုတမ္းတရင္း၊ မိုးကိုလြမ္းရင္း ရြာမွာရွိသည့္ အိမ္သုိ ့ လြမ္းလ်က္။
ဒီလိုႏွင့္ မိုးရြာသည့္ေန ့တစ္ေန ့ အိမ္သို ့ဖုန္းဆက္ျဖစ္ခဲ ့၏။ အေဖ ဖုန္းလာကိုင္၏။
ကြ်န္ေနာ္ အေဖ ့ကို ေမးလုိက္သည္။
......“ အေဖ ေနေကာင္းက်န္းမာရဲ့လား.........မိုးရာသီေရာက္ေနၿပီမဟုတ္လား....
မိုးေရာရြာရဲ့လား.....လယ္ေတြေရာလုပ္ေနၿပီလား.............” လုိ ့ေပါ့။
အေဖက..............ေလသံေလးေလးႏွင့္
“..........ေအး..........သား အဆင္ေျပရဲ့လား.......အခုအေဖတို ့ဆီမွာမိုးေတာ္ေတာ္ရြာေနၿပီ
......လယ္ေတြလည္းလုပ္ေနၿပီ .....”တဲ ့။......ဒါေပမယ့္.........သားေရ ........
အေဖတို ့လယ္ကြင္းေတြထဲမွာ အရင္လုိ မစည္ေတာ့ဘူး။ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းေတာ့ဘူး....”တဲ့ ။
“ ဘာျဖစ္လုိ ့လဲ အေဖ.............”
ကြ်န္ေနာ္ျပန္ေမးလုိက္ေတာ့..........“ ဒီလိုသားေရ...........
အခု လယ္ကြင္းေတြထဲမွာ မိုးသံေလသံႏွင့္အၿပိဳင္အဆိုင္လုပ္ေနတာကေတာ ့လူတစ္ေယာက္ႏွင့္
စက္တစ္လံုး.....လယ္ဆယ္ဧကကို ႏိုင္ႏိုင္ႏွင္းႏွင္းလုပ္ေနၾကၿပီ..လယ္ကြင္းေတြထဲ စက္သံတညံ
ညံႏွွင့္ အရင္လုိ လူသံေတြႏွင့္မစည္ကားေတာ့ဘူးသားေရ.........လယ္ကြြင္းထဲမွာ လူလည္းသိပ္
မရွိေတာ့ဘူး။။။။။။။။။။ကြ်ဲႏြားေတြကိုလည္းသိပ္မသံုးေတာ့ဘူး..သားေရ..........”တဲ ့။
ေၾသာ္.........ဒီလိုကိုး.............ဆိုၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေနာ္ ့အေတြးမွာေတာ့ ရြာႏွင့္ကင္းကြာခဲ့သည့္
ႏွစ္ႏွစ္အတြင္း ရြာအေျခအေန ေတာ္ေတာ္ေျပာင္းလဲသြားပါလား။ ရြာက လယ္ကြင္းေတြထဲမွာ
လည္း ေျပာင္းလဲသြားၾကပါလား။ အရင္က လယ္ကြင္းေတြထဲ လူသံ၊ကြ်ဲႏြား ေအာ္သံ၊ မိုးသံေလသံ
ေတြႏွင့္ ညံစည္ေနသည့္ေနရာမွာ စက္သံတညံညံေတြအစားထုိး၀င္ေရာက္လာပါလား။
အေဖ ေျပာမယ္ဆို ေျပာစရာပါပဲ ့ေလ။ဒီလုိႏွင့္ ကြ်န္ေနာ္ စိတ္ထဲ ေပ်ာ္သလုိလို၊၀မ္းနည္းသလိုလို
ခံစားမႈျဖစ္ေပၚလာပါေတာ့တယ္ေလ။
ေပ်ာ္သလိုလိုဆိုတာက ကြ်ဲႏြားေတြႏွင့္ရုန္းကန္လုပ္ရွားရသည့္ေနရာမွ စက္မႈထြန္းကား
ထိုးေဖာက္၀င္ေရာက္လုပ္ကုိင္လာတယ္ဆိုေတာ့ အရင္လုိမပင္ပန္းေတာ့ဘူးေပါ့ေလ။ ၀မ္းနည္း
သလုိလို ဆိုတာက ကြ်ဲႏြားေတြႏွင့္ရုန္းကန္လုပ္ရွားေနသည့္ ျမင္ကြင္းေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့
မည္.။ ၿပီးေတာ့...........ၿပီးေတာ့...........အေဖအတြက္..........အေဖ့အတြက္....
လယ္ထြန္စက္တစ္လံုး..............။
မိုးရာသီကို ေရာက္ေနၿပီ.........အိမ္မွာလယ္လုပ္ေနၾကၿပီ။ကြ်န္ေနာ္ အိမ္ႏွင့္အေ၀းကို
ေရာက္ေနသည္။ အေဖအေမကို လြမ္း၏။ အခုမိုးေတြရြာေနၿပီ။ ငယ္ငယ္တုန္းက မိုးေရထဲ
ကစားခဲ ့ဖူးသည့္ျမင္ကြင္းေတြကိုျပန္ျမင္လာသည္။ ျပန္ျမင္လာတိုင္း.........
မိုးရာသီကိုခ်စ္သည့္စိတ္။ မုိးကို ျမတ္ႏိုးသည့္စိတ္ေတြဟာ ညိုးႏြမ္းသစ္ပင္ေလးမ်ား
မိုးကိုတမ္းတသည့္စိတ္ ထက္ပိုမည္ဟုေတြးလ်က္။ ရင္ထဲ ......................ေပါ့ေလ။
......................မိုးကိုခ်စ္တတ္ၾကပါေစ...................................................။

