Showing posts with label သဒၶါစံဖတ္ဖုိ႔ မွတ္စုအခ်ဳိ ႔. Show all posts
Showing posts with label သဒၶါစံဖတ္ဖုိ႔ မွတ္စုအခ်ဳိ ႔. Show all posts

Friday, June 3, 2011

ႏွလုံးလွဖုိ႔ အလွဆုံးသုိ႔ (၁၀)



ရွင္အာနႏၵာသည္
“ဗုဒၶ၏အလုိေတာ္အရ ဘုရားရွင္၏ အဆုံးအမတည္းဟူေသာ ဤသာသနာ၌ ေကာင္းမြန္ေသာဘဝ၏ တစ္ဝက္သည္ လွပတင့္တယ္ေသာ အရာတုိ႔ကုိ ႏွလုံးသြင္း ဆင္ျခင္ေနရမႈျဖစ္၏”
ဟု ေၾကညာေတာ္မူ၏။

ရွင္အာနႏၵာသည္ ဤသုိ႔ေၾကညာၿပီး႐ုံျဖင့္ မေက်နပ္ေသးဘဲ တစ္ေန႔ေသာအခါ ျမတ္စြာဘုရားထံ သြားေရာက္၍ ထုိေၾကညာခ်က္ မွန္ မမွန္ကုိ မိန္႔ၾကားေတာ္မူပါရန္ ေလွ်ာက္ထား၏။

ဗုဒၶက
“မဟုတ္ဘူး အာနႏၵာ ငါ၏ အဆုံးအမတည္းဟူေသာ ဤသာသနာ၌ ေကာင္းမြန္ေသာ ဘဝတစ္ခုလုံး၊ ေကာင္းမြန္ေသာ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လုံးသည္ လွပတင့္တယ္ေသာ အရာတုိ႔ကုိ ႏွလုံးသြင္း ဆင္ျခင္ေနရမႈႏွင့္ သက္ဆုိင္ေပ၏”
ဟု ေျဖၾကားေတာ္မူ၏။


(ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ႏွစ္ပါး၏ အထက္ေဖာ္ျပပါ စကားမ်ားမွာ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလထုတ္ အိႏၵိယ႐ုပ္စုံမဂၢဇင္းတြင္ ပါရွိေသာ ေဒါက္တာ ဗီအက္စ္ နရဗာေနေရးသားသည့္ ”အႏုပညာႏွင့္ သဘာဝအေပၚ ဂႏၶီႀကီးထားရွိေသာ သေဘာ” ဟူေသာ အဂၤလိပ္ဘာသာေဆာင္းပါးမွ ေကာင္ႏုတ္၍ တုိက္႐ုိက္ျပန္ဆုိထားျခင္းျဖစ္ပါသည္)။



ဗုဒၶ ႏွင့္ အလွျပႆနာ - ဘသန္း (ဓမၼိက) ၊ ခ်င္းတြင္း မဂၢဇင္း ၊ အမွတ္ (၆၃) ၊ ဇြန္လ ၊ ၂၀၁၁ မွ ထုတ္ႏုတ္ပါသည္။

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Tuesday, October 26, 2010

ႏွလုံးလွဖုိ႔ အလွဆုံးသုိ႔ (၉)


ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးသည္က ျပႆနာပုိက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ဆီလာတဲ့အခါမွာ အေျဖကုိ သူမ ခ်က္ခ်င္း မလုိခ်င္ဘူးဆုိတာ ကြ်န္ေတာ္ ရွာေဖြေတြ႔ရွိလုိက္ရတာက ေက်းဇူးတင္စရာေကာင္းလွပါတယ္။ သူမက ျဖစ္စဥ္ကုိ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ရင္ဖြင့္ေနျခင္းျဖစ္တယ္။ သူမျပႆနာကုိ ကြ်န္ေတာ္ နားေထာင္ေပးၿပီး၊ သူမ ခံစားခ်က္ကုိ ေထာက္ခံေပးဖုိ႔ ျဖစ္တယ္။

“ဟာ၊ အဲဒါက ျပႆနာေပါ့။ ဒီေလာက္ႀကီးတဲ့ ျပႆနာမ်ားကုိ ရင္ဆုိင္ရမယ္လုိ႔ ကုိယ္ တစ္ခါမွ မေတြးခဲ့မိဘူး။ မင္းေနရာမွာသာ ကုိယ္ရွိေနရင္ေတာ့ ဒီျပႆနာကို ဘယ္လုိေျဖရွင္းရမွန္းေတာင္ သိမွာ မဟုတ္ဘူး”လုိ႔ ေျပာဖုိ႔ပဲ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီလုိ ေျပာလုိက္တာနဲ႔ သူမကုိခ်စ္တယ္၊ သူမကုိ အားေပးတယ္လုိ႔ ခံစားလုိက္ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာကုိမွ မေျဖရွင္းေပးရေသးဘူး။

သူမကလည္း ျပႆနာေျဖရွင္းေပးေစခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ သူမက ကြ်န္ေတာ့္ကုိ နားေထာင္ေစခ်င္တာျဖစ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေထာက္ခံတာကုိပဲ လုိခ်င္တယ္။ သူမက ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ခ်က္ခ်င္းထခုန္ၿပီး “ဦးေျဖရွင္း” လုပ္ေစခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။

ႊ

(THE PURPOSE DRIVEN LIFE by RICK WARREN “ဘဝခရီးႏွင္ေစေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္” - ရက္ ၄၀ ရည္ရြယ္ခ်က္ - အဖြဲ႔ငယ္သင္႐ုိးညြန္းတမ္း - ေခါင္းေဆာင္အတြက္လမ္းညြန္စာအုပ္ - မွ ထုတ္ႏုတ္ကူးယူပါသည္။ )

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Monday, August 16, 2010

သုံးဆယ္မုိ႔ ၿပံဳးရယ္ဖုိ႔ အေနာ္မာသုိ႔ ေျခလွမ္းမ်ား (၃)


ေက်းေတာလက္မွာ သီတင္းသုံးေတာ္မူၾကတဲ့ ရဟန္းေတာ္ ၃-က်ိပ္တုိ႔ဟာ ဘုရားဖူးရေအာင္ သာဝတၳိၿမိဳ့ကုိ လာၾကပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ သာဝတၳိၿမိဳ့တြင္းကုိ ဆြမ္းခံဝင္ၾကပါတယ္။ ေထာင္နားကုိ ေရာက္သြားတဲ့အခါ ေထာင္ထဲမွာ ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ခုိးသားေတြကုိ ေတြ႔လာၾကရပါတယ္။ ညေနခ်ိန္မွာ ဘုရားဆီ ဆည္းကပ္ၿပီး -

“ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား၊ ဒီေန႔ ဆြမ္းခံသြားရင္း ေထာင္ထဲမွာ ထိတ္တုံးေတြ၊ ႀကိဳးေတြ၊ သံေျခက်င္းေတြနဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ခိုးသားေတြကုိ ေတြ႔လာၾကရပါတယ္။ သူတုိ႔တစ္ေတြဟာ အင္မတန္ ဆင္းရဲဒုကၡ ေရာက္ေနၾကပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ေတြကုိ ျဖတ္ၿပီး မေျပးႏုိင္ၾကေတာ့ပါဘူး။ ဒါထက္ ခုိင္ၿမဲတဲ့ အျခားအေႏွာင္အဖြဲ႔မ်ား ရွိပါေသးသလား”။

ဒီလုိ ေလွ်ာက္ထားၾကပါတယ္။ အဲဒီစကားကုိ ၾကားရေတာ့ ဘုရားရွင္က -
“ရဟန္းတုိ႔ ၊ ဒီအေႏွာင္အဖြဲ႔မ်ိဳးဟာ ေျပာပေလာက္တဲ့ အေႏွာင္အဖြဲ႔မ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ဥစၥာ၊ စပါး၊ သား၊ မယားစတဲ့ဟာေတြကုိ တပ္မက္တတ္တဲ့ “တဏွာ” ဆုိတဲ့ အေႏွာင္အဖြဲ႔ဟာ အဲဒီထိတ္တုံးေတြ၊ ႀကိဳးေတြ၊ သံေျခက်င္းေတြထက္ အဆအရာ၊ အဆအေထာင္၊ အဆအသိန္းမကေအာင္ ခုိင္ၿမဲလွပါတယ္”။
ဒီလုိ ဘုရားရွင္ မိန္႔ေတာ္မူလုိက္ပါတယ္။


“အရွင္ကုမာရ ၏ ဗုဒၶအလိုေတာ္က် က်င့္သုံးေနထုိင္နည္း” ၊ ပဥၥမအႀကိမ္၊ ၁၉၉၈ မတ္လ၊ စာ ၃၃၈-၃၃၉ မွ ထုတ္ႏုတ္ပါသည္။

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Monday, June 21, 2010

သုံးဆယ္မုိ႔ ၿပံဳးရယ္ဖုိ႔ အေနာ္မာသုိ႔ေျခလွမ္းမ်ား (၂)




*A few days later Lord Udyana visited Pindola in the forest retreat where he lived and asked him, "Honored teacher, how is it that the disciples of Buddha can keep their bodies and minds pure and untempted by lust, although they are mostly young men?"

**ဥေဒနမင္းကလဲ အမတ္ေတြနဲ႔အတူ ဥယ်ာဥ္ထဲကို ထြက္လာခဲ့ပါတယ္၊ ပိေ႑ာလေထရ္အနားကုိ ေရာက္တဲ့အခါ သင့္ေတာ္ရာကထုိင္ၿပီး သိလုိတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကုိ ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားပါေတာ့တယ္။

“အရွင္ဘုရား၊ ေဂါတမဗုဒၶရဲ့ သာသနာေတာ္အတြင္းမွာ ေနထုိင္ၾကတဲ့ အခ်ိဳ႕ရဟန္းကေလးေတြဟာ ပထမအရြယ္မွ်သာ ရွိၾကပါေသးတယ္။ သူတုိ႔တစ္ေတြဟာ ကာမဂုဏ္မခံစားဘဲ ဒီအက်င့္ျမတ္ကုိ ျပည့္ျပည့္စုံစုံ စင္စင္ၾကယ္ၾကယ္က်င့္ၿပီး ဘာေၾကာင့္ တစ္သက္လုံး ေနႏုိင္ၾကပါသလဲ ဘုရား။”

*Pindola replied: "Noble Lord, Buddha has taught us to respect all women. He has taught us to look upon all old women as our mothers, upon those of our own age as our sisters, and upon younger ones as our daughters. Because of this teaching the disciples of Buddha are able to keep their bodies and minds pure and untempted by lust although they are youthful."

**“မဟာရာဇာ၊ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားက 'ဘိကၡဳတုိ႔၊ သင္တုိ႔တစ္ေတြဟာ အမိအရြယ္ရွိတဲ့ သူေတြရဲ့အေပၚမွာ အမိဆုိတဲ့စိတ္ကုိ ထားၾကရမယ္။ ႏွမအရြယ္ရွိတဲ့ သူေတြအေပၚမွာ ႏွမဆုိတဲ့စိတ္ကုိ ထားၾကရမယ္။ သမီးအရြယ္ရွိတဲ့ သူေတြရဲ့အေပၚမွာ သမီးဆုိတဲ့စိတ္ကုိ ထားၾကရမယ္။' ဒီလုိ ရဟန္းေတာ္ေတြကုိ ဆုံးမၾသဝါဒ ေပးထားပါတယ္။ အဲဒီဆုံးမၾသဝါဒအတုိင္း လုိက္နာက်င့္သုံးေနထုိင္ၾကတဲ့အတြက္ သူတုိ႔တစ္ေတြဟာ တစ္သက္ပတ္လုံး လူမထြက္ဘဲ ေနႏုိင္ၾကတာပါပဲ။”

*"But, Honored teacher, one may have impure thoughts of a woman the age of a mother or a sister or a daughter. How do the disciples of Buddha control their desires?

**“အရွင္ဘုရား၊ စိတ္ဆုိုတာဟာ ေလာ္လည္တတ္ပါတယ္။ ေဖာက္ျပားတတ္ပါတယ္။ ရံခါ အမိအရြယ္ရွိတဲ့ သူေတြရဲ့အေပၚမွာလဲ တပ္မက္မႈရာဂ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ႏွမအရြယ္ရွိတဲ့ သူေတြရဲ့အေပၚမွာလဲ တပ္မက္မႈရာဂ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ သမီးအရြယ္ရွိတဲ့ သူေတြရဲ့အေပၚမွာလဲပဲ တပ္မက္မႈရာဂ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူတို႔ ဒီလုိေနႏုိင္ျခင္းရဲ့ အျခားအေၾကာင္းမ်ား ရွိပါေသးသလား။”

*"Noble Lord, the Blessed One taught us to think of our bodies as secreting impurities of all kinds such as blood, pus, sweat and oils; by thinking thus we, although young, are able to keep our minds pure."

**“မဟာရာဇာ၊ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားက 'ဘိကၡဳတုိ႔၊ သင္တုိ႔တစ္ေတြဟာ ဒီခႏၶာကုိယ္တစ္ခုလုံးကုိပဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးအစားစား မစင္မၾကယ္ ရြံစဖြယ္ျဖစ္တဲ့ ဝတၳဳေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္လုိ႔ ရႈဆင္ျခင္ၾကေပေတာ့၊ ဒီခႏၶာကုိယ္မွာ (အင္မတန္ ရြံစရာေကာင္းတဲ့) -
၁။ ဆံပင္၊ ေမြးညင္း၊ ေျခသည္း၊ လက္သည္း၊ သြား၊ အေရ
၂။ အသား၊ အေၾကာ၊ အ႐ုိး၊ ႐ုိးတြင္းျခင္ဆီ၊ အညွိဳ႕
၃။ ႏွလုံး၊ အသဲ၊ အေျမွး၊ အဖ်ဥ္း၊ အဆုတ္
၄။ အူမ၊ အူသိမ္၊ အစာသစ္၊ အစာေဟာင္း၊ ဦးေႏွာက္
၅။ သည္းေျခ၊ သလိပ္၊ ျပည္၊ ေသြး၊ ေခြ်း၊ အဆီခဲ
၆။ မ်က္ရည္၊ ဆီၾကည္၊ တံေတြး၊ ႏွပ္၊ အေစး၊ က်င္ငယ္၊ -
ေတြသာ ရွိေနပါတကား။ တပ္မက္စရာေကာင္းတာ ဘာတစ္ခုမွ မရွိပါဘူး။ ဒီလုိ ဆင္ျခင္ရမယ္' လုိ႔လဲ ရဟန္းေတြကုိ ေဟာေျပာထားပါတယ္။ ကုိယ္ေတာ္ကေလးေတြကလဲပဲ ေဟာထားတဲ့အတိုင္း လုိက္နာက်င့္သုံး ေနထုိင္ၾကပါတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္လဲ လူမထြက္ဘဲ တစ္သက္ပန္ ေနႏုိင္ၾကတာပဲ။”

*"Honored teacher," still pressed the Lord. "It may be easy for you to do this for you have trained your body and mind, and polished your wisdom, but it would be difficult for those who have not yet had such training. They may try to remember the impurities but their eyes will follow beautiful forms. They may try to see the ugliness but they will be tempted by the beautiful figures just the same. There must be some other reason that the young men among the Buddha's disciples are able to keep their actions pure."

