သစ္ပင္ .... အိုဘဲ့ .. အေဆြခင္ပြန္း

စိတ္ရွဳပ္ေနလ်င္ စိမ္းစိုအရိပ္ေကာင္းတဲ့ သစ္တစ္ပင္ေအာက္ အဝတ္တစ္စ လုိ ထုိင္ၾကည့္လိုက္ပါ။ ေတြးေတာၿခင္းသည္ ဥာဏ္ေကာင္းေစ၏။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ အေရာင္ေတြမ်ားစြာ ရွိသည့္ေတာအုပ္ထဲ ႏုႏုနယ္နယ္ အပင္ငယ္ေလးတစ္ပင္ကုိ စိုက္ပ်ိဳးခဲ့သည္။ ထိုအပင္ငယ္ေလးသည္ လုိသူေတြရဲ့ ေမတၱာနည္းနည္းေလးကို အာဟာရအၿဖစ္ စားသံုးရင္း မလုိသူတို႔ရဲ့ ထုိးနက္မႈကို ခံခဲ့ရသည္။ အေရာင္မ်ားရဲ့ေလာင္းရိပ္မိခဲ့၏။ စမ္းတဝါးဝါးၿဖစ္ခဲ့ရ၏။ ေၾကာက္ရြံ ့ခဲ့ရ၏။ ထိုသစ္ပင္ငယ္ေလးသည္ ေခတ္ေတြမ်ားစြာကို ၾက့ံၾက့ံခံရင္း၊ လြတ္ေၿမာက္ေအာင္ရုန္းကန္ရင္း ရင့္က်က္မႈႏွင့္အတူ ရွင္သန္ေနခဲ့ေလသည္။

မည္သည့္သစ္ပင္ အမ်ိဳးအစားနည္း။ ထုိသစ္ပင္ငယ္ေလးသည္ ခိုင္မာေသာ ကိုယ္ထည္ရွိ၏။ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားစြာနဲ ့
ရက္လုပ္ထားေသာ ထူထူထပ္ထပ္ ခံႏိုင္ရည္ရွိသည့္ အေရခြံတစ္ခုကို ၿခံဳထား၏။ အတြင္းသားသည္ ေစးပ်စ္၏။ သို႔ေသာ္ ၿဖဴစင္၏။ ဂုဏ္သတၱိသည္ ေပ်ာ့ေၿပာင္း၏။ သို႔ေသာ္ မာ၏။

ထုိသစ္ပင္ငယ္ေလးသည္ ေကြးေကာက္ေနေသာ ေၿခေထာက္မ်ားစြာနဲ ့ကမၻာေၿမသားကို ကုပ္တြယ္ထား၏။ ထုိကမၻာေၿမသားထဲမွ ခြန္အားေတြကို စုပ္ယူ၏။ ထိုသစ္ပင္ငယ္၏ လက္မ်ားစြာသည္ ထုိကမၻာေၿမသားကို အုပ္မိုးထား၏။ လံုၿခံဳမႈကို ေပး၏။ နားခိုမႈကို ေပး၏။ ေအးခ်မ္းမႈကိုေပး၏။ ၿမဲၿမန္ခိုင္မာသည့္ သစၥာရွိမႈကိုေပး၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကမၻာေၿမသားႏွင့္သစ္ပင္ငယ္တို႔သည္ အေဆြခင္ပြန္းၿဖစ္ေန၏။

ထိုသစ္ပင္ငယ္ေလးသည္ တစ္ရာသီတြင္ မေကာင္းမႈမွန္သမွ် စြန္႔လႊတ္၏။ တစ္ရာသီတြင္ ေကာင္းမႈမွန္သမွ်ကို ၿပဳစု၏။ တစ္ရာသီတြင္ ေကာင္းက်ိဳးေတြကို ေပးေဝ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အေရာင္ေတြမ်ားစြာရွိသည့္ေတာအုပ္အထဲ သူ႔အလုပ္သူလုပ္ရင္း တစ္ရာသီၿပီးတစ္ရာသီ ၿဖစ္ေက်ာ္ရင္း သစ္ပင္ၾကီးဘဝထဲသို႔ ဝင္ေရာက္ခဲ့ေလသည္။ ေမႊးႀကဳိင္ေသာ ပန္းမ်ားလည္း ဖူးပြင့္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ အခုေတာ့ အသီးေတြ ၿပြတ္သိပ္ေနေအာင္ သီးေနၾကၿပီ။ အသီးမ်ားမွာ အရြယ္အစား စံုလင္လွ၏။ တစ္ခ်ိဳ႔ကို ကမၻာေၿမသားအား ေပး၏။ တစ္ခ်ိဳ႔ကို နားခိုသူတို႔အား ေပး၏။

တစ္ေန႔ေသာအခါ တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ ထုိသစ္ပင္ေအာက္သို႔ ေရာက္လာ၏။ အသီးေတြ ၿပြတ္သိပ္ေနေသာ အပင္ေပၚ ေမာ့ၾကည့္၏။ “ေၾသာ္ အသီးေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ အဘယ္သို႔ေသာ အသီးေတြပါနည္း" ဟု ဆုိက ထြက္ခြာသြား၏။ တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ ခူးဆြတ္၏။ အနံ႔ နမ္းၾကည့္၏။ "ေၾသာ္ စားလုိ႔ရမည္မဟုတ္" ဟုဆုိကာ သြားေလ၏။ တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ ခူးဆြတ္၏။ တစ္ကိုက္ ကိုက္ၾကည့္၏။ "အရသာမရွိပါဘူး" ဟုဆိုကာ သြားေလ၏။ တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ ခူးဆြတ္၏။ ႏွစ္ကိုက္ေလာက္ စားၾကည့္၏။ "အရင္က စားဖူးတဲ့အသီးေတြနဲ႔ အတူတူပဲ" ဟူ၍ သြားေလ၏။ တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ ခူးဆြတ္၏။ တစ္လံုးစားၾကည့္၏။ "ေၾသာ္ အရသာထူးသားပဲ" ဟုဆိုကာ သြားေလ၏။ တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ ခူးဆြတ္၏။ စားၾကည့္၏။ ၿပံဳး၏။ သူ၏မိတ္ေဆြေတြအတြက္ သယ္ေဆာင္သြား၏။ စကားမဆိုခဲ့ေခ်။ သုိ႔ေသာ္ သစ္သီးပင္ငယ္သည္ကား သူအလုပ္သူလုပ္ရင္း ရွင္သန္ေနရင္း.....