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

အိပ္မက္

ေနလံုးႀကီးသည္ ေျမႀကီးထဲသို႔ ညွိဳးငယ္စြာ တိုး၀င္သြားၿပီ။ ပတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုလံုးသည္ ၿငိမ္သက္လာ၏။ အေမွာင္ထုသည္ ေအးစက္စြာ ျဖစ္ေပၚလာေလၿပီ။ အမည္မသိပိုးမႊားေကာင္မ်ားသည္ သဘာ၀သံစံုတီး၀ုိင္းႀကီးျဖင့္ ၿငိမ္သက္ေနသည့္ ပတ္၀န္းက်င္ကို အန္တုလ်က္။ ညမုဆိုးမ်ားဟုေခၚေသာ အမည္မသိငွက္မ်ား၏ ေတာင္ပံခတ္သံမ်ားကို မၾကာမၾကာ ၾကားေနရၿပီ။

ၾကည့္မိသည့္ ေနရာတိုင္းေမွာင္မည္းလ်က္။ ေကာင္းကင္ေပၚ၌ ၾကယ္မ်ားသည္ ယခုညမွ ပိုၿပီးေတာက္ပေနေလသည္ဟု ထင္မိသည္။ ေမွာင္မည္းသည့္ေလာကထဲ ဦးတည္ရာမဲ့ တိုက္ခတ္ေနသည့္ ေလပူမ်ား၊ ညမုဆိုးမ်ား၏ ေအာ္သံမ်ားႏွင့္ ညတစ္ည။ တိတိက်က် ေျပာရမည္ဆိုလ်င္ လမိုက္ညတစ္ညေပါ့။