**“အရွင္ဘုရား၊ ဒီကိစၥဟာ သိပ္မလြယ္ကူတဲ့ ကိစၥပါ။ အေတာ္ကေလး တရား႐ႈမွတ္ထားတဲ့ ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ေတာ့ လြယ္ကူပါလိမ့္မယ္။ 'တရား႐ႈမွတ္မႈ အသားမက်ေသးတဲ့ ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ေတာ့ ခဲယဥ္းလိမ့္မယ္' ထင္ပါတယ္။ ရံခါ 'အသုဘ'လုိ႔ ႏွလုံးသြင္းမယ္ ႀကံေပမဲ့ 'သုဘ'အေနနဲ႔သာ ျဖစ္ေပၚလာတတ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူတုိ႔ ဒီလုိ လူမထြက္ဘဲ တစ္သက္ပန္ေနႏုိင္ျခင္းရဲ့ အျခားအေၾကာင္းမ်ား ရွိပါေသးသလား။”

*"Noble Lord," replied Pindola, "the Blessed One teaches us to guard the doors of the five senses. When we see beautiful figures and colours with our eyes, when we hear pleasant sounds with our ears. when we smell fragrance with our nose, or when we taste sweet things with our tongue or touch soft things with our hands, we are not to become attached to these attractive things, neither are we to be repulsed by unattractive things. We are taught to carefully guard the doors of these five senses. It is by this teaching of the Blessed One that even young disciples are able to keep their minds and bodies pure."

**“မဟာရာဇာ၊ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားက 'ရဟန္းတုိ႔၊ သင္တုိ႔တစ္ေတြဟာ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာ၊ လွ်ာ၊ ကုိယ္၊ စိတ္ - ဆုိတဲ့ ဣေျႏၵ(ဒြာရ)၆-ပါးကုိ သတိဆုိတဲ့ တံခါးရြက္နဲ႔ လုံၿခံဳေအာင္ ပိတ္ဆုိ႔ေနၾကရမယ္' ဒီလုိလဲ ေဟာေျပာထားပါေသးတယ္၊ ေဟာထားတဲ့အတုိင္းလဲပဲ သူတုိ႔တစ္ေတြဟာ က်င့္သုံးေနထုိင္ၾကပါတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္လဲ လူမထြက္ဘဲ တစ္သက္ပန္ေနႏုိင္ၾကတာပါပဲ။”


*Noted from "The Teaching of Buddha" published by Buddhist Promotion Foundation
**အရွင္ကုမာရ ၏ “ဗုဒၶအလုိေတာ္က် က်င့္သုံးေနထုိင္နည္း” - ပဥၥမအႀကိမ္၊ ၁၉၉၈ မတ္လ - မွ ထုတ္ႏုတ္ကူးယူပါသည္။

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Saturday, June 19, 2010

သုံးဆယ္မုိ႔ ၿပံဳးရယ္ဖုိ႔ အေနာ္မာသုိ႔ေျခလွမ္းမ်ား (၁)



အရွင္အာနႏၵာက ေနာင္ေရးကုိ ေျမာ္ေတြးၿပီး ဘုရားရွင္ကုိ ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားေနပါတယ္။ ဘုရားရွင္ကလည္း ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားသမွ်ကုိ ေျဖဆုိေနပါတယ္။

“ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား၊ မာတုဂါမေတြနဲ႔ စပ္လ်ဥ္းၿပီး ဘယ္လုိျပဳက်င့္ရပါမလဲ”။

“မေတြ႔ေအာင္ေန”။

“ေတြ႔ေနျမင္ေနရလို႔ရွိရင္ ဘယ္လုိ က်င့္ရပါမလဲဘုရား”။

“စကားမေျပာနဲ႔”။

“(အေၾကာင္းအားေလ်ာ္စြာ) စကားေျပာရပါရင္ ဘယ္လုိက်င့္ရပါမလဲ ဘုရား”။

“သတိထားေပါ့ အာနႏၵာ”။



“အရွင္ကုမာရ ၏ ဗုဒၶအလုိေတာ္က် က်င့္သုံးေနထုိင္နည္း” ပဥၥမအႀကိမ္၊ ၁၉၉၈ မတ္လ - မွ ထုတ္ႏႈတ္ကူးယူပါသည္။

(မာေရးသွ်င္)

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Saturday, April 24, 2010

နာမည္

ပန္းကေလး တစ္႐ုံ
လိပ္ျပာ အုံ
ထုံထုံ ပ်ံ႔ပ်႔ံ
ေမႊးရန႔ံ ။

အမႈိက္ တစ္ပုံ
ယင္ေကာင္ အုံ
မထုံ မပ်ံ႔
အပုပ္နံ႔ ။

နာမည္တစ္လုံး က်က္သေရ
လူတုိ႔ၾကားမွာ လြင့္ပ်႔ံေန
ပန္း႐ုံေလလား အမႈိက္ပုံလား
ကြဲျပား ခြဲျခား စြဲမွတ္ထား
ေမႊးျမပါေစသား ။.........။


ေဆြသန္း
ေျမးကေလးမ်ားျဖစ္ၾကေသာ “မၿငိမ္းသီရိဟန္”၊ “မခ်ိဳဆုသီ” တုိ႔ႏွင့္တကြ ကေလးတုိင္းအတြက္ အမွတ္တရ ...အျဖစ္ ကေလးေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ရြတ္ၾက၊ ဆုိၾကဖုိ႔ ရည္ရြယ္စပ္ဆုိထားတဲ့ ဆရာေဆြသန္း (ဆရာႀကီးဦသန္းေဆြ - ၿမိ့ဳနယ္ပညာေရးမွဴးၿငိမ္း - ပခုကၠဴၿမိ့ဳ) ရဲ့ “သမီးေလးရဲ့မနက္ခင္း” ကေလးကဗ်ာမ်ား မွ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာႀကီး၏သားျဖစ္သူ၊ မခ်ိဳဆုသီရဲ့ေဖေဖ ကုိသီဟေဆြထံမွ ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းခံၿပီး ျပန္လည္မွ်ေဝျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာကေလးမ်ားအားလုံး(သုိ႔) ျမန္မာ့အနာဂတ္တစ္ခုလုံးသုိ႔ ရည္ရြယ္ပါသည္။ သူတို႔ေလးေတြဆီ တကယ္ေရာက္ဖုိ႔ ေထာက္ပံ့ကူညီ လက္ဆင့္ကမ္းမွ်ေဝေပးၾကမည္ဟု ယုံၾကည္ပါသည္။

စိတ္ေစတနာ အေျမာ္အျမင္ႀကီးမားစြာ စပ္ဆုိေပးေသာ ဆရာႀကီးကုိ အမွဴးထားလ်က္၊ ျမန္မာကေလးမ်ားအားလုံးကုိ သူတုိ႔ရင္ေသြးေလးေတြပမာ ထပ္တူထားကာ ေဝမွ်ခြင့္ေပးလာေသာ ဆရာႀကီး၏မိသားစုႏွင့္တကြ လုိရာေရာက္ေအာင္ ဝုိင္းဝန္းကူညီ ထပ္ဆင့္ေဝမွ် ပုိ႔ေဆာင္ေပးၾကသူမ်ားကုိ ျမန္မာကေလးမ်ားအားလုံးရဲ့ကုိယ္စား (ျမန္မာ့ကေလးစာေပရဲ့ကုိယ္စား) ေက်းဇူးစကား ဆုိပါသည္။


မာေရးသွ်င္

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Sunday, April 18, 2010

ဆဲသံ ဆုိသံ


ဆဲတာ ဆုိတာ ႐ုိင္းပ်စြာ
နားဝ မခံသာ
မေသခင္မွာ ႀကိဳတင္ပုပ္
သူ႔ပါးစပ္က အက်င့္ယုတ္
ပလုတ္က်င္းလည္း အန႔ံမျပယ္
ေထာင္းေထာင္း ထ ေနတယ္
ဘယ္သူကမွ အနားမကပ္
စုပ္ပဲ့ လြန္ညစ္ပတ္
ဆဲတတ္သူကုိ ဝုိင္းလုိ႔ၾကဥ္
လူတုိ႔ မခ်စ္ခင္
ခ်စ္ေစလုိလွ်င္ ႏႈတ္ခံတြင္း
ဆဲသံေပ်ာက္မွ ေမႊးပ်႔ံသင္း
ယဥ္ေက်းၾကေစမင္း။..........။


ေဆြသန္း



ေျမးကေလးမ်ားျဖစ္ၾကေသာ “မၿငိမ္းသီရိဟန္”၊ “မခ်ိဳဆုသီ” တုိ႔ႏွင့္တကြ ကေလးတုိင္းအတြက္ အမွတ္တရ ...အျဖစ္ ကေလးေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ရြတ္ၾက၊ ဆုိၾကဖုိ႔ ရည္ရြယ္စပ္ဆုိထားတဲ့ ဆရာေဆြသန္း (ဆရာႀကီးဦသန္းေဆြ - ၿမိ့ဳနယ္ပညာေရးမွဴးၿငိမ္း - ပခုကၠဴၿမိ့ဳ) ရဲ့ “သမီးေလးရဲ့မနက္ခင္း” ကေလးကဗ်ာမ်ား မွ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာႀကီး၏သားျဖစ္သူ၊ မခ်ိဳဆုသီရဲ့ေဖေဖ ကုိသီဟေဆြထံမွ ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းခံၿပီး ျပန္လည္မွ်ေဝျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာကေလးမ်ားအားလုံး(သုိ႔) ျမန္မာ့အနာဂတ္တစ္ခုလုံးသုိ႔ ရည္ရြယ္ပါသည္။ သူတို႔ေလးေတြဆီ တကယ္ေရာက္ဖုိ႔ ေထာက္ပံ့ကူညီ လက္ဆင့္ကမ္းမွ်ေဝေပးၾကမည္ဟု ယုံၾကည္ပါသည္။

စိတ္ေစတနာ အေျမာ္အျမင္ႀကီးမားစြာ စပ္ဆုိေပးေသာ ဆရာႀကီးကုိ အမွဴးထားလ်က္၊ ျမန္မာကေလးမ်ားအားလုံးကုိ သူတုိ႔ရင္ေသြးေလးေတြပမာ ထပ္တူထားကာ ေဝမွ်ခြင့္ေပးလာေသာ ဆရာႀကီး၏မိသားစုႏွင့္တကြ လုိရာေရာက္ေအာင္ ဝုိင္းဝန္းကူညီ ထပ္ဆင့္ေဝမွ် ပုိ႔ေဆာင္ေပးၾကသူမ်ားကုိ ျမန္မာကေလးမ်ားအားလုံးရဲ့ကုိယ္စား (ျမန္မာ့ကေလးစာေပရဲ့ကုိယ္စား) ေက်းဇူးစကား ဆုိပါသည္။


မာေရးသွ်င္

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Sunday, April 4, 2010

မစူးစမ္း မဆင္ျခင္ေသာယုန္သူငယ္


ေရွးေရွးတုန္းက ေတာၿမိဳင္လယ္
ယုန္ကေလးတစ္ေကာင္ ရွိပါတယ္
ေျမၿပိဳမွာတကယ္ ေၾကာက္တတ္ေသး
အသည္းငယ္တဲ့ ယုန္ကေလး
အမွန္မေတြး အေျဖမရွာ
ဝုန္းခနဲျမည္သံ ၾကားေသာအခါ
ေျမၿပိဳပါၿပီ ေၾကာက္လုိ႔ရွဲ
မစူးစမ္းတဲ့ ယုန္သူငယ္ပဲ



ဝက္ စုိင္ ကြ်ဲ ႏြား ၾက့ံ က်ား ဆင္
ငွက္အမ်ားနဲ႔ သားသမင္
ယုန္ကေလးေနာက္တြင္ တစီတတန္း
ေျပးၾက ေရွာင္ၾက မစူးမစမ္း
ေမာေမာပန္းပန္း ကုိေရႊယုန္
ျခေသၤ့ႀကီးနဲ႔ ေတြ႔လုိ႔ၾကံဳ
ျဖစ္ပုံ ပ်က္ပုံ အေၾကာင္းစုံအား
ယုန္ကေလးက ရွင္းေျပာၾကား
လက္ေတြ႔သမား ျခေသၤ့သည္
ယုန္ေျပာသမွ် မယုံၾကည္
ျဖစ္ပ်က္တဲ့ဆီ သြားလုိ႔ၾကည့္
ယုန္ကေလးကုိ ေခၚခဲ့၏
ဥသွ်စ္ေၾကြသည့္ ေနရာမွာ
ထန္းလက္ တစ္လက္ ရွိခဲ့ရာ
ဝုန္းခနဲသာ ျမည္လုိ႔ဟည္း
ယုန္ကေလး လန္႔တဲ့ အသံႀကီး
စကတည္းက ေလ့လာလွ်င္
ယုန္ကေလးလည္း အမွန္ကုိျမင္
ခုလုိ မဆင္ျခင္ မစူးစမ္းေတာ့
အမ်ားဒုကၡ ပုိသည္ေပါ့
မွတ္ေလာ့ သားေလာ့ ေလာကနယ္
ပုံျပင္ထဲက ယုန္ကေလးႏွယ္
အရာရာဝယ္ မစူးစမ္းက
ဒုကၡ မုခ် ေတြ႔မည္ပါ့။..........။

ေဆြသန္း


ေျမးကေလးမ်ားျဖစ္ၾကေသာ “မၿငိမ္းသီရိဟန္”၊ “မခ်ိဳဆုသီ” တုိ႔ႏွင့္တကြ ကေလးတုိင္းအတြက္ အမွတ္တရ ...အျဖစ္ ကေလးေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ရြတ္ၾက၊ ဆုိၾကဖုိ႔ ရည္ရြယ္စပ္ဆုိထားတဲ့ ဆရာေဆြသန္း (ဆရာႀကီးဦသန္းေဆြ - ၿမိ့ဳနယ္ပညာေရးမွဴးၿငိမ္း - ပခုကၠဴၿမိ့ဳ) ရဲ့ “သမီးေလးရဲ့မနက္ခင္း” ကေလးကဗ်ာမ်ား မွ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာႀကီး၏သားျဖစ္သူ၊ မခ်ိဳဆုသီရဲ့ေဖေဖ ကုိသီဟေဆြထံမွ ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းခံၿပီး ျပန္လည္မွ်ေဝျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာကေလးမ်ားအားလုံး(သုိ႔) ျမန္မာ့အနာဂတ္တစ္ခုလုံးသုိ႔ ရည္ရြယ္ပါသည္။ သူတို႔ေလးေတြဆီ တကယ္ေရာက္ဖုိ႔ ေထာက္ပံ့ကူညီ လက္ဆင့္ကမ္းမွ်ေဝေပးၾကမည္ဟု ယုံၾကည္ပါသည္။