တစ္ေန႔ ထိုအပင္ငယ္ေအာက္သို႔ သူၿပန္ေရာက္လာခဲ့သည္။ သူသည္ အဖိုးအိုတစ္ေယာက္။ သူသည္ အိုမင္းသြားခဲ့ၿပီ။ သို႔ေသာ္ သစ္သီးအပင္ငယ္သည္ကား ပိုၿပီးခန္႔ထည္လာ၏။ အဖုိးအိုသည္ အပင္ေပၚသို႔ ေမာ့ၾကည့္၏။ နားခိုသူ တစ္ခ်ိဳ႔ကိုၿမင္၏။ အရိုအေသေပး၏။ သူေတြး၏။ သူသည္ ထည္ဝါသည့္ အပင္၏အရိပ္ကို ခိုလႈံမည္။ ေႏြးေထြးမႈေပးသည့္ ကမၻာေၿမသားအေပၚ လဲေလ်ာင္းမည္။ နားခိုသူေတြကို မိတ္ေဆြဖြဲ႔မည္။ တန္ဖိုးရွိသည့္ သစ္သီးတစ္ခ်ိဳ႔ကို လက္ေဆာင္အၿဖစ္ေပးမည္။ ကမၻာေၿမသား အေပၚမွာ ထည္ဝါသည့္အပင္ငယ္ေလးေတြကို ဆက္လက္ရွင္သန္ေစမည္။ သူ၏တာဝန္သည္ ကမၻာေၿမသားႏွင့္ သစ္ပင္ငယ္တို႔ကို ေပါင္းစည္းေပးမည္။ လကာကြယ္ေပးရမည္။ "ဤသစ္ပင္ငယ္သည္ အဘယ္မွ်အဖိုးတန္သည္"ဆိုသည္ကို သူအသက္ရွိတုန္း နားခိုသူတို႔ကုိ သစ္ပင္ငယ္၏ဂုဏ္သတင္းကုိ ေၿပာၿပမည္။

သားတို႔ ဤသစ္ပင္ငယ္သည္ ခြန္းအားကိုေပးသည္။ လုံၿခံဳမႈကုိေပးသည္။ ေအးခ်မ္းမႈကိုေပးသည္။ ငါ့မ်က္လံုးမ်ား မွိတ္သြားသည့္တိုင္ ငါ၏ခႏၵာကိုယ္ကိုယ္ သူ၏ရင္ခြင္အတြင္း ထည့္သြင္း၍ ေႏြးေထြးမႈေပးလိမ္မည္။ ဤသစ္ပင္ငယ္သည္ သူေသသြားသည့္တိုင္ေအာင္ သူ၏ဂုဏ္သတင္းႏွင့္အတူ "အဖိုးအို" ဆိုသည့္ ငါ၏အမည္ကို တမ္းတရင္း ငါ၏လဲေလ်ာင္းရာ ေၿမကမၻာေပၚ ငါ့ေခါင္းရင္း၌ ငါ့အမည္ကိုေဖာ္ၿပရင္း ငါနဲ႔အတူတူ ငါ့ကိုအေဖာ္ျပဳၿပီး ငါ၏ဂုဏ္သတင္းကို အမ်ားသိေအာင္ ေဖာ္ၿပေနမည့္ အမွတ္အသားသစ္တိုင္အၿဖစ္ သူ၏ဂုဏ္ကုိ ေဆာင္ေနဦးမည္ မဟုတ္ပါလား။


(မင္းရဲရွင္)

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

ကဗ်ာဆရာ လူငယ္တစ္ေယာက္သို႔ ေပးစာ အမွတ္တစ္

ခင္မ်ားက “အျပင္ဘက္”ကုိ ၾကည့္ေနသည္။ ဒါမ်ိဳးက အေရွာင္သင့္ဆုံး အလုပ္ျဖစ္၏။ ဘယ္သူဘယ္ဝါမွ အႀကံေသာ္လည္းေကာင္း၊ အကူအညီေသာ္လည္းေကာင္း ခင္မ်ားကုိ မေပးႏုိင္။ ဘယ္သူမွ မေပးႏုိင္။ ခင္မ်ားလုပ္သင့္သည္မွာ တစ္ခုတည္း။ ခင္မ်ားရဲ့အတြင္းထဲကုိသြား။

ခင္မ်ားရဲ့ အတိတ္ဆိတ္ဆုံးကာလတြင္ အတြင္းအနက္အ႐ႈိင္းမွသာ ေျဖႏုိင္ေကာင္းေျဖႏုိင္မည့္ ေမးခြန္းမ်ားကုိ ျပင္ပမွ အေျဖမ်ားကုိေစာင့္ျခင္း ျပင္ပသုိ႔ ေမွ်ာ္ျခင္းအားျဖင့္ ရင့္သန္ျခင္း အစဥ္အား မေႏွာင့