လမိုက္ညေပါင္းမ်ားစြာသည္ ကြ်န္ေနာ့္အတြက္ ဘာမွ မထူးဆန္းခဲ့ေပ။ လမိုက္ညမ်ားသည္ ထူးၿပီးဆန္းေနသည္ဟုလည္း ကြ်န္ေနာ္ ဘယ္ေသာအခါမွ မေတြးခဲ့။ လမိုက္ညမ်ားသည္ ကြ်န္ေနာ့္အတြက္ ခံစားမႈတစ္ခုခုကို ေပးႏုိင္ခဲ့ေသာ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုလည္း မျဖစ္ခဲ့ေပ။ သုိ႔ေသာ္……..သို႔ေသာ္……..ဤယခုညသည္ ကြ်န္ေနာ့္အတြက္ အမည္မသိေ၀ဒနာတစ္ရပ္ ျဖစ္ေပၚေအာင္ ဖန္တိီးေပးေနေလၿပီ။ ခံစားေနရသည့္ ေ၀ဒနာက ဘာလဲဆိုတာ အတိအက်မသိ။ ေသခ်ာစြာ သိေနသည္က ယခုလမိုက္ညသည္ ကြ်န္ေနာ္နဲ႔ မရင္းႏွီးေတာ့ေပ။ ငယ္ေပါင္းေတြ မဟုတ္ေတာ့သည့္အလား သူစိမ္းဆန္လ်က္။

ယခု ကြ်န္ေနာ္ ေရာက္ေနသည့္ေနရာသည္ ရြာကေလးတစ္ရြာ။ ေတာင္တန္းႀကီးတစ္ခု၏ အေျခ၌ တည္ထား၏။ ထိုရြာကေလးသည္ ေနေရာက္ျခည္ကို ပထမဦးဆံုးရရွိၿပီး ပထမဦးစြာျဖင့္ ေစာစီးစြာ လက္လြတ္ရသည့္ရြာကေလး။ ရြာထဲရွိလူမ်ားတြင္ မိရိုးဖလာ ဓေလ့ထံုးတမ္းမ်ားကို အေသဖက္တြယ္ထားသူမ်ား၏။ လယ္ယာလုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္ရင္း အနာဂတ္သည္လည္း ေျပာင္းလဲႏိုင္သည္ဟု မျမင္ႏုိင္ေသာ လူမ်ားေနထိုင္ၾကသည့္ ရြာကေလး။ လမုိက္ညေတြကို ေသသည့္တိုင္ေအာင္ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့သူေတြ ေနထုိင္သြားခဲ့ၾကသည့္ေနရာ။ တိတိက်က်ဆိုရေသာ္ ကြ်န္ေနာ့္ကိုေမြးဖြားခဲ့သည့္ ဇာတိခ်က္ျမွဳပ္ရာ ရြာကေလးတစ္ရြာေပါ့ေလ။

ကြ်န္ေနာ္ထုိင္ေန၏။ အိမ္အတြင္းမွာေပါ့။ ကြ်န္ေနာ္ငယ္ငယ္က အေဖထုိင္ေနက်သစ္သား ေခါက္ကုလားထုိင္တစ္လံုးေပၚမွာေပါ့။ ကုလားထုိင္၏ ဘယ္ဘက္မွာ ျပတင္းေပါက္တစ္ခု။ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေစာင့္ၾကည့္ဖုိ႔ေပါ့။ ျပတင္းေပါက္မွတဆင့္ အျပင္ဘက္သို႔ ၾကည့္လို္က္မိသည္။ ဘာေၾကာင့္လဲမသိ။ အျပင္ဘက္၌ ကြ်န္ေနာ့္မ်က္လံုး အနီးအနားမွာရွိေသာ ျမင္ကြင္းမ်ားသည္ မည္းေမွာင္လ်က္။ ေ၀၀ါးလ်က္။ ဘာမွမျမင္ရေပ။ သုိ႔ေသာ္လည္း….ဟုိးအေ၀းသို႔ ေမွ်ာ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ တလက္လက္ေတာက္ပေနသည့္ ၾကယ္မ်ားကို ျမင္ရ၏။ ကြ်န္ေနာ္ စဥ္းစားလုိ႔မရ။ အနီးအနား ပတ္၀န္းက်င္ကိုမျမင္ရဘဲ ဟိုးအေ၀းက အရာေတြကိုပဲ ျမင္ေနရသည္။ ဘယ္ႏွယ္ေၾကာင့္ ျမင္ေနရပါလိမ့္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကြ်န္ေနာ့္မ်က္လံုးေတြ မအိုေသး။ အေျဖမသိေတာ့ လမိုက္ညကိုပဲ အျပစ္ပံုခ်လိုက္မိပါရဲ့။