စိတ္ေစတနာ အေျမာ္အျမင္ႀကီးမားစြာ စပ္ဆုိေပးေသာ ဆရာႀကီးကုိ အမွဴးထားလ်က္၊ ျမန္မာကေလးမ်ားအားလုံးကုိ သူတုိ႔ရင္ေသြးေလးေတြပမာ ထပ္တူထားကာ ေဝမွ်ခြင့္ေပးလာေသာ ဆရာႀကီး၏မိသားစုႏွင့္တကြ လုိရာေရာက္ေအာင္ ဝုိင္းဝန္းကူညီ ထပ္ဆင့္ေဝမွ် ပုိ႔ေဆာင္ေပးၾကသူမ်ားကုိ ျမန္မာကေလးမ်ားအားလုံးရဲ့ကုိယ္စား (ျမန္မာ့ကေလးစာေပရဲ့ကုိယ္စား) ေက်းဇူးစကား ဆုိပါသည္။


မာေရးသွ်င္

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Wednesday, March 31, 2010

ေတာသံ


က်ီးညိဳကေလးက စကားမ်ား
အ အား အ အား
ကုိေရႊဖားက ေတးသံရွင္
အုန္းအင္ အုန္းအင္
ဆင္ေျပာင္ႀကီးက ေခၚရင္ထူး
ဝူး ဝူး ဝူး ဝူး
တဗူးဗူး တဗယ္ဗယ္
ႏြားပ်ိဳကေလး သနားဖြယ္
စာသူငယ္ စြိ စြိ စြိ
ေမ်ာက္ညိဳ တခြိခြိ ။.......။

ေဆြသန္း



ေျမးကေလးမ်ားျဖစ္ၾကေသာ “မၿငိမ္းသီရိဟန္”၊ “မခ်ိဳဆုသီ” တုိ႔ႏွင့္တကြ ကေလးတုိင္းအတြက္ အမွတ္တရ ...အျဖစ္ ကေလးေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ရြတ္ၾက၊ ဆုိၾကဖုိ႔ ရည္ရြယ္စပ္ဆုိထားတဲ့ ဆရာေဆြသန္း (ဆရာႀကီးဦသန္းေဆြ - ၿမိ့ဳနယ္ပညာေရးမွဴးၿငိမ္း - ပခုကၠဴၿမိ့ဳ) ရဲ့ “သမီးေလးရဲ့မနက္ခင္း” ကေလးကဗ်ာမ်ား မွ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ။ ဆရာႀကီး၏သားျဖစ္သူ၊ မခ်ိဳဆုသီရဲ့ေဖေဖ ကုိသီဟေဆြထံမွ ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းခံၿပီး ျပန္လည္မွ်ေဝျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာကေလးမ်ားအားလုံး(သုိ႔) ျမန္မာ့အနာဂတ္တစ္ခုလုံးသုိ႔ ရည္ရြယ္ကာ အလ်ဥ္းသင့္သလုိ ဆက္လက္မွ်ေဝသြားပါမည္။

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Sunday, March 21, 2010

သဒၶါစံဖတ္ဖုိ႔ မွတ္စုအခ်ိဳ ႔ - “ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ”


ကဲ … ကုိယ့္ခ်စ္သူဆီက စာတစ္ေစာင္ အခုပဲ လက္ခံရရွိတယ္လုိ႔ စိတ္ကူးပုံေဖာ္ၾကည့္လုိက္ပါ။ အဲဒီစာထဲမွာ အသိေပးထားတာက ကုိယ့္ခ်စ္သူနဲ႔ ကုိယ့္အခ်စ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္းတုိ႔ တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္ ခ်စ္ႀကိဳက္သြားၾကၿပီး အတူထြက္ေျပးသြားၾကတယ္ ဆုိပါေတာ့။ ကုိယ္ ဘယ္လုိခံစားရမလဲ။



တကယ္လုိ႔ ကုိုယ့္ရဲ့အခ်စ္သာ ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ အခ်စ္စစ္စစ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ခ်စ္သူ ကုိယ့္ထက္သာတဲ့လူကုိ ရွာေတြ႔သြားၿပီး၊ ကုိယ္နဲ႔အတူရွိစဥ္ကထက္ ပုိမုိေပ်ာ္ေနတယ္ဆုိတဲ့အသိနဲ႔ ပီတိ ျဖစ္ေနမိမွာ အမွန္ပဲ။ ကုိယ့္ခ်စ္သူနဲ႔ ကုိယ့္အခ်စ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္းတုိ႔ သာယာေပ်ာ္ရႊင္စြာ အတူတကြရွိေနၾကတယ္ဆုိတာ အားရဝမ္းသာ ၾကည္ႏူးစရာပါ။ သူတို႔ႏွစ္ဦးၾကားက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားကုိ ၾကားသိရတာ မဟာ့မဟာ မဂၤလာပါ။

အခ်စ္စစ္စစ္ေတြမွာ အေရးအႀကီးဆုံးအရာဟာ ကုိယ့္ခ်စ္သူရဲ့ေပ်ာ္ရႊင္မႈသာ မဟုတ္ပါလား ခင္မ်ာ။


တစ္ေန႔ေသာအခါ ဗုဒၶျမတ္စြာ ၿမိဳ့ထဲမွာ ဆြမ္းခံၾကြလာတာကို နန္းေတာ္ေလသာျပတင္းကေန မိဖုရားႀကီး ဖူးေျမာ္ေနသတဲ့။ အဲဒါကုိ ဘုရင္ႀကီးက ျမင္သြားၿပီး ဗုဒၶျမတ္စြာ အေပၚထားတဲ့ မိဖုရားရဲ့ ၾကည္ညိုမႈသဒၶါတရားကို အဘိဇၨာပြားေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒါနဲ႔ သူ႔မိဖုရားကုိ ေရွ့ေတာ္ေမွာက္ အေရာက္ေခၚၿပီး “ဗုဒၶဘုရားနဲ႔ လင္ေယာက်္ား ဘယ္သူ႔အားပုိခ်စ္သလဲ”ဆုိတာ မရမက အေျဖရွာေတာ့တာေပါ့။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ မိဖုရားႀကီးဟာ ဗုဒၶရဲ့ သာဝကတစ္ဦး ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေခတ္ အဲဒီအခါ သက္ဦးဆံပုိင္ဘုရင္စနစ္မွာ ကုိယ့္လင္ခ်စ္က မင္းဧကရာဇ္ဆုိရင္ သတိႀကီးႀကီးထားႏုိင္မွသာ သက္သာရာရပါတယ္။ သူ႔ရဲ့အခ်စ္၊ သူ႔ရဲ့အမုန္းမွာ ေခါင္းအုံးရွာစရာမလုိေတာ့တာေတြ ျဖစ္သြားတတ္တာ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ။

ဒါေပမယ့္ မိဖုရားႀကီးကေတာ့ ေကသာေက်ာ့ထုံး မေပ်ာက္ဆုံးေစရဘဲ အေျပာင္ေျမာက္ဆုံး ေလွ်ာက္ထုံးကုိ ေဟာဒီလုိ သုံးႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။
“အရွင္မင္းတရားႀကီး နဲ႔ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရား ထုိႏွစ္ဦးသားထက္ပုိကာ ႏွမေတာ္ကုိယ္ ႏွမေတာ္သာ ခ်စ္ခင္တြယ္တာျမတ္ႏုိးပါတယ္ ေရေျမ့သခင္ ေရႊနန္းရွင္ ေမာင္ေမာင္ဘုရား”


မာေရးသွ်င္

(Ajahn Brahm ၏ "Opening the Door of Your Heart" မွ ထုတ္ႏုတ္ၿပီး “Notes for Saddha San to Read” အျဖစ္ အျခားတစ္ေနရာတြင္ အဂၤလိပ္လုိ မွ်ေဝခဲ့သည္ကုိ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျမန္မာဘာသာျပန္ဆုိမွ်ေဝျခင္းျဖစ္ပါသည္။)


ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Sunday, March 7, 2010

သဒၶါစံဖတ္ဖုိ႔ မွတ္စုအခ်ဳိ ႔ - “တုံ႔မယူလုိ”


“အကုသို္လ္သမားေတြဟာ ပင္ကုိသဘာဝအရ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲေနၾကတာမဟုတ္ပါဘူး။ သူတုိ႔ရဲ့ မသိနားမလည္မႈ အဝိဇၨာေၾကာင့္သာ သူတုိ႔ခမ်ာ မေကာင္းမႈေတြ လုပ္ေနၾကတာပါ။” လုိ႔ ဗုဒၶျမတ္စြာက မိန္႔မွာခဲ့ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ခမ်ာ သြန္သင္လမ္းျပၾသဝါဒ လုိအပ္လွပါတယ္။



သူတစ္ပါးကုိ မုန္းတီးတယ္ဆုိတာ ကုိယ့္ကုိလႊမ္းမုိးဖုိ႔ အခြင့္အာဏာ သူ႔တို႔ကုိ အပ္ႏွင္းလုိက္တာပါပဲ။ ကုိယ့္ကုိ ဒုကၡေရာက္ေစတဲ့သူေတြကုိ မမုန္းတီးတာ၊ မဖိႏွိပ္တာဟာ လူၾကီးလူေကာင္းပါ။ သူတို႔ခမ်ာ အမ်က္ေဒါသ အာဃာဒေတြ၊ မနာလို မုန္းထားမႈေတြ၊ မသိနားမလည္မႈေတြရဲ့ လမ္းမွားဆီေခၚေဆာင္ျခင္းဒဏ္ ခံေနၾကရရွာပါလားလုိ႔ နားလည္သေဘာက္ေပါက္ဖို႔ရာ အေရးပါပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ (တစ္ခ်ိန္မဟုတ္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အဲဒီလုိ စိတ္ေပ်ာ့စိတ္ညံ့ စိတ္ယုတ္စိတ္ပုပ္ေတြရဲ့ ဦးေဆာင္ရာေနာက္ တေကာက္ေကာက္ လုိက္ခဲ့ဖူးတဲ့) တစ္ျခားတစ္ပါးေသာ ပုထုဇဥ္လူသားေတြနဲ႔ အဲဒီလူေတြဟာ တကယ္ေတာ့ ဘာမွ မကြာပါဘူး။

သူတုိ႔ကို ဆဲေရးတုိင္းထြာ က်ိန္စာတုိက္ဖုိ႔ဆိုတာ မသင့္လွပါဘူး။ အဲဒီလုိလူေတြ အၿမဲတေစ ဒုကၡပယ္လယ္ေဝေနၾကပါေစလုိ႔ ေျပာျခင္းဟာ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ရဲ့ တရားမွ်တမႈကင္းမဲ့ျခင္းပါပဲ။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ကာ သူတို႔ကုိ ျပဳျပင္ဖုိ႔ရာ ဘယ္ေတာ့မွ၊ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္မက်ေသးလုိ႔ပါ။

ဒီလုိ သေဘာေပါက္ နားလည္မႈႏွင့္သာ အကုသိုလ္သမားေတြကုိ ေရာဂါေဝဒနာခံစားေနၾကရွာတဲ့ ျပဳစုကုသမႈလုိအပ္ေနၾကရွာတဲ့ လူမမာေတြပမာ ျပဳမူဆက္ဆံႏုိင္မွာပါ။ ေရာဂါေပ်ာက္သြားတဲ့အခါ အဲဒီလူနာအဝင္အပါ အမ်ားေဝေနယ်ာ ေပ်ာ္ရႊင္က်န္းမာ စိတ္ခ်မ္းသာၾကရမွာပါ။ မသိနားမလည္မႈအဝိဇၨာကုိ အသိၪာဏ္ပညာဝိဇၨာနဲ႔ ျပဳျပင္သြန္သင္ရမွာပါ။ “ေနေပ်ာ္တဲ့ဘဝဆုိတာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက ခုတ္ေမာင္းကာ အသိၪာဏ္ပညာက ပဲ့ကုိင္တာပါ။”


တကယ္လုိ႔ တစ္စုံတစ္ေယာက္က နားလည္မႈလြဲမွားလုိ႔ပဲျဖစ္ေစ၊ လုံးလုံး မသိနားမလည္လုိ႔႔ပဲျဖစ္ေစ အမွားအယြင္းတစ္စုံတစ္ရာ ကုိယ့္အေပၚျပဳမူလာၿပီဆုိရင္ ဒါဟာ အဲဒီအကုသိုလ္သမားကုိ ေမတၱာပြားဖုိ႔ရာ အခ်ိန္အခါပါ။ တစ္ေန႔ေန႔မွာ အဲဒီမေကာင္းမႈကုိ မေကာင္းမႈမွန္း သေဘာေပါက္နားလည္ၿပီး အကုသုိလ္အျပစ္ကြယ္ကာ ကုသိုလ္အျမစ္တြယ္လာမွာပါ။ သူ႔ကုိ ေကာင္းမြန္လာဖုိ႔ အခြင့္အေရးေပးလုိက္တာဟာ ျမတ္ေသာမဂၤလာပါ။

“နားလည္သေဘာေပါက္မႈေခါင္းပါးတဲ့ အကုသုိလ္သမားေတြအတြက္ စာနာေထာက္ထား ကုိယ္ခ်င္းစာတရား ေပါမ်ားရပါမယ္။”


(Dr. K Sri Dhammananda ၏ “Forgive and Forget” ေဆာင္းပါးမွ ထုတ္ႏုတ္ၿပီး “Notes for Saddha San to Read” အျဖစ္ အျခားတစ္ေနရာတြင္ အဂၤလိပ္လုိ မွ်ေဝခဲ့သည္ကုိ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျမန္မာဘာသာျပန္ဆုိမွ်ေဝျခင္းျဖစ္ပါသည္။)


မာေရးသွ်င္

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Sunday, November 8, 2009

ႏွလုံးလွဖုိ႔ အလွဆုံးသုိ႔ (၈)

Rules of Etiquette : How to Sneeze Properly

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Friday, July 17, 2009

What do you want, Good or Evil ?