ေခါက္ကုလားထုိင္၏ အေရွ့မွာ ကြ်န္ေနာ္ငယ္ငယ္က စာထုိင္ဖတ္ခဲ့သည့္ ေလးေခ်ာင္းေထာက္ သစ္သားစားပြဲတစ္လံုး။ စားပြဲေပၚမွာ ရွိေနသည္အရာက ေရနံဆီမီးခြက္ငယ္ေလးတစ္လံုး။ မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ျဖင့္ ကြ်န္ေနာ့္ကိုမမွတ္မိဘဲ ျဖစ္ေနတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကြ်န္ေနာ္ အျပစ္ပံုခ်တာကို သိေနတာလားမသိဘူး။ သူက ကြ်န္ေနာ့္မ်က္ႏွာကို မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္နဲ႔ တဖ်တ္ဖ်တ္ၾကည့္လို႔။ ဒါေၾကာင့္ “မင္းတာ၀န္ေက်ပါတယ္ကြယ္”လို ့ကြ်န္ေနာ္ မလံုမလဲ တိုးတိုးေလး ေျပာလိုက္မိ၏။

ကြ်န္ေနာ္ထိုင္ေနသည့္ေနရာ၏ ညာဘက္ လက္တစ္ကမ္းအကြာမွာ အေမသည္ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ တင္ပ်ဥ္ေခြထိုင္ၿပီး ၀ါ၀ါ၊ ျဖဴျဖဴပန္းပြင့္မ်ားကို သပ္ထားသည့္ အုန္းလက္အေၾကာတံတစ္ခုျဖင့္ ေကာက္သီလ်က္။ အေမ့နံေဘးတြင္ ကြ်န္ေနာ့္ညီမ၊ ပန္းပြင့္မ်ားကို ရိုးတံျဖင့္ ေကာက္သီရင္း တိတ္ဆိတ္လုိ႔။ အေမႏွင့္ညီမအၾကား ေျခတံရွည္ရွည္ ဆီမီးခြက္ငယ္ေလးတစ္လံုး။ သူလည္းတိတ္ဆိတ္လို႔။ အေမေတြးေနမွာေပါ့။ မနက္က်ရင္ ဘုရားပန္းကပ္မယ့္ ပန္းေတြမညွိဳးေအာင္ ေရျဖန္းထားရဦးမယ္ ဆိုတာကိုေပါ့။ ညီမေလးလည္း ေတြးေနမွာေပါ့။ အေမ ဘုရားဆြမ္းကပ္ဖုိ႔ မနက္ေစာေစထၿပီး ထမင္းခ်က္ရမယ္ဆိုတာမ်ိဳးကိုေပါ့။ မီးခြက္ေျခရွည္ေလးလည္း ေတြးေနမွာေပါ့။ တစ္ခုခုေပါ့။ တစ္ခုခုအေၾကာင္းေပါ့ေလ။

အေမထိုင္ေနသည့္ေနာက္ေက်ာဘက္ တစ္လန္ေက်ာ္ေက်ာ္အကြာမွာ အိမ္ဦးဘုရားစင္။ ပန္းေတြေ၀လုိ႔။ မီးေတြထိန္လို႔။ မီးခိုးေတြထူလို႔။ ဘုရားစင္၏ေအာက္ေျခမွာ ထုိင္ေနသည္က အေဖ။ ဘုရားစင္ေပၚမွ ေရႏွံဆီမီးခြက္၏အလင္းေရာင္ကုိ အားျပဳၿပီး အလုပ္ေတြ႐ွဳပ္ေနသည္။ အေဖ့အေရွ့မွာ အေရာင္ျပယ္ေနသည့္ ယြန္းကြမ္းအစ္တစ္လံုး။ ကြမ္းအစ္နံေဘးမွာ ခပ္ညစ္ညစ္စာအုပ္တစ္အုပ္။ ထုိစာအုပ္အေပၚမွာ အသံ တက္လုိက္က်လိုက္ျမည္ေနသည့္ ေရဒီယိုတစ္လံုး။ အေဖသည္ တခ်က္တခ်က္ အေမ့ကို လွမ္းေမးလ်က္။ တခ်က္တခ်က္ ကြ်န္ေနာ့္ကို စကားလွမ္းေျပာလုိက္နဲ႔။ ကြမ္းယာကုိ ကိုယ္တိုင္ယာလ်က္။ ေရနံေစ်းေတြတက္ေနသည့္အေၾကာင္း ေျပာေနၾကသည္ကုိ နားေထာင္လ်က္။ တခ်က္ခ်က္ေပါ့ေလ။ တခ်က္ခ်က္ေပါ့ေလ။

ကြ်န္ေနာ္ အိမ္ေပၚသုိ႔ ျပန္ေရာက္ေနသည္မွာ ယခုညနဲ႔ဆို ႏွစ္ညရွိၿပီ။ သို႔ေသာ္ ေမွာင္မည္းေသာ ညမ်ား၊ လမိုက္ညမ်ားသည္ ကြ်န္ေနာ့္ကို သူစိမ္းတစ္ေယာက္လို ဆက္ဆံတုန္း။ ကြ်န္ေနာ္ အိမ္ေလးနဲ႔ ခြဲခြာခဲ့တာ အေတာ္ၾကာခဲ့ေသာေၾကာင့္လား။ ခဲြခြာေနခဲ့ရသည့္အခ်ိန္အတြင္း လမိုက္ညမ်ားမရွိသည့္ၿမိဳ့ေပၚသို႔ ကြ်န္ေနာ္ ေရာက္ရွိသြားခဲ့သည္ကုိ သိေနလုိ႔လား။

……………….. “လမိုက္ညမ်ားမရွိသည့္ၿမိိဳ”့။………………………………….

ဒီလို ကြ်န္ေနာ္ ေခၚလုိက္ရသည့္အေၾကာင္းကေတာ့ ၾကည့္လိုက္သည့္ေနရာတိုင္း မီးမ်ားထိန္လင္းလ်က္။ အလင္းေရာင္မ်ားလႊမ္းမိုးလ်က္။ ေနရာတိုင္း၊ အခ်ိန္တိုင္းေပါ့ေလ။ ေမွာင္မွဲေနသည့္ အခ်ိန္ဆိုလို႔ ကြ်န္ေနာ့္မ်က္လံုးမ်ားပိတ္သြားၿပီး အိပ္ေမာက်သြားသည့္အခ်ိန္ပဲရွိမည္။ မီးေရာင္ သို႔မဟုတ္ အလင္းေရာင္ကို မျမင္ရပါဟု ေျပာလုိ႔ရသည္။ ေရႏွံဆီမီးခြက္ဆို ေ၀လာေ၀း။ ညဆိုသည္မွာ အာရံုထဲက ေမ့ေပ်ာက္လ်က္။ အခ်ိန္တိုင္းသည္ ကြ်န္ေနာ့္အတြက္ လင္းက်င္းလ်က္ေပါ့။ ထိုၿမိဳ့ေပၚမွာ အေတာ္ၾကာၾကာေနထုိင္ခဲ့သည္။ အလုပ္လုပ္ရင္း ၀မ္း၀ေရး အတြက္ေပါ့။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကြ်န္ေနာ့္ရြာေလးဆီ စိတ္အၿမဲေရာက္လ်က္ေပါ့ေလ။