ေဟ့ - အေကာင္းၾကိဳက္တတ္သလား။ မၾကိဳက္တတ္ဘူးလား။

ကၽြန္ေတာ့္ကို အေကာင္းၾကိဳက္လား၊ မေကာင္းတာၾကိဳက္လားေမးရင္ေတာ့ ေျဖမိမွာပါ။ အေကာင္းၾကိဳက္တယ္။ ဆရာဆန္းလြင္ရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြ စုျပီးထုတ္ထားတဲ့ စာတစ္အုပ္ေတြ႔တာနဲ႔ ခဏငွားဖတ္ေနတာပါ။ ရက္လည္းအေတာ္ၾကာေနပါျပီ။ ျပန္မေပးျဖစ္ေသးဘူး။ ကုန္ေအာင္လည္း မဖတ္ျဖစ္ေသးဘူး။ ဆရာ့စာေတြကို ေကာင္းတယ္လို႔ ညႊန္းေနရင္ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္တတ္ေသးသလိုမ်ား ျဖစ္သြားမလားေတာ့ စဥ္းစားပါတယ္။ ေကာင္းတယ္ဆိုတာထက္ ပိုေကာင္းေနတတ္လိို႔ပါပဲ။ ဒီတစ္ပုဒ္ကလည္း ဆရာ့ေဆာင္းပါးေလးေတြထဲမွာ လူေတြကို သေရာ္သလိုလိုနဲ႔ အေကာင္းမၾကိဳက္တတ္ၾကပါဘူးလို႔ စကားေျပာပံုစံေလးနဲ႔ ေရးထားတာပါ။ ဖတ္ရတာလည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ထိခ်က္ကေတာ့ တန္းလို႔။
အေကာင္းၾကိဳက္တတ္တယ္လို႔ေျဖမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္လို စိတ္ကူးထားတဲ့သူေတာ့ ကြက္တိမိတာပါပဲ။ ဒီစာေလးကိုဖတ္ျပီး ေအာ္- ဟုတ္သားပဲ။ ငါလည္း အေကာင္းမၾကိဳက္တတ္ေသးပါလားလို႔ စဥ္းစားမိသလို၊ အေကာင္းမၾကိဳက္တတ္ေသးသူေတြကို အေဖာ္ညွိခ်င္ေတာ့တာပါပဲ။ ကဲပါေလ၊ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါအံုး။ ကၽြန္ေတာ့္လို ပုထုဇဥ္တစ္ေယာက္ ဘာလို႔မ်ား အေကာင္းမၾကိဳက္တတ္ေသးတာလည္း ေတြးမိတယ္ဆိုတာ။



အေကာင္းမၾကိဳက္တဲ့ ပုထုဇဥ္

အလကားေျပာတာ။
လူေတြဟာ ေကာင္းတာဆိုၾကိဳက္တယ္။ တရားတာမွ ႏွစ္သက္တယ္၊ မွန္တာ ျမတ္တာမွၾကည္ညိဳတယ္။ ယုတ္တာ၊ ညံ့တာ၊ မတရားတာ၊ မေကာင္းတာဆို မၾကိဳက္ဘူးလို႔ ထင္ေနၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒါ လံုးလံုးမဟုတ္ပါဘူး။

ပုထုဇဥ္ဆိုတဲ့ အဆင္းလမ္းသြား လူသားတိုင္းဟာ ေကာင္းတာကို မၾကိဳက္ဘူး၊ ျမတ္တာကို မၾကိဳက္ဘူး၊ တရားတာကို မၾကိဳက္ဘူး၊ မွ်တတာကို မၾကိဳက္ဘူး။ ဒါျဖင့္ဘာကိုၾကိဳက္သလဲ၊ မေကာင္းတာအားလံုးကို ၾကိဳက္တယ္။ တစ္ကိုယ္ေကာင္း၊ တေယာက္ေကာင္းကို ၾကိဳက္တယ္။ အမ်ားေကာင္းစားေရးကို မၾကိဳက္ဘူး။ ကိုယ့္ကို အႏိုင္က်င့္တာကို မၾကိဳက္ဘူး။ သူတစ္ပါးကို ကိုယ္က အႏိုင္က်င့္ရတာကိုက်ေတာ့ အလြန္ၾကိဳက္တယ္။ ကိုယ့္အေပၚ မတရားျခယ္လွယ္တာကို ဘယ္သူမွ မၾကိဳက္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ကက်ေတာ့ ျခယ္လွယ္ခ်င္တယ္။ ေက်ာ္ခ်င္တယ္။ သာခ်င္တယ္။ ပခံုးခ်င္းယွဥ္လိုက္ရင္ ကိုယ္က ေခါင္းတစ္လံုး သာခ်င္တာပဲ။

လူကိုမဆိုထားပါနဲ႔၊ တိရစာၦန္ေတြေတာင္မွ သူတို႔ကို ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထားရင္ မၾကိဳက္ဘူး။ ရုန္းကန္ၾကတယ္။ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈက လြတ္ဖို႔အတြက္ ရုန္းၾကကန္ၾကရင္းေတာင္ အေသခံသြားၾကတယ္။ ဒါဟာ သတၱဝါေတြမွာရွိတဲ့ လြတ္လပ္ျခင္းကို ၾကိဳက္တဲ့ဗီဇသေဘာပါ။ သို႔ေသာ္လည္း ကိုယ္က သူတစ္ပါးကို ႏိုင့္ထက္စီးနင္း ခ်ဳပ္ခ်ယ္ႏိုင္တဲ့လူရင္ေတာ့ သိပ္ျဖစ္ခ်င္တာပဲ။

တခ်ိဳ႕မိဘမ်ားက သားသမီးကို လိမၼာေစခ်င္လို႔ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ၾကတယ္။ သူတို႔စိတ္ထဲမွာေတာ့ သားသမီးကို လိမၼာေစခ်င္လို႔ဆိုတဲ့ ေစတနာေၾကာင့္လို႔ တစ္လြဲထင္ေနၾကတယ္။ ဒီလိုခ်ဳပ္ခ်ယ္လို႔ ေကာင္းစားသြားတဲ့ သားသမီးေတြ မေတြ႔ဖူးပါဘူး။ ျခံခုန္ထြက္ျပိး ပ်က္ဆီးသြားတဲ့ သားသမီးေတြကိုသာ အမ်ားအားျဖင့္ ေတြ႔ၾကရပါတယ္။ လူ႔စိတ္သဘာဝရဲ႕ မွားယြင္းတဲ့ လက္ခံထားမႈတစ္ခုပါပဲ။ ဒါေတြအားလံုးဟာ စာရင္းခ်ဳပ္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ အေျခခံက ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့ ပပဥၥတရားေတြကို ပုထုဇဥ္ေတြ က်င့္သံုးေနၾကလို႔ပါပဲ။

“ပပဥၥတရား”ဆိုတာ သံသရာကို အက်ယ္ခ်ဲ႕တတ္တဲ့တရားပါ။ ဒါက ဘာေတြလည္းဆိုေတာ့ တဏွာရယ္၊ မာနရယ္၊ ဒိ႒ိရယ္ပါပဲ။

တဏွာဆိုတာကေတာ့ ေလာကီအာရံု ကာမဂုဏ္တရားမ်ား sensual pleawure ကို အလြန္အထင္ၾကီးတာ၊ အလြန္တပ္မက္တာ၊ အလြန္စြဲလမ္းတာပါပဲ။

မာနဆိုတာက ေထာင္လႊားခ်င္တဲ့စိတ္၊ တက္ၾကြတဲ့စိတ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ အျမတ္ထားလိုတဲ့စိတ္၊ သူမ်ားထက္ ကိုယ္က ေခါင္းတစ္လံုးသာခ်င္တဲ့ အျမဲႏႈိင္းေန၊ တိုင္းေနတဲ့စိတ္ပဲ။

ဒိ႒ိဆိုတာကေတာ့ သကၠာယဒိ႒ိကိုေျပာတာ၊ ေလာကမွာ တကယ္ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ တရားေတြကို အမွန္အတိုင္း မျမင္တဲ့အတြက္ ေမွာက္ေမွာက္မွားမွား ထင္ျမင္စြဲလမ္း ယံုၾကည္ေနတာေတြအားလံုးဟာ သကၠာယဒိ႒ိေတြခ်ညး္ပါပဲ။ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားကေတာ့ ဒိ႒ိမ်ိဳး ေျခာက္ဆယ့္ႏွစ္ပါးေတာင္ ရွိတယ္လို႔ ျဗဟၼာ့ဇာလသုတ္မွာ ေဟာထားပါတယ္။ က်ယ္လြန္းမွာမို႔ မေျပာေတာ့ပါဘူး။

ဒီမွာ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ လူ(ပုထုဇဥ္)ရဲ႕စိတ္ဟာ တဏွာ၊ မာန၊ ဒိ႒ိဆိုတဲ့ သံသရာရွည္ေစတဲ့ တရားဆိုးေတြနဲ႔ ထံုထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူ႔စိတ္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေကာင္းတာ၊ ျမတ္တာ၊ သံသရာက လြတ္ေျမာက္ႏိုင္တာမ်ိဳးကို မၾကိဳက္ခ်င္ဘူး။ ဒီေနရာမွာ တခ်ိဳ႕က “က်ဳပ္တို႔ကေတာ့ သံသရာက လြတ္ေျမာက္ခ်င္တယ္။ ယုတ္တာေတြ၊ ညံ့တာေတြကို မၾကိဳက္ဘူး။ အကုသိုလ္ကိုလည္း နည္းေအာင္ေနတယ္။ ကုသိုလ္စိတ္ကိုလည္း ပြားတယ္။ စိတ္ကိုလည္း စင္ၾကယ္ေအာင္ထားတာယ္။”လို႔ ေျပာခ်င္ၾကလိမ့္မယ္။ အကၽြႏု္ပ္ဆိုေျပာေနတဲ့အထဲမွာ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ေတြ မပါပါဘူး။ ဒီလိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးဟာ ပုထုဇဥ္စာရင္းက ပယ္ျပီးသူေတြျဖစ္ပါတယ္။ အရိယာအစစ္ၾကီး မျဖစ္ၾကေသးရင္ေတာင္ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္၊ ဘံုစဥ္စံအရိယာ (စူဠေသာတာပန္) မ်ိဳးေစ့ရျပီးသူေတြလို႔ အကၽြႏု္ပ္ သေဘာထား နားလည္ပါတယ္။

ခုေျပာတာက ပုထုဇဥ္အရိုင္း (ျမန္မာစကားမွာ နလပိန္းတံုးဆိုသူ) ေတြကို ရည္ညႊန္းျပီးေျပာတာပါ။ ပုထုဇဥ္အရိုင္းကို အႏၶပုထုဇဥ္လို႔လည္း ေခၚပါတယ္။ “အႏၶ”ဆိုတဲ့ ပါဠိစကား မ်က္ကန္း၊ နားပင္းတဲ့သေဘာကို ေျပာတာ။ အႏၶဂတ ဆိုတာ ကန္းျခင္းသို႔ေရာက္သည္လို႔ ပဒတၱပဥၥဴသာ ပါဠိအဘိဓာန္မွာ ျပထားပါတယ္။ ျမန္မာစကား ရိုးရိုးနဲ႔ေျပာရင္ အႏၶပုထုဇဥ္ဆိုတာ သူေတာ္ေကာင္းတရား အရိယာက်င့္စဥ္နဲ႔ တစ္သီးတစ္ျခားျဖစ္ျပီး အသိကန္း ဉာဏ္ကန္းပုထုဇဥ္အႏၶေတြဟာ အေကာင္းတရား၊ အျမတ္တရားေတြကို မၾကိဳက္တတ္ဘူး။ အယုတ္တရားေတြ၊ အမိုက္တရားေတြကိုသာ ၾကိဳက္ၾကတယ္လို႔ ေျပာျခင္းျဖစ္တယ္။

ဒီအခ်က္ကို လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားကလည္း ေဗာဓိပကၡိယ ဒီပနီမွာ ဘယ္လိုျပထားသလဲဆိုေတာ့ “ပါပသိၼႎရမေတမေနာ” (ဓမၼပဒပါဠိေတာ္)၊ မေနာ၊ စိတ္သည္။ ပါပသိၼႎ၊ မေကာင္းရာ၌သာလွ်င္။ ရမေတ၊ ေမြ႔ေလ်ာ္၏။

ေရမည္သည္ အလြတ္ထားခဲ့လွ်င္ နိမ့္ရာသို႔ စီးျမဲဓမၼတာျဖစ္သကဲ့သို႔ သတၱဝါတို႔၏ စိတ္မည္သည္ လႊတ္၍ထားခဲ့လွ်င္ မေကာင္းရာသို႔သာ တြင္တြင္သြားျမဲဓမၼတာျဖစ္၍ မေကာင္းရာ၍သာ ေမြ႔ေလ်ာ္၏ဟူလိုသည္။

အရိယာမ်ိဳးေစ့မပါတဲ့ အႏၶပုထုဇဥ္ေတြနဲ႔ တိရစာၦန္သတၱဝါေတြရဲ႕ စိတ္သေဘာကို ျမတ္စြာဘုရားက အထက္ပါ ပါဠိဂါထာကေလးနဲ႔ ဓမၼပဒပါဠိေတာ္မွာ ေဟာထားခ်က္ကို လယ္တီဆရာေတာ္က ထုတ္ေဆာင္ျပတာပါ။

အကၽြႏု္ပ္ေျပာလိုတဲ့အခ်က္ကို သေဘာက်ေအာင္ ဒႆနပညာနည္းက် Philosophically ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒႆနနည္းက် ေျပာမယ္ဆိုရင္ ေအာက္ပါအတိုင္း ေျပာရမယ္။

ပုထုဇဥ္ အေကာင္းမၾကိဳက္ဆိုရင္ ပထမ “အေကာင္း”ဆိုတာ ဘာလဲ။ What is good? ဆိုတာကို ေျပာႏိုင္ရမယ္။ အေနာက္တိုင္း ဒႆနပညာရွင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေလာကမွာ “ေကာင္းတယ္” the good ဆိုတဲ့ သေဘာတရားဟာ ဘာလဲဆိုတာသိခ်င္လို႔ ရွည္းလ်ားလွတဲ့ သမိုင္းစဥ္တစ္ေလွ်ာက္မွာ ရွာခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ရခဲ့တဲ့ အေျဖတစ္ခ်ိဳ႕ကို တင္ျပပါ့မယ္။

What is pleasurable is good
ခ်မ္းသာသုခကို ျဖစ္ေစတဲ့အရာဟာ ေကာင္းတာပဲ။ ဒီအျမင္ေပၚခဲ့တယ္။ ဒီအျမင္ကို လက္ခံျပီး ေဟာေျပာခဲ့ၾကသူေတြကေတာ့ ဗုဒၶက “ကာမသုခလႅိကာႏုေယာဂ”လို႔ ေခၚတဲ့ ေခတ္သစ္ Hedonitsေတြပါပဲ။ ေနာက္တိုင္းမွာ ေဂ်၊ဘင္သင္ (J.Bentham – 1748~1832)၊ ေဂ်၊အက္(စ)မီးလ္ (J.S.Mill – 1806~73) စတဲ့ အေတြးအေခၚပညာရွင္ေတြက ကိုယ္ခ်မ္းသာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ သုခေပးတဲ့အရာ၊ သုခကိုျဖစ္ေစတဲ့ကိစၥ၊ ေဆာင္ရြက္မႈအားလံုးဟာ ေကာင္းျမတ္တယ္လို႔ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ခဲ့ၾကတယ္။

သူတို႔အျမင္အရ လူေတြအတြက္ သုခခ်မ္းသာကို ေပးတဲ့အရာမွန္သမွ်ဟာ ေကာင္းတယ္လို႔ဆိုေတာ့ ဒါဆိုရင္ ဘယ္အရာေတြက လူေတြကို ခ်မ္းသာသုခေပးသလဲလို႔ ေမးစရာျဖစ္လာတယ္။ ဒီလူေတြဟာ ပညာရွိေယာင္ေဆာင္ထားၾကတဲ့ ပုထုဇဥ္ေတြပဲ။ သူတို႔ထင္တာက လူေတြကို အၾကိဳက္ေပးေနရင္ လိုဘေတြျဖည့္ေပးေနရင္ ကုန္ပစၥည္းေတြ လိုသေလာက္ ထုတ္ေပးႏို္င္ရင္ ေလာကီအာရံု ကာမဂုဏ္ေတြကို ေပးေနရင္ သုခခ်မ္းသာ ရလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူ႔အၾကိဳက္ကို လိုက္လို႔မရဘူး။ လူ႔အလိုကို နတ္မလိုက္ႏိုင္ဘူး။ လူေတြဟာ အၾကိဳက္ခ်င္းလည္းမတူဘူး။ သူတို႔ဟာ ၾကိဳက္တာကို အတင္းၾကိဳက္ခိုင္းလို႔လည္း မရဘူးဆိုတဲ့ လူ႔သေဘာ၊ လူ႔သဘာဝေတြကို မေတြးမျမင္ခဲ့ၾကဘူး။ ေနာက္ ပညာရွင္ အမည္ခံသူမ်ားကလည္း
What is customary is good
ဓေလ့ထံုးစံလိုျဖစ္ေနတာေတြဟာ ေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုၾကျပန္တယ္။ သူတို႔အယူကေတာ့ ေလာကမွာ ဓေလ့ထံုးစံေတြဟာ လူ႔အေတြ႔အၾကံဳအရ ေခတ္အဆက္ဆက္ ေကာင္းက်ိဳးေပးလို႔သာ လူေတြက လက္ခံထားခဲ့ၾကတာလို႔ ယူဆျပီး ေျပာတာ။ ပထမ အယူအဆကိုေတာ့ စိတ္ပညာအေျခခံသေဘာတရားလို႔ ေခၚတယ္။ ဒုတိယ အယူအဆကိုေတာ့ လူမႈေရးအေျခခံသေဘာတရားလို႔ ေခၚၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီသေဘာတရားရဲ႕ အားနည္းခ်က္ကို ေနာက္လူေတြက ထုတ္ျပခဲ့တယ္။

ေလာကမွာ ထံုးစံခ်င္းမတူဘူး၊ တခ်ိဳ႕လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ မိန္းမေလးေယာက္ယူတာကို ေကာင္းတဲ့အိမ္ေထာင္စုစနစ္လို႔ လက္ခံတယ္။ အဲဒီစနစ္ကို တစ္လင္တမယားစနစ္ လက္ခံက်င္းသံုးတဲ့လူမ်ိဳးေတြ မေကာင္းဘူးလို႔ ယူတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေဒသမွာ တစ္မယားေလးလင္စနစ္ေတာင္ ရွိေသးတယ္။ သူ႔ေဒသ သူ႔ဘဝနဲ႔ေတာ့ ကိုက္လို႔ လက္ခံထားၾကတာပဲ။

သို႔ေသာ္လည္း ဒီလို “ေကာင္းမႈ” သေဘာအေပၚမွာ အျမင္မတူၾကတာေတြကို လက္ခံေနတာဟာ မွန္ကန္တဲ့ “သစၥာ”တရား မဟုတ္ႏိုင္ဘူးလို႔လည္း ပညာရွိမ်ားက ျမင္လာၾကတယ္။ စနစ္ၾကိဳက္လို႔သာ ေကာင္းရင္၊ အရင္းရွင္ေကာင္းတာနဲ႔ ဆိုရွယ္လစ္ေကာင္းတာ မူမတူႏိုင္ဘူးလို႔လည္း ေျပာလာၾကတယ္။ အဲဒီအခါ အရင္းရွင္ကလည္း အရင္းရွင္ၾကိဳက္ အရင္းရွင္ေကာင္းကို ေျပာလာတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္ကလည္း ဆိုရွယ္လစ္ၾကိဳက္ ဆိုရွယ္လစ္ေကာင္းကို ေျပာလာၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုးဘာျဖစ္သလဲ၊ သူေကာင္းတာက တစ္မ်ိဳး၊ ကိုယ္ေကာင္းတာက တစ္ဖံုျဖစ္ျပီး ရန္သူလို ျမင္လာၾကတာေပါ့။ ဒါဘာ့ေၾကာင့္လဲ၊ မေကာင္းဘဲနဲ႔ အေကာင္းမွတ္ျပီး ပုထုဇဥ္ၾကိဳက္ေျပာၾကလို႔ပါပဲ။

ဒီလို ကိုယ္က်ိဳး၊ ကိုယ့္စီးပြား၊ ေလာကီအာရံု ကာမဂုဏ္ခ်မ္းသာေတြကို ဗန္းျပျပီး ေကာင္းမႈမဟုတ္တာေတြကို ေကာင္းမႈလို႔ ထင္ၾကတဲ့ အျမင္အားလံုးကို ျမတ္စြာဘုရားကေတာ့ “ကာမသုခလႅိက ဝါဒေတြ”လို႔ သမုတ္ျပီး သူ႔ရဲ႕ဓမၼကို စေဟာခ်င္း ပယ္ပစ္လိုက္တယ္။ ေနာက္တစ္ဖန္ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အစြန္းတစ္ဖက္ကို ထြက္သြားၾကတယ္။ ေလာကီအာရံု ကာမဂုဏ္ေတြကို လုပ္မေနပါနဲ႔၊ အဲဒါေတြကို အားလံုးစြန္႔၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ညွဥ္းဆဲျပီးေနမွသာ ခ်မ္းသာတယ္လို႔ ဆိုလာၾကျပန္တယ္။

အဲဒီလို ေလာကီတိုးတက္ေရး လံုးလံုးပိတ္ပင္တဲ့ သေဘာတရားကိုလည္း ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားက စစခ်င္းပယ္တယ္။ အဲဒါက တျခားမဟုတ္ဘူး။ အတၱကိေလမထာႏုေယာဂေခၚတဲ့ ဘဝပိတ္ပင္ေရးတရားပဲ။ ျပီးမွ ျမတ္စြာ ဘုရားက သူ႔ရဲ႕ အလယ္လမ္းစဥ္၊ မဇၩိမပဋိပဒါကို ေဟာတာ။

ခု ဒီမွာ ေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ တရားဟာ ဘာလဲ။ ဒါကို အေျဖေပးရမယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာေတာ့ ေကာင္းမႈနဲ႔ မေကာင္းမႈကို ခြဲျခားျပတဲ့ ေဝါဟာရရွိတယ္။
ကုသိုလ္ဆိုတာ ေကာင္းမႈ the good
အကုသိုလ္ဆိုတာ မေကာင္းမႈ the evil ပဲ။ ဒါျဖင့္ ဘယ္ဟာေကာင္းသလဲ။ ခ်မ္းေျမ႕ဆရာေတာ္က ဆင္းရဲျငိမ္းေအးခ်မ္းသာေရး တရားမွာ အျပစ္မရွိတာဟာ ေကာင္းမႈလို႔ အဓိပၸါယ္ေပးတယ္။ ဒီေတာ့ အျပစ္ရွိတာဟာ မေကာင္းမႈေပါ့။ ရွင္းပါတယ္။ ခုသိဖို႔လိုတာက တစ္ခုတည္းပဲ။ အျပစ္ဆိုတာဘာလဲ။ အျပစ္ဆိုတာ ထိခိုက္တာ (မိမိကိုယ္ျဖစ္ေစ၊ သူတစ္ပါးကိုျဖစ္ေစ ထိခိုက္နစ္နာေစတာ) မွန္သမွ်ဟာ အျပစ္ပဲ။ ဒီလိုဆိုရင္ မိမိ သူတစ္ပါး ႏွစ္ဦးသားကုိ မထိခိုက္တာဟာ (အျပစ္မရွိတဲ့အတြက္) ေကာင္းမႈလို႔ သတ္မွတ္ႏိုင္ပါျပီ။

ျမတ္စြာဘုရားက ကုသလာအနဝမၸသုခဝါပါကလကၡဏာ။ အကုသလာသာဝဇၨဒုကၡဝိပါကလကၡဏာလို႔ ေဟာပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ -
သူတစ္ပါးအသက္ကို သတ္တာ (အၾကမ္းဖက္တာ)ဟာ အျပစ္ရွိသလား၊ မရွိဘူးလား။
သူတစ္ပါးအိမ္ရာကို ျပစ္မွားတာဟာ အျပစ္ရွိသလား၊ မရွိဘူးလား။
အရက္ေသာက္တာ အျပစ္ရွိလား၊ မရွိဘူးလား။
မုသားေျပာတာ (လိမ္လည္တာ)ဟာ အျပစ္ရွိသလား၊ မရွိဘူးလား။
သူ႔ပစၥည္းကို မေပးပဲ ယူတာ အျပစ္ရွိသလား၊ မရွိဘူးလား။
အေျဖက လြယ္လြယ္ေလး။ မိမိကိုျဖစ္ေစ၊ သူတစ္ပါးကိုျဖစ္ေစ ထိခိုက္နစ္နာေအာင္ လုပ္တာမွန္သမွ် အျပစ္ရွိတယ္။ အကုသိုလ္ခ်ည္းပဲ။

ဒါဆိုရင္ ေလာကမွာ အၾကမ္းဖက္ေနတယ္။ မုသာဝါဒေတြ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ ေျပာျပီး လူေတြကိုလွည့္ျဖားေနၾကတယ္။ မူးယစ္ေဆးေတြ ေရာင္းဝယ္ေနၾကတယ္။ အိမ္ေထာင္ေရးဘဝေတြကို ပ်က္စီးေအာင္ လုပ္ၾကတယ္။ သူတစ္ပါးရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းေတြကို ပ်က္စီးေအာင္ လုယက္နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ လုယက္ဖ်က္ဆီးေနၾကတယ္။ နယ္ေျမေတြကအစ လုယက္ယူေနၾကတယ္။ မ်က္ေမွာက္ကမာၻမွာ ေလာကၾကီးတစ္ခုလံုး ဆူပြက္ေနပါတယ္။ အဲဒါ ဘာျဖစ္လို႔ ျဖစ္ရတာလဲ။ အကၽြႏု္ပ္ အေတြးအျမင္ကိုေျပာပါ့မယ္။ အဲဒါ ပုထုဇဥ္ အေကာင္းမၾကိဳက္လို႔ပါပဲ။

။…..။ဆရာဆန္းလြင္ - ေသျခင္းဒႆန (အေတြးအျမင္ေဆာင္းပါးမ်ား) ၊ စာမ်က္ႏွာ ၁၉၄~၁၉၈

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Monday, June 22, 2009

Q and A


သကၠပဥွသုတ္ေတာ္လာ ဗုဒၶႏွင့္ သိၾကား၏ အေမးအေျဖ

သိၾကား။ ။ နတ္ေရာလူပါ မ်ားစြာေသာ သတၱဝါတို႔သည္ ရန္မရွိ ဒဏ္မရွိ ေဒါသမရွိ ေအးခ်မ္းစြာ ေနထိုင္ဖို႔ရန္ ရည္သန္ေတာင့္တၾကပါလ်က္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ေတာင့္တသလို မျဖစ္ဘဲ အႏၱရာယ္ ေဘးဒဏ္ ရန္မာန္ေတြႏွင့္ ေနၾကရပါသနည္းဘုရား။

ဗုဒၶ။ ။ ကိုယ္ထက္သာ မနာလိုေသာ ဣႆာ၊ ကိုယ္ေကာင္းစားသလို သူတစ္ပါး မေကာင္းစားေစလိုေသာ မစၦရိယ၊ ဤတရား ၂ ပါးသည္ သတၱဝါတို႔ သႏၱာန္၌ စြဲကပ္လ်က္ရွိ၏။ ထိုတရား ၂ ပါးေၾကာင့္ ျဖစ္ခ်င္သလို မျဖစ္ရဘဲ မျဖစ္လိုတာေတြ ျဖစ္ေနၾကရသည္။




သိၾကား။ ။ ထိုတရား၂ ပါးသည္ ေဘးရန္မ်ား၍ မႀကီးပြားေစႏိုင္ေသာ တရားျဖစ္ပါလ်က္ အဘယ့္ေၾကာင့္ (ေႄမြေပြးကို ခါးပိုက္ပိုက္ထားသကဲ့သို႔) မိမိ္တို႔ သႏၱာန္မွာ အျဖစ္ခံ၍ ေနၾကပါသနည္း ဘုရား။

ဗုဒၶ။ ။ ခ်စ္အပ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ အသင္းအပင္းဥစၥာ၊ မခ်စ္အပ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ အသင္းအပင္းဥစၥာဟု ခြဲျခားထားမႈေၾကာင့္ ဣႆာ မစၦရိယတရား ၂ ပါးျဖစ္ေနၾကရသည္။ (အခ်စ္ဂိုဏ္းပါတီ၊ အမုန္းဂိုဏ္းပါတီဟု မညီမမွ် ခြဲျခားမႈေၾကာင့္ အခ်စ္ဖက္၏ တိုးတက္မႈကိုသာ လိုးလာ၍ အမုန္းဖက္၏ တိုးတက္မႈကို မလိုလားေသာ ဣႆာ မစၦရိယ ၂ ပါးျဖစ္ရသည္။ အခ်စ္ဖက္၏ ေကာင္းက်ိဳးကိုသာ ရြက္ေဆာင္၍ အမုန္းဖက္၏ ဆိုးက်ိဳးကိုသာ ရြက္ေဆာင္ၾကေသာေၾကာင့္လည္း အႏၱရာယ္ ေဘးဒဏ္ ရန္မာန္မ်ားစြာျဖစ္၍ ဆင္းရဲဒုကၡျဖင့္ ပ်က္စီးဆုတ္ယုတ္ၾကရသည္ - ဟူလို။)