ငယ္ငယ္က လမိုက္ညဆုိသည္မွာ ကြ်န္ေနာ့္အတြက္ မထူးဆန္းခဲ့။ ယခု ထူးဆန္းေနေလၿပီ။ လမိုက္ညမ်ားသည္ ကြ်န္ေနာ့္ကို စိန္ေခၚေနတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ မႏွစ္ၿမိဳ့ေတာ့တာလား။ ကြ်န္ေနာ္ကပဲ လမိုက္ညမ်ားကို ဖယ္ရွားဖုိ႔ သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ခဲ့သည့္ အတတ္ပညာေၾကာင့္လားမသိ။ ေသခ်ာသည္က လမိုက္ညမ်ားကို ၾကည့္ရင္း ကြ်န္ေနာ္ ဖယ္ရွားပစ္ခ်င္ေနၿပီ။ အေၾကာင္းျပခ်က္ဘာလဲဟု ေမးလာခဲ့လွ်င္ ကြ်န္ေနာ္ ေရေရရာရာ မေျဖခ်င္ေတာ့ပါ။ သို႔ေသာ္ …. အတင္းအက်ပ္ ေမးလာခဲ့လွ်င္ အေမကိုလည္းေကာင္း၊ အေဖကိုလည္းေကာင္း၊ ညီမကိုလည္းေကာင္း၊ ေရနံဆီမီးခြက္ငယ္ကိုလည္းေကာင္း၊ ထိုသို႔ေသာ “လည္းေကာင္း” ေတြအမ်ားႀကီး ေခါင္းစဥ္တပ္ထားရသည့္ သူတုိ႔အေၾကာင္းေတြကို ေျပာျပရေတာ့မည္။

“……….ေဒါက္ေဒါက္ေဒါက္………ေဒါက္ေဒါက္……………”

တစ္စံုတစ္ေယာက္ တံခါးကို ေခါက္ေနသည့္အသံသည္ ကြ်န္ေနာ့္နားထဲ က်ယ္ေလာင္စြာ တိုး၀င္လာခဲ့သည္။

“………..ဘယ္သူလဲကြ………………..” ဟု ပါးစပ္ဖြင့္ ေအာ္ေမးရင္း မ်က္လံုးႏွစ္လံုးကိုပါ ဖြင့္လို္က္မိသည္။

“အ…………………………………………………………………….”

စူးရွေသာ အလင္းေရာင္မ်ား မ်က္လံုးထဲသို ့အရွိန္ျပင္းစြာ၀င္လာသည္။

မီးအလင္းေရာင္မ်ားကို မုန္းသည္။ အၿမဲတမ္းလင္းေနသည့္ အခန္းမီးမ်ားကို မုန္းသည္။

“…………အလုပ္သြားဖုိ ့အခ်ိန္ေရာက္ၿပီကြ………………..” တဲ ့။

ေၾသာ္………သူငယ္ခ်င္းက အလုပ္သြားဖုိ႔ လာႏိႈးတာကိုး။

ခုနက ရြာကိုေရာက္သြားခဲ့သည္ မဟုတ္ပါေလာ။

“…..ေၾသာ္……….ငါ အိပ္မက္မက္ေနပါလား……….”

။.....................။

မင္းရဲရွင္

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

ကုန္စံုဆိုင္ေလး…

ကြ်န္ေနာ္ ကုန္စံုဆုိင္ေလးေတြကိုခ်စ္သည္။ ကုန္စံုဆိုင္ကို ျမင္ဖူးၾကပါလိမ့္မည္။

ခုေခတ္က တုိးတက္ေတာ့ စဆိုးဆိုင္တုိ ့၊ Plaza တို ့ဘာတို ့ညာတို ့ ဟိတ္ဟန္

ႀကီးလွသေပါ့ေလ။ ေခတ္မွီလွသေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ ့ဘယ္ေလာက္ပဲ ေခတ္မွီ