အရွင္ဇနကာဘိဝံသ - အနာဂတ္သာသနာေရး၊ စာမ်က္ႏွာ ၄၁၉ မွ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္

အရွင္ဇနကာဘိဝံသ - အနာဂတ္သာသနာေရး download
mediafire[9.96 MB]
zshare

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Wednesday, June 17, 2009

Comment on "What Is Love???" - ႏွလုံးလွဖုိ႔ အလွဆုံးသုိ႔ (၇)


We are incapable of loving another unless we love ourselves.
မိမိကုိယ္ကုိမိမိ မခ်စ္လုိ႔ရွိရင္ သူတစ္ပါးကုိခ်စ္ဖုိ႔ရာ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။



The will to extend one’s self for the purpose of nurturing one’s own or another’s spiritual growth.
မိမိကုိယ္ကုိ ပုိၿပီးေတာ့ အသိဥာဏ္ၾကီးမားလာေအာင္ တုိးတက္လာေအာင္ လုပ္တာနဲ႔၊ သူတစ္ပါးကုိလည္းပဲ ပုိၿပီးေတာ့ အသိဥာဏ္ၾကီးမားလာေအာင္၊ တုိးတက္လာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးတာဟာ ေမတၱာပါ။

ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ စိတ္ဓာတ္နဲ႔အသိဥာဏ္ ရင့္က်က္လာေအာင္၊ ျမင့္ျမတ္လာေအာင္ လုပ္ၿပီးေတာ့ သူတစ္ပါးကုိလည္းပဲ စိတ္ဓာတ္နဲ႔အသိဥာဏ္ရင့္က်က္လာေအာင္ အကူအညီေပးႏုိင္တာ အေထာက္အကူ ေပးႏုိင္တာဟာ ေမတၱာပါပဲ။

If I truly love other I will obviously order my behavior order in such a way as to contribute the utmost to his or her spiritual growth.
အကယ္၍ ငါဟာ သူတစ္ပါးကုိ တကယ္အစစ္အမွန္ ခ်စ္တယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ရဲ့ေနပုံ၊ ထုိင္ပုံ၊ ေျပာပုံ ဆုိပုံကုိ ျပင္ရမယ္တဲ့။ သူ႔ရဲ့စိတ္ဓာတ္နဲ႔႔ အသိဥာဏ္ ေလးနက္မႈ၊ ရင့္က်က္မႈကုိ အစြမ္းကုန္ အေထာက္အကူျပဳမယ္ဆုိတဲ့ အသိနဲ႔ ကုိယ္႔ရဲ့ ေနပုံ ထုိင္ပုံ၊ ေျပာပုံ ဆုိပံုကုိ ျပင္ရလိမ့္မယ္။

The only true end of love is spiritual growth.
ေမတၱာရဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ ဦးတည္ခ်က္၊ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ဟာ အသိဥာဏ္နဲ႔ စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္မႈ၊ တုိးတက္မႈ၊ ျမင့္ျမတ္မႈရွိေအာင္ အေထာက္အကူေပးတာပဲ။

It is actually impossible to forsake our own spiritual development in favour of someone else’s.
ကုိယ့္မွာ ေလးနက္ျမင့္ျမတ္တဲ့ အသိဥာဏ္နဲ႔ စိတ္ဓာတ္ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ မလုပ္ဘဲနဲ႔ သူတစ္ပါးမွာ ေလးနက္တဲ့၊ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အသိဥာဏ္နဲ႔စိတ္ဓာတ္ ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ လုပ္မေပးႏုိင္ပါဘူး။

သူတစ္ပါးကုိ ေမတၱာထားႏုိင္ဖို႔ဆုိတာ ကုိယ့္ကုိယ္ကို အဖက္ဖက္က ပုိၿပီးေတာ့ ၾကီးပြားလာေအာင္၊ တုိးတက္လာေအာင္၊ အသိဥာဏ္နဲ႔ စိတ္ဓာတ္တုိးတက္မႈ၊ ရင့္က်က္မႈျဖစ္လာေအာင္ အေထာက္အကူေပးမွသာ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

They think of love in terms of having positive feelings for others, taking care of others and as self-sacrifice.
စိတ္ထဲမွာ ေကာင္းတဲ့ခံစားမႈေလးေတြ ျဖစ္လာတယ္။ သူ႔ကိစေလးေတြကို အမ်ားၾကီး ေဆာင္ရြက္ေပးခ်င္တယ္။ သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ကုိယ့္အက်ိဳးကုိ အနစ္နာခံေပးလုိက္တယ္ ဆုိတာကို ခ်စ္တယ္လုိ႔ ထင္ၾကတယ္။

These aspects of love are undoubtedly important parts of the picture but what they do not always remember is that at its highest love is more closely allied with realism than with feeling.
ဒီလုိအခ်က္ေတြဟာ အေရးၾကီးတာမွန္ေပမယ့္ ေမတၱာရဲ့အဆင့္ျမင့္ဆုံး ေရာက္တဲ့အခါမွာ ေမတၱာဟာ ခံစားမႈမဟုတ္ေတာ့ဘဲနဲ႔ အသိဥာဏ္နဲ႔ယွဥ္ၿပီး အေကာင္းဆုံး အသင့္ေတာ္ဆုံးျဖစ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးတာ ျဖစ္သြားၿပီ။

ေမတၱာဆုိတာ ခံစားမႈမဟုတ္ေတာ့ဘဲ အက်ိဳးကုိလုိလားျခင္း ျဖစ္သြားတယ္။ အက်ိဳးကုိလုိလားျခင္းဆုိတာ အသိဥာဏ္ျဖစ္သြားၿပီေနာ္။

ကုိယ္ကုိယ္တုိင္က တကယ္စိတ္ခ်မ္းသာေနမွသာ သူတစ္ပါးစိတ္ခ်မ္းသာမႈကုိ တကယ္လုိလားတဲ့စိတ္ အျပည့္အဝျဖစ္တယ္။

ကုိယ္က သူ႔ကုိ ခ်စ္တယ္ဆုိရင္ သူစိတ္ဆင္းရဲေနတဲ့အခါမွာ ကုိယ္က စိတ္မဆင္းရဲေအာင္ ေနႏုိင္ဖုိ႔လုိတယ္ေနာ္။ ဒါ ဘာေၾကာင့္တုန္းဆုိေတာ့ သူ႔မွာ ေသာကၾကီးလုိ႔ ကုိယ့္ဆီလာတဲ့အခါမွာ ကုိယ္ကပါ ေသာကေတြနဲ႔ ေခါင္းမီးေတာက္သြားရင္ ဘာဆက္လုပ္မလဲ။ ဘာမွ မလုပ္တတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔မွာ ေသာကၾကီးေနတုန္းမွာ ကုိယ္က တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလးနဲ႔ ေနႏုိင္ရမယ္။ emotionally independent ျဖစ္ရမယ္။

ေသာကသိပ္ၾကီးလြန္းတဲ့လူဟာ တကယ့္ေမတၱာစစ္ထားတဲ့လူ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။

ငါ့မွာေတာ့ သူ႔ကိုခ်စ္လုိက္ရလုိ႔ ေသာကေတြျဖစ္လုိက္ရတာလုိ႔ ေတြးမယ္ေနာ္။ အဲဒါ ေမတၱာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒါ သမုဒယ သံေယာဇဥ္၊ ပူေလာင္တယ္။ ေမတၱာဟာ ဥာဏ္နဲ႔ယွဥ္တယ္။ ဥာဏ္နဲ႔ယွဥ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ပူေလာင္မႈကို မျဖစ္ေစဘူး။

စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ မွီခုိမႈကင္းတာ (Psychologically independent) ျဖစ္ရမယ္။ သူစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ငါလုပ္ေပးမွ ျဖစ္မယ္လုိ႔လည္း မေတြးေတာ့ဘူး။ ငါ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ သူလုပ္ေပးမွ ျဖစ္မယ္လုိ႔လည္း မေတြးေတာ့ဘူး။ တကယ့္ေမတၱာဆုိတာ ဘာလဲဆုိေတာ့ သူ႔ဟာသူ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေနတတ္သြားေအာင္ နည္းလမ္းေပးလုိက္တယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ေမတၱာဟာ အဲဒီလုိေမတၱာမ်ဳိးေနာ္။ ျမတ္စြာဘုရားက သူမ်ားကို စိတ္ခ်မ္းသာသြားေအာင္ လုပ္ေပးလုိက္တာ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ေနနည္းကုိ ေပးလုိက္တာ။ သူတစ္ပါး စိတ္ဆင္းရဲေနလုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားက စိတ္ဆင္းရဲေနမွာလား၊ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ စိတ္မဆင္းရဲပါဘူး။ အင္မတန္ ေမတၱာက႐ုဏာ ၾကီးပါတယ္ဆိုတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားဟာ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ မပူပါဘူးတဲ့။ အဲဒါ ေမတၱာ အစစ္ပဲေနာ္။

ေမတၱာဆုိတာ ငါ ေမတၱာစစ္ထားမယ္ဆုိတာနဲ႔လည္း ျဖစ္မသြားဘူး။ အင္မတန္ အသိဥာဏ္ၾကီးမွ အၿမဲတမ္း ကုိယ့္စိတ္ကုိ သိေန၊ ၾကည့္ေနမွ ျဖစ္လာတယ္။

(ေမတၱာတရား - ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက) မွ ထုတ္ႏုတ္ကူးယူပါသည္။

ေမတၱာဆုိတာ လြတ္လပ္တဲ့သူ စိတ္ဓာတ္အင္အားၾကီးမားတဲ့သူ သူ႔စိတ္မွာျပည့္စုံေနတဲ့သူရဲ့ စိတ္မွာ အလုိအေလ်ာက္ျဖစ္လာတာ။ လုပ္ယူရတာမဟုတ္ဘူး။ ေမတၱာမွာ ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွ မရွိဘူး။ ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွ မရွိဘဲ ခ်စ္တာဟာ အင္မတန္ စိတ္ဓာတ္အင္အားၾကီးၿပီး လြတ္လပ္ေနမွ ျဖစ္ႏုိင္တယ္။

(လြတ္လပ္ေသာစိတ္ - ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက) မွ

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Sunday, May 31, 2009

ႏွလုံးလွဖုိ႔ အလွဆုံးသုိ႔ (၆)


ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔၊ ေျပျပစ္ေသာ ခ်စ္ဖြယ္စကားကုိ ဆုိတတ္သူျဖစ္ဖုိ႔ လုိတယ္။ ေျပာပုံဆုိပုံ အသံေနအသံထားကအစ လွပေအာင္ ေလ့လာသင့္တယ္။



အမူအရာလွပတာလည္း ရွိတယ္။ ေျပာပုံဆုိပုံလွတာလည္း ရွိတယ္။ ေျပာပုံဆုိပုံ အသံေနအသံထားကအစ လွပေအာင္ ေလ့လာသင့္တယ္။ ကုိယ္အမူအရာ ႏႈတ္အမူအရာ ယဥ္ေက်းလွပမႈဟာ တန္ဖုိးထားရမယ့္အရာ ျဖစ္တယ္။

ေအးေဆးတည္ၿငိမ္ၿပီး က်က္သေရရွိတဲ့ ကုိယ္အမူအရာ ႏႈတ္အမူအရာရွိတဲ့သူဟာ ခ်စ္သူခင္သူ ပုိမ်ားတယ္။
ကုိယ္အမူအရာ ႏႈတ္အမူအရာ ၾကမ္းတမ္းတာဟာ မလွပတဲ့အမူအရာျဖစ္တယ္။ ေမာက္ေမာက္မာမာ ေျပာဆုိတာဟာ မလွတဲ့ အမူအရာျဖစ္တယ္။ အမူအရာမလွတဲ့သူကုိ မဆက္ဆံခ်င္ဘူး။ ဆက္ဆံရရင္လည္း စိတ္မခ်မ္းသာဘူး။
စကားအေျပာအဆုိ ၾကမ္းတမ္းတာလည္း ယုတ္ယင္းမႈ၊ ၾကမ္းတမ္းမႈျဖစ္တယ္။

”ဖ႐ုသဝါစာ“ ၾကမ္တမ္းေသာစကားကုိ မေျပာရဘူး။ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ အဆင့္အတန္းကုိ သူေျပာတဲ့စကား၊ သူသုံးတဲ့ စကားလုံးကုိ ၾကည့္ၿပီး မွန္းလုိ႔ရတယ္။ ၾကမ္းတမ္းတဲ့စကားကုိ ဂုဏ္ယူၿပီးေျပာလာရင္ အဲဒီလူဟာ စိတ္ဓာတ္ပါ ၾကမ္းတမ္းလာမယ္။ ကုိယ္ေျပာတဲ့စကားဟာ ကုိယ့္စိတ္ဓာတ္ကုိ အမ်ားဆုံး လႊမ္းမိုးတယ္။

စကားကုိ အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ေျပာတာလည္း ယဥ္ေက်းမႈ နိမ့္တဲ့သေဘာျဖစ္ပါတယ္။ လုိတာထက္ ပုိၿပီး အသံက်ယ္ေနရင္ မေကာင္းဘူး။ တကယ္ေလးနက္တဲ့ စကားကုိ ေျပာခ်င္ရင္ မတုိးမက်ယ္ေျပာမွ ေလးနက္တယ္။

* (အလွတရားမွ အမွန္တရားသို႔ - ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက) မွ ထုတ္ႏုတ္ပါသည္။

စကားေျပာပုံဟာလည္း လူ႔ရဲ့ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြးထဲမွာပါျပန္တယ္။ စကားလုံးအသုံးအႏႈန္းက စ႐ုိက္သဘာဝကုိ ထင္ဟပ္ျပတယ္။ စကားလုံး႐ုိး႐ုိးသုံးတဲ့လူရဲ့ စိတ္အေျခအေနနဲ႔ ေခတ္စကားမ်ားမ်ားသုံးတဲ့လူရဲ့ စိတ္အေျခအေနခ်င္း မတူဘူး။ ဘဝကုိ ေလးေလးနက္နက္ သေဘာထားပုံခ်င္း မတူဘူး။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေလးစားမႈ၊ သူတစ္ပါးကုိ ေလးစားမႈခ်င္းလည္း မတူဘူး။ ဒီႏွစ္ဦးဟာ ဘယ္အရာကုိမဆုိ ေလးေလးနက္နက္ သေဘာထားတတ္တယ္ဆုိတဲ့ အဓိပၸာယ္နဲ႔ ဘယ္အရာကုိမဆုိ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ အေပၚယံေလး သေဘာထားတတ္တယ္ဆုိတဲ့ အဓိပၸာယ္ကုိ ေဖာ္ျပေနတယ္။

* (ကိုယ္ရည္ကုိယ္ေသြးျမင့္မားေစရန္ - ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက) မွ ထုတ္ႏုတ္ပါသည္။


ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔၊ ေျပျပစ္ေသာ ခ်စ္ဖြယ္စကား၏ အဂၤါ(၇)မ်ဳိး …

(၁) “နဠ” - အျပစ္ကင္း၏။
(၂) “က႑သုခ” - နားခ်မ္းသာ၏။
(၃) “ေပမနီယ” - ႏွစ္သက္ ျမတ္ႏုိးဖြယ္ ရွိ၏။
(၄) “ဟဒယဂၤမ” - မထိခုိက္ဘဲ ခ်မ္းသာစြာ စိတ္ႏွလုံးသုိ႔ သက္ဝင္၏။
(၅) “ေပါရီ” - ေနျပည္ေတာ္သူ ၿမိဳ့ၾကီးသားတုိ႔ ေျပာဆုိတဲ့ စကားလုိ ယဥ္ေက်း၏။
(၆) “ဗဟုဇနကႏၲ” - ၾကားရသူ အမ်ားႏွစ္သက္၏။
(၇) “ဗဟုဇနမနာပ” - လူအမ်ား စိတ္ကုိ ႏွစ္သက္ ျမတ္ႏုိးသည္၏ အျဖစ္ျဖင့္ တုိးပြားေစ၏။

ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔၊ ေျပျပစ္ေသာ ခ်စ္ဖြယ္စကားကုိ ဆုိတတ္သူျဖစ္ေၾကာင္း ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြး “သာခလ်”သေဘာ(၃)ရပ္ …

၁။ “သဏွဝါစတာ” - ေျပျပစ္ေသာ စကားရွိသူ၏ အျဖစ္။
၂။ “အဖ႐ုႆဝါစတာ” - ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔သာ စကားရွိသူ၏ အျဖစ္။
၃။ “သခိလဝါစတာ” - မၾကမ္းတမ္းေသာ စကားရွိသူ၏ အျဖစ္။


ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔၊ ေျပျပစ္ေသာ ခ်စ္ဖြယ္စကား၏ ဆန္႔က်င္ဘက္အေၾကာင္းတရား(၆)မ်ဳိး …

(၁) “က႑က”
မေျပမျပစ္ အဖုအထစ္ရွိ၏။ အဆစ္၊အထုံး ရွိသလုိ၊ မေခ်ာဘူး၊ မေျပဘူး၊ ၾကားရသူ စိတ္ထဲမွာ စိတ္ခုစရာ၊ မႏွစ္သက္စရာ၊ ေအာင့္သက္သက္ႏွင့္ ဘဝင္မက်စရာ စိတ္ထဲခလုတ္တုိက္တာမ်ိဳး ျဖစ္ရတဲ့ ခံစားခ်က္သေဘာ။ သူတစ္ပါးကုိ ထိခုိက္ေစတဲ့ အေျပာအဆုိမ်ိဳး၊ နာရသူရဲ့စိတ္ထဲမွာ နာက်င္တဲ့ ခံစားမႈကုိ ခံစားရေစသည္။

(၂) “ပရက႑က”
သူတစ္ပါးနား၌ ခါးစပ္သည္။သူတစ္ပါးကုိ စပ္ပူေစတတ္၏။ ၾကားရနာရသူ စိတ္ထဲမွာ ေဒါသကုိ ျဖစ္ေစတတ္၏။

(၃) “ကကၠသ”
နားမခ်မ္းသာဖြယ္ျဖစ္၏။ ေဆြးျမည့္၏။ ၾကမ္းတမ္းခက္မာသည္။ သူတစ္ပါး မခံသာေအာင္ ေျပာတဲ့စကားဟာ ၾကားရသူရဲ့ နားထဲမွာ မခ်မ္းသာမႈကုိ ခံစားရေစသည္။

(၄) “ပရာဘိသဇၨနီ”
သြားလုိရာသို႔ သြားခြင့္မေပးဘဲ ဆူးခက္ကဲ့သို႔ အလြန္ၿငိတြယ္တတ္၏။ သူတစ္ပါးစိတ္ကုိ ထိခိုက္ေအာင္ လုပ္တတ္တဲ့ သေဘာ။ စကားေျပာရင္း အေႏွာင့္မလြတ္၊ အသြားမလြတ္ေအာင္ ေစာင္းခ်ိတ္ေျပာတဲ့ သေဘာ။သူတစ္ပါးကုိ သူလုပ္ခ်င္သလုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ခြင့္ မရေအာင္၊ ဆူးခက္နဲ႔ ၿငိေနသလုိ နာလုိခံခက္ျဖစ္ေအာင္လုပ္တဲ့ သေဘာ။ သူမ်ားရဲ့ လြတ္လပ္စြာ လုပ္ပုိင္ခြင့္ကုိ တားဆီးဆြဲငင္တဲ့ သေဘာနဲ႔ စကားနာထုိးတာမ်ိဳး၊ ေစာင္းေျပာတာမ်ိဳး။ သူတစ္ပါးစိတ္ကုိ ခ်ဳပ္ခ်ယ္လိုတဲ့ သေဘာ၊ ဒါေပမဲ့ တည့္တည့္မေျပာဘူး။ ၾကားရသူစိတ္ထဲမွာ ထိခုိက္ေအာင္၊ ဒုကၡေဝဒနာ ခံစားရေအာင္ ေဒါမနႆ ျဖစ္ေအာင္ ေစာင္းခ်ိတ္ ေျပာတာမ်ဳိး။

(၅) “ေကာဓသာမႏၲာ”
သူတစ္ပါးကုိ စိတ္ဆုိးေအာင္၊ အမ်က္ေဒါသထြက္ေအာင္ ေျပာသည္။

(၆) “အသမာဟိသံဝတၱနိက”
တည္ၾကည္မႈ သမာဓိကုိ မျဖစ္ေစေသာတရား။

* ဆရာဦးဆန္းလြင္၏ “ျမတ္ဗုဒၶ၏ ကုိယ္ရည္ကုိေသြး ျမင့္မားေရးတရား (ပထမအၾကိမ္) ၊ စာ(၁၃၇-၁၄၂)” - မွ ထုတ္ႏုတ္ကူးယူပါသည္။

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Friday, May 1, 2009

ႏွလုံးလွဖုိ႔ အလွဆုံးသုိ႔ (၅)


”အသိေတ ပိေတ သာယိေတ ခါယိေတ သမၸဇာန ကာရီေဟာတိ“
”စားတုန္း၊ ေသာက္တုန္း၊ ခဲတုန္း၊ လ်က္တုန္းမွာ သတိေလးနဲ႔ယွဥ္ၿပီးေတာ့ ျပဳပါ။“




ဘုရားေဟာထဲမွာေတာ့ ရဟန္းေတြအတြက္ အေသးစိတ္ေဟာထားခဲ့တယ္။ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးတဲ့အခါမွာ ဆြမ္းလုတ္ကုိ လုံးလုံးညီညီေလး လုပ္ရမယ္၊ လုပ္ၿပီးေတာ့ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ကေလး ပါးစပ္ထဲ ထည့္ရမယ္၊ ပြၾကဲၿပီး ေအာက္ကုိ ျပန္မက်ရဘူး။

ကုိယ့္ဟာကုိယ္ ထမင္းစားတဲ့အခါလည္း လက္နဲ႔ျဖစ္ေစ၊ ဇြန္းခက္ရင္းနဲ႔ျဖစ္ေစ စားတဲ့အခါ စိတ္ကုိ တည္ၿငိမ္ေအာင္ ေအးခ်မ္းေအာင္ထားၿပီးေတာ့ ထမင္းကုိ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ကေလး ျဖစ္ေအာင္၊ ဇြန္းသံ၊ ပန္းကန္သံလည္း မၾကားေအာင္၊ ေဘးကုိလည္း မက်ေအာင္လုပ္ၿပီးမွ ပါးစပ္ထဲကုိ ေရာက္ေအာင္ ထည့္ရမယ္၊ တစ္လုံးမွ က်မသြားေအာင္ ျပန္ထုတ္ယူရမယ္။

ဟင္းခ်ဳိေသာက္တဲ့အခါမွာ ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ ဘုရားေဟာထားတာ ရွိပါတယ္။ ”ရဟန္းေတာ္မ်ား ဟင္းခ်ဳိေသာက္တဲ့အခါမွာ ရွ႐ူး ရွ႐ူး အသံမျမည္ေစနဲ႔“ တဲ့။

(ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြးျမင့္မားေစရန္ - ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက) မွ



အစားအစာ(ေဘာဇဥ္)၌ အတုိင္းအရွည္ သိတတ္သူ ျဖစ္ေၾကာင္းတရား (ေဘာဇနမတၱညဳတ)ကုိ ဘယ္လုိ ေဟာသလဲဆုိေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက သူ႔သာသနာထဲက သားတပည့္ေတြ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြရဲ့ ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြးျမင့္မားေရးကုိ ဦးတည္ၿပီးေဟာခဲ့တာ၊ ဒါေပမယ့္ အဆင့္ျမင့္လူသား ျဖစ္ခ်င္သူတုိင္းအတြက္ ဒီေဟာၾကားခ်က္ေတြဟာ အလြန္တန္ဖိုးရွိတယ္။

အစားအေသာက္စားတဲ့အခါ ဉာဏ္အဆင္အျခင္မပါဘဲ မစားရဘူး။ ဉာဏ္နဲ႔ ဆင္ျခင္ၿပီး သင့္ေလ်ာ္ေသာအားျဖင့္ စားရမယ္တဲ့။

အစားအစာကုိ စားတဲ့အခါ
(က) ကေခ်သည္၊ ကြ်မ္းသမားတုိ႔လုိ ျမဴးထူးေပ်ာ္ပါးျခင္းငွာ မစားရဘူးတဲ့။
(ခ) မင္းစားသလုိ၊ မွဴးမတ္ေတြ စားသလုိ မာန္ယစ္ျခင္းငွာလည္း မစားရဘူးတဲ့။
(ဂ) ျပည့္တန္ဆာမေတြ နန္းတြင္းသူေတြလုိ ခႏၶာကုိယ္လွပျခင္းငွာ၊ ခႏၶာကုိယ္တန္ဆာဆင္ျခင္းငွာ မစားရဘူးတဲ့။
(ဃ) လက္ေဝွ႔သည္၊ လက္ပန္းသည္၊ နပန္းသမားေတြလုိ အသားအေရကုိ ျပည့္ၿဖိဳးျခင္း၊ တုိးပြားျခင္းငွာလည္း မစားရဘူးတဲ့။


ျမတ္စြာဘုရားက အစားအစာ(ေဘာဇဥ္)၌ အတုိင္းအရွည္ သိတတ္သူ ျဖစ္ေၾကာင္းတရား ဆုိတဲ့ ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြးကုိ ေဖာ္ျပထားတယ္။
(က) ဤကုိယ္ တည္တံ့ရန္
(ခ) မွ်တရန္
(ဂ) ပင္ပန္းျခင္းကုိ ပယ္ေဖ်ာက္ရန္
(ဃ) ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ျခင္း ၿငိမ္းရန္
(င) ျမတ္ေသာအက်င့္ကုိ ခ်ီးေျမာက္ရန္ အက်ိဳးငွာသာလွ်င္ အစာအာဟာရကုိ စားေသာက္ရမယ္တဲ့၊ ဒီေနရာမွာ ျမတ္စြာဘုရားက အစာအာဟာရကုိ စားေသာက္ျခင္းေၾကာင့္ ခံစားမႈ ေဝဒနာအေဟာင္း၊ ဒါက အစာမစားျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာႏုိင္တဲ့ ေဝဒနာကုိ ပယ္ေဖ်ာက္ဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး စားရမယ္။ ခံစားမႈ ေဝဒနာသစ္ဆိုတာက အလြန္စားျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္တတ္တဲ့ ေဝဒနာမ်ဳိးလည္း မျဖစ္ေစရေအာင္ ဆင္ျခင္တုိင္းထြာၿပီး စားရမယ္။ ဘယ္လုိဆင္ျခင္တုိင္းထြာရမလဲဆုိေတာ့ ငါ့အား မွ်တျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ အျပစ္မရွိျခင္းသည္လည္းေကာင္း၊ ခ်မ္းသာစြာေနရျခင္းသည္လည္းေကာင္း ျဖစ္လိမ့္မည္ဆုိေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ထား၍သာ အစာအာဟာရကုိ စားရမယ္တဲ့။

စားဖြယ္(ေဘာဇဥ္)၌
(၁) ေရာင့္ရဲသူ၏အျဖစ္ ”သႏၲဳ႒ိတာ“ရွိရမယ္။
(၂) အတုိင္းအရွည္ကုိ သိသူ၏အျဖစ္ ”မတၱညဳတာ“ရွိရတယ္။
(၃) စားဖြယ္ေဘာဇဥ္ကုိဆင္ျခင္သူ၏အျဖစ္ ”ပဋိသခၤါေဘာဇဥ္“ရွိသူ ျဖစ္ရမယ္။
လုိ႔လည္း ေဟာေတာ္မူတယ္။

ဆရာဦးဆန္းလြင္၏ “ျမတ္ဗုဒၶ၏ ကုိယ္ရည္ကုိေသြး ျမင့္မားေရးတရား (ပထမအၾကိမ္) ၊ စာ(၁၅၇-၁၅၈)” - မွ ထုတ္ႏႈတ္ကူးယူပါသည္။

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Thursday, April 23, 2009

ႏွလုံးလွဖုိ႔ အလွဆုံးသုိ႔ (၄)


လမ္းေပၚသြားရင္လည္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဝတ္ၿပီးေတာ့ မသြားရင္ အဲဒါ ေတြ႔သမွ်လူအားလုံးကို ေစာ္ကားတာပဲ။ ဒါဟာ ယုတ္ယင္းမႈ၊ ၾကမ္းတမ္းမႈ၊ ႐ုိင္းျပမႈ၊ ေစာ္ကားမႈတစ္မ်ဳိး ျဖစ္ေနတယ္။



ဘုရားေဟာဝိနည္းေတာ္ကုိ ေလ့လာၾကည့္ရင္ ရဟန္းေတြကုိ “လက္သည္းခြံေလာက္ေပါက္ေနတဲ့ သကၤန္းကုိ မဝတ္ရဘူး” တဲ့။ စြန္႔ပစ္ရမယ္လုိ႔ ေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္၊ ဖာေထးရမယ္လုိ႔ ေျပာတာ။ “အနားဖြာတဲ့ သကၤန္းကုိ မဝတ္ရဘူး” တဲ့၊ ဝတ္တာၾကာလုိ႔ အနားေလးေတြ ဖြာသြားရင္ ျပန္လုံးၿပီးဝတ္ရမယ္တဲ့။

(ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြးျမင့္မားေစရန္ - ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက) မွ