မွီ၊ ထည္ထည္၀ါ၀ါျဖစ္၊ မနာလုိဘူးလားေမးေမး၊ မတရားဘူးလုိ ့ပဲ ့ေျပာေျပာ ကြ်န္ေနာ္

ကေတာ့ ကုန္စံုဆုိင္ေလးကို ခ်စ္၏။

ကုန္စံုဆိုင္ေလး တိုလီမိုစ အကုန္ရမည္။ လူမ်ိဳးမေရြးဘာသာမေရြးစားသံုးႏုိင္သည့္

အမယ္စံုတင္ထားသည္။ ဆန္၊ဆီ၊ေဆး၊ဆား၊ ပဲ၊ငရုတ္၊ၾကက္သြန္၊အာလူး၊ေျပာင္းက

အစ ေဘာ္အိုး၊သံခြက္ အကုန္ရသည့္ဆိုင္ေလး။ ရာသီမေရြးေန ့တိုင္းဖြင့္ထားသည့္

ကုန္စံုဆိုင္ေလးကို ကြ်န္ေနာ္ခ်စ္သည္။

ကုန္စံုဆုိင္ေလး အျမင္ကခပ္ေသးေသး၊ ေနရာက်ဥ္းက်ဥ္းေလးနဲ ့တစ္မ်ိဳးေသာ

ရန ့့ံရွိသည္။ မိုး၊ေဆာင္း၊ေႏြ သံုးရာသီလံုးတြင္ ဥတုအရသာခံစားႏုိင္ေသာ ေနရာေလး

ျဖစ္သည့္အတြက္ ကုန္စံုဆိုင္ေလးကို ကြ်န္ေနာ္ခ်စ္သည္။

ကုန္စံုဆုိင္ေလး ေစ်း၀ယ္လာသူမ်ားရွိသည္။ အလည္လာသူမ်ားရွိသည္။ လာစူး

စမ္းသူမ်ားရိွသည္။ မ်က္လံုးေ၀့ၾကည့္သြားသူမ်ားရွိသည္။ ေကြ ့ေရွာင္သြားသူမ်ား

ရွိသည္။ နားစြင့္သြားသူမ်ားရွိသည္။ လုိခ်င္တာရ၍ ေပ်ာ္သြားသူမ်ားရွိသည္။ ကုန္စံု

ဆုိင္ေလးသည္ ေခတ္မွီေနေသးသည္။ ထိုေၾကာင့္ ကြ်န္ေနာ္ခ်စ္သည္။

ကုန္စံုဆိုင္ေလး တခ်ိဳ ့သည္ လုိခ်င္တာ၀ယ္သြားၾကသည္။ တခ်ိဳ ့သည္ ဤဆိုင္

တြင္ဤအရာ ရသည္ဟု သိသြားၾကသည္။ တခ်ိဳ ့သည္ အသိအမွတ္ျပဳသြားၾကသည္။

တခ်ိဳ ့သည္ မိတ္ဆက္သြားၾကသည္။ တခ်ိဳ ့သည ္ၾကည့္ပဲၾကည့္သြားၾကသည္။ တခ်ိဳ ့သည္

အဖိုးအခေပးသြားၾကသည္။ တခ်ိဳ ့သည္ မေပးဘဲ ယူသြားသူမ်ားလည္းရွိသည္။ တခ်ိဳ ့သည္

ခံစားသြားၾကသည္။ ကုန္စံုဆိုင္ေလးသည္ အၿမဲတမ္းအားလံုးအတြက္ျဖစ္ေန၏။ ထို ့ေၾကာင့္

ကြ်န္ေနာ္ခ်စ္သည္။

ကုန္စံုဆုိင္ေလး စံုေသာ အမယ္မ်ားကို သူ ့အုပ္စုနဲ ့သူ စုထားေရာင္းခ်သည္။ဟုိရြာက

အမယ္၊ဒီရြာကအမယ္၊ ဒီၿမဳိ က ဟုိၿမိဳ ့က၊ တိုင္းျခားက၊ ျပည္တြင္းျဖစ္ အစသျဖင့္ထြက္

သည့္ အမယ္မွန္သမ်ွရွိသည္။ အိမ္ရွင္မမ်ား၊လုပ္သားႀကီးမ်ား၊ရဟန္းသံဃာ၊ကေလး

လူႀကီးမရြး ႏွစ္ၿခိက္သည္။ ထို ့ေၾကာင့္ ကြ်န္ေနာ္ ခ်စ္သည္။

ဒီေန ့ကုန္စံုဆိုင္ေလးသည္ ေစ်း၀ယ္သူမ်ားနဲ ့စည္ကားေန၏။ လုိခ်င္တာရွာ၀ယ္သူမ်ား

မ်ား တိုးေ၀ွ ့ေနၾကသည္။ ေရာင္းထားသည့္အမယ္အမည္ကိုလည္းၾကည့္ပါဦး။

ႀကိဳးစားထား

အလုပ္လုပ္ရင္ စနစ္က်မွ၊

အဓိက က ကိုယ့္ေစတနာ၊

ေလာကဓမၼတာ ႀကံဳလာအမုန္းရပ္၊

အၿပံဳးမပ်က္ဖုိ ့ႀကိဳးစားထား။

ဘာမွ မလုပ္ရင္ ဘာမွ မျဖစ္၊

တစ္ခုခုျဖစ္ဖုိ ့ တစ္ခုခုလုပ္၊

အရႈပ္မလုပ္ အလုပ္ရႈပ္

အႏုပ္ဇာတ္ျဖတ္လုိ ့၊

ဘုန္းတက္ဖုိ ့လည္း ႀကိဳးစားထား။

ဘာျဖစ္ခ်င္လဲ ေသခ်ာဆံုးျဖတ္၊

ဘာလုပ္ေနလဲ ေသခ်ာသံုးသပ္၊

ဘ၀တစ္ခုအတြက္ အရႈံုးနဲ ့အျမတ္၊

ရုန္းထြက္ဖို ့လည္း ႀကိဳးစားထား။

အဆံုးသတ္ဖုိ ့လည္း ႀကိဳးစားထား။

(ဓမၼရနံ ့)

ဒီလုိအမယ္မ်ိဳး ၀ယ္သူစိတ္၀င္စားမယ္ေပါ့။ ဟုတ္တယ္ဟုတ္။

တင္ထားေသာ အမယ္မ်ားသည္ စံုလင္လွ၏။ ေရြး၀ယ္သူမ်ားလည္း

ရွိ၏။ တင္ထားသည့္ အမယ္မ်ားကလည္း ၀ယ္ခ်င္စရာ။ အိမ္ရွင္မမ်ားအတြက္၊

လုပ္သားႀကီးမ်ားအတြက္ ၊ကေလးလူႀကီးမေရြး ဤကုန္စံုဆိုင္ေလးသည္ အဖိုးတန္လွ

ပါတကား ဟု ကြ်န္ေနာ္ ထင္ျမင္ရင္း ကုန္စံုဆိုင္ေလးကို ပိုပိုၿပီး ခ်စ္ခ်စ္လာရပါသည္။

ဤသုိျဖင့္ကုန္စံုဆိုင္ေလးသည္ ေခတ္မွီေနေသးသည္။ သိသိ၊မသိသိအမယ္

မ်ား၊သိၿပီး၊ရွိၿပီး အမယ္မ်ားကိုလည္း တင္ထားပါသည္။ လာသမွ်ေစ်း၀ယ္သူမ်ားအတြက္

အခ်ိန္တိုင္းဖြင့္ထားသည္။ေစ်း၀ယ္သူမ်ားအေပၚ အၿမဲတမ္း

၀ဲကမ္းလ္လုပ္ထားသည္။ အမယ္ေတြစံု၏။ ထို ့ေၾကာင့္ ကြ်န္ေနာ့္အတြက္

အတိတ္လည္းရွိ၏။ လက္ရွိလည္းအသံုး၀င္၏။ အနာဂတ္လည္းတည္ေန၏။

သို ့ပါေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေနာ္ ခ်စ္သည္ ဟုဆုိလ်င္ လြန္အံ့မည္မထင္ပါတကား။

( ကဗ်ာေလးကုိ လကၤာတမန္ မဂၢဇင္း၊ ၂၀၀၉ ထုတ္သီရိလကၤာေရာက္ျမန္မာ

ေက်ာင္းသားရဟန္းေတာ္မ်ား စုစည္းထုတ္ေ၀သည္) ဆိုတဲ ့မဂၢဇင္းမွ ကူးယူေဖာ္

ျပပါသည္။

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။