အဝတ္အစား ကုိးယုိးကားယား ဝတ္တာဟာ ယုတ္ယင္းမႈ၊ ၾကမ္းတမ္းမႈသေဘာတစ္မ်ဳိးျဖစ္တယ္။ “violence” အၾကမ္းဖက္မႈလုိ႔ ဆုိႏုိင္တယ္။

လူတစ္ေယာက္ဟာ ၾကည့္မေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဆံပင္ေတြ ကုိ႔႐ုိ ႔ကားယား လုပ္လိုက္မယ္။ အဝတ္အစားေတြလည္း ကုိ႔႐ုိ ႔ကားယား ၾကည့္မေကာင္း ေလာက္ေအာင္ ဝတ္လုိက္မယ္ဆုိပါေတာ့ေနာ္။ အကၤ်ီေတြမွာအေပါက္ေတြနဲ႔၊ ေဘာင္းဘီေတြမွာလည္း အေပါက္ေတြနဲ႔ ဆုိပါေတာ့။ လုံခ်ည္ဆုိလည္း အဲဒီလုိပဲ ကုိ႔႐ုိ ႔ကားယား ဝတ္မယ္ဆုိပါေတာ့။ ၿပီးေတာ့ လမ္းေပၚမွာ သူေလွ်ာက္သြားေနတယ္ ဆုိပါေတာ့၊ သူ ဘယ္သူ႔ကုိမွ ဘာမွ မလုပ္ေပမယ့္ သူဟာ လူေတြကို အၾကမ္းဖက္မႈ(violence) တစ္ခုခု လုပ္လုိက္ၿပီလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတယ္။ သူ႔ကုိ ျမင္ရတဲ့သူတုိင္း စိတ္ခ်မ္းသာမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါဟာ ႐ုိင္းပ်မႈ ေစာ္ကားမႈ တစ္မ်ိဳးလုိ ျဖစ္ေနတယ္။

ကုိယ့္အိမ္ကုိ လာတဲ့သူဟာ အဝတ္အစားကုိ ကုိ႔႐ုိ ႔ကားယား ဝတ္လာမယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ကုိ မေလးစားဘူးလုိ႔ အဓိပၸာယ္ေပါက္တယ္။ အိမ္ရွင္ကုိ ေလးစားရင္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဝတ္သြားရတယ္။

ဂုဏ္သိကၡာရွိတဲ့၊ စိတ္ဓာတ္အဆင့္အတန္း ပညာေရးအဆင့္အတန္းျမင့္တဲ့ သူဟာ ကုိယ့္အိမ္ကုိ ဧည့္သည္လာရင္ ဧည့္သည္ကုိ မေတြ႔ခင္မွာ အရင္ဆုံး အကၤ်ီသြားလဲတယ္။ အကၤ်ီအဝတ္အစား ေကာင္းေကာင္းလဲတယ္။ ဥပမာ ေယာက်ၤားဆုိရင္ေပါ့၊ စြပ္က်ယ္ဂ်ိဳင္းျပတ္နဲ႔ ထြက္ေတြ႔ရင္ အဓိပၸာယ္က ဘယ္လုိေပါက္မလဲ။ ဧည့္သည္ကုိ မေလးစားဘူးလုိ႔ အဲဒီလုိ အဓိပၸာယ္ေပါက္တယ္ေနာ္။ ကုိယ့္အိမ္ကုိ လာတဲ့ ဧည့္သည္ကုိ ေလးစားရမယ္။ ဧည့္သည္ကုိေလးစားရင္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ အဝတ္အစားဝတ္ၿပီးေတာ့ ထြက္ေတြ႔ရမယ္။

(အလွတရားမွအမွန္တရားသို႔ - ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက) မွ

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Monday, April 13, 2009

ႏွလုံးလွဖုိ႔ အလွဆုံးသုိ႔ (၃)


လမ္းေလွ်ာက္တာက အစ ဣေျႏၵ၊ သိကၡာရွိတဲ့ လမ္းေလွ်ာက္နည္းဆုိတာ ရွိတယ္။



အဲဒီလုိပဲ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ေနရာမွာလည္းပဲ ဘုရားက လမ္းေလွ်ာက္ပုံ လမ္းေလွ်ာက္နည္းေတြကုိ ရဟန္းေတြကို သင္ေပးခဲ့တာရွိတယ္။ ဘုရားကုိယ္တုိင္ ဘယ္လုိလမ္းေလွ်ာက္တယ္ စၾကၤ ံ ဘယ္လုိ ၾကြတယ္ဆုိတာကို စာေပထဲမွာ ေတြ႔ဖူးတယ္။ ေျခလွမ္းကုိ မစိပ္မက်ဲလွမ္းတယ္၊ ခုန္ၾကြခုန္ၾကြလွမ္းေလ့ မရွိဘူး။ ခႏၶာကုိယ္ အထက္ပုိင္းက ၿငိမ္ေနတယ္၊ အထက္ျမင့္လုိက္ ေအာက္နိမ့္လုိက္ မျဖစ္ဘူး။
ေျခေထာက္ကသာ ေရွ ႔ကုိ လွမ္းသြားေနတာ ခႏၶာကုိယ္အထက္ပိုင္းက ျမင့္လုိက္ နိမ့္လုိက္ မျဖစ္ဘူး။ ေျခဖ်ားေလးေထာက္ၿပီး ၾကြၾကြ ၾကြၾကြနဲ႔ ေလွ်ာက္ေလ့မရွိဘူး။ ေျခဖဝါးကုိ ခ်လိုက္တဲ့အခါမွာ ညီညီညာညာပဲ ခ်လုိက္တယ္။ ေျခလွမ္းကုိလည္း မစိပ္မက်ဲ လွမ္းေလ့ရွိတယ္၊ ျမန္ျမန္ၾကီးလည္း ေလွ်ာက္ေလ့မရွိဘူး၊ ေႏွးေႏွးလည္း ေလွ်ာက္ေလ့မရွိဘူး။

(ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြးျမင့္မားေစရန္ - ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက) မွ


က်က္သေရရွိရွိ ဂုဏ္သိကၡာ ရွိရွိ လွလွပပ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔လုိတယ္ … ေနာ္။ ဘုရားေဟာဝိနည္းထဲမွာ ရဟန္းေတြကုိ လမ္းေလွ်ာက္တာကုိ သင္ထားတာ ရွိတယ္။ ေျခဖ်ားကုိ ေထာင္ၿပီး ဖေနာင့္နဲ႔ေထာက္ၿပီးေတာ့ လမ္းမေလွ်ာက္ရဘူး။ ေျခဖ်ားေထာက္ၿပီးေတာ့လည္း မေလွ်ာက္ရဘူး။ ေျပေျပျပစ္ျပစ္ေလး ေျခဖဝါးကုိ ခ်ရမယ္။ မစိပ္မက်ဲေျခလွမ္းကုိ လွမ္းရမယ္။ စိပ္လြန္းရင္လည္း ၾကည့္လုိ႔ မေကာင္းဘူး။ ဣေျႏၵ မရဘူး။ သိကၡာမရွိဘူး။ က်ဲလြန္းရင္လည္း ဣေျႏၵမရဘူး။ သိကၡာမရွိဘူး။ ၾကည့္လုိ႔ မေကာင္းဘူး။ မေႏွးမျမန္ ေလွ်ာက္ရမယ္။ ခုန္စြခုန္စြ မေလွ်ာက္ရဘူး။
ျမတ္စြာဘုရား လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါမွာ ဘယ္လုိေလွ်ာက္သလဲဆုိတာကုိ ပါဠိစာေပထဲမွာ ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒါကုိ ဘုန္းၾကီးတုိ႔ အတုယူတယ္။ ရဟန္းဆုိတာ ဒီလုိ ေလွ်ာက္ရတယ္။ ေျမာက္ၾကြ၊ ေျမာက္ၾကြ မေလွ်ာက္ရဘူး။ ခႏၶာကုိယ္ကုိ ဟုိယိမ္း၊ ဒီယိမ္းနဲ႔ မေလွ်ာက္ရဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ဖုန္ေတြ သဲေတြလည္း မကန္မိရဘူး၊ ေက်ာက္ခဲေတြလည္း မကန္မိရဘူး။ အဲဒီလုိ လမ္းေလွ်ာက္တာက အစ ဣေျႏၵ၊ သိကၡာရွိတဲ့ လမ္းေလွ်ာက္နည္းဆုိတာ ရွိတယ္။
ဣေျႏၵ သိကာမဲ့တဲ့ လမ္းေလွ်ာက္နည္း ဆုိတာလည္း ရွိတယ္။ အကယ္၍ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါ ရွပ္တုိက္ၿပီး ေလွ်ာက္တယ္ ဆုိပါေတာ့။ ဒရြတ္တုိက္၊ ဒရြတ္တုိက္ ေလွ်ာက္တယ္ဆုိပါေတာ့။ အဲဒီလုိ ေလွ်ာက္တာျမင္ရင္ ျမင္ရတဲ့သူစိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိေနမလဲ။ ဟာ - လမ္းေလွ်ာက္တာေတာင္မွ သတိမပါ၊ ၪာဏ္မပါ၊ ဣေျႏၵမရ၊ သိကၡာမဲ့လုိက္တာ၊ ၾကည္ညဳိစရာ မေကာင္းဘူးလုိ႔ ေတြးမယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ လမ္းေလွ်ာက္တာကအစ လွလွပပေလး ေလွ်ာက္တတ္ဖို႔ လုိပါတယ္။


(အလွတရားမွ အမွန္တရားသုိ႔ - ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက) မွ

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Wednesday, April 8, 2009

ႏွလုံးလွဖုိ႔ အလွဆုံးသုိ႔ (၂)


ရဟန္း သာမေဏမ်ားဟာ ကုဋီတက္တာေတာင္ သတိလက္လြတ္ ေပါ့ေပါ့ဆဆ မတက္ရဘူး၊ လုိက္နာက်င့္သုံးရမယ့္ စည္းကမ္းေတြ ရွိတယ္။



ပထမဆုံး ကုဋီတက္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာတယ္ဆုိလွ်င္ “ေၾသာ္ ငါ့မွာစားရျခင္းဒုကၡရွိသလုိ စြန္႔ရျခင္းဒုကၡကုိလည္း ေရွာင္ကြင္းလုိ႔ မရပါလား”လုိ႔ ဆင္ျခင္ၿပီး မေႏွးမျမန္ ေလ်ာ္ကန္ေသာ ဣေႁႏၵနဲ႔ ကုဋီရွိရာကုိ သြားရမယ္တဲ့၊ အေရးတၾကီး ဒေရာေသာပါး မသြားရဘူး၊ အစားတစ္ခုခုကုိ စားလ်က္လည္း မဝင္ရဘူး။

ကုဋီတံခါးဝသုိ႔ ေရာက္တဲ့အခါ အတြင္း၌ တစ္စုံတစ္ေယာက္ရွိေနမွာလားလုိ႔ ေခ်ာင္းဟန္႔ၿပီး အသံေပးရတယ္။ ရွိရွိ - မရွိရွိ ကုဋီတံခါးကုိ ျဖဳန္းခနဲ ဆြဲမဖြင့္ရဘူး။

ကုဋီထဲမွာ လူမရွိဘူးလုိ႔ သိတဲ့အခါက်မွ အတြင္းသုိ႔ဝင္၊ တံခါးကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ ပိတ္ၿပီးေတာ့ ကုိယ္ဝတ္ဧကသီကုိ သကၤန္းတန္းမွာ ေလွ်ာမက် ျပဳတ္မက်ေအာင္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ တင္ရတယ္။ တစ္ခ်ိဳ ႔ ေက်ာင္းၾကီးေတြမွာ ကုဋီအေဆာက္အအုံက်ယ္လုိ႔ တံခါးအျပင္မွာ သကၤန္းတန္းမ်ား ရွိတတ္တယ္။ အတြင္းေရာက္လွ်င္ နင္းခုံကုိ နင္းၿပီးမွ သင္းပုိင္ကုိပင့္၍ ျဖည္းျဖည္းသာသာ ထုိင္ရတယ္။ ထုိင္ၿပီးေတာ့လည္း အည္းခနဲ အဲခနဲ ညည္းတြား ေအာင့္အည္းျခင္းအသံမထြက္ေအာင္ သဘာဝအေလ်ာက္ သက္ေစရတယ္။ အဲသည့္သက္တဲ့ အညစ္အေၾကးကုိလည္း ျမင္ေအာင္ၾကည့္ရတယ္။ ၾကည့္ၿပီး ငါ့ခႏၶာကုိယ္ဟာ “ညွီေစာ္နံေလွာင္း မေကာင္းေသာ ဘင္ပုပ္တုိ႔၏ တည္ရာၾကီးပါလား”လုိ႔ ပစၥေဝကၡဏာ တင္ရတယ္။


ပထမ ကႏုတံနဲ႔ အၾကမ္း သုတ္သင္ၿပီးေတာ့ လက္ဝဲလက္နဲ႔ ကႏုတံအဖ်ားကုိကုိင္၊ နင္းခုံမွာကန္႔လန္႔တုိက္၊ လက္ယာလက္နဲ႔ ေရေလာင္းသန္႔စင္ၿပီး ကႏုတံကုိ ထားမယ့္ေနရာမွာထား၊ ဒုတိယ ကႏုတံကုိ ေနာက္ထပ္သုံး၊ အခုနလုိပဲေရေလာင္းသန္႔စင္ အဲသည့္အခါက်ေတာ့ စင္ၾကယ္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ ဒြါရအျပင္ကုိ လက္ယာလက္နဲ႔ေရေလာင္း၊ လက္ဝဲလက္နဲ႔ ပြတ္သပ္သန္႔စင္။ ေနာက္ဆုံးကႏုတံကုိယူသုတ္သင္၊ အလ်င္က ေဆးေၾကာသလုိ ေဆးေၾကာ၊ ကႏုတံကုိ ေနရာတက်ထား၊ အားလုံးၿပီးေတာ့မွ ေရစုိေနတဲ့လက္ကုိ ကုဋီထဲမွာထားတဲ့ အဝတ္နဲ႔ စင္ၾကယ္ေအာင္သုတ္၊ ေနာက္ဆုံး သန္႔သက္ေရတစ္ခြက္ေလာင္း၊ ကုိယ္ဝတ္ကုိ လက္ကေတာ့တင္၊ မေႏွးမျမန္ ကုဋီတြင္းမွထြက္။ မိမိ၏ က်င္ၾကီး၊ က်င္ငယ္၊ ႏွပ္၊ တံေတြး၊ ခၽြဲခန္းတုိ႔ကုိ လုံးဝေပက်ံျခင္းမရွိေအာင္ သတိထားရတယ္။

ဆရာၾကီးဘဘဦးသုခ၏ ေမတၱသုတ္အဖြင့္(နဝမအၾကိမ္)၊ စာ(၃၁-၃၆) မွ ထုတ္ႏုတ္ကူးယူပါသည္။

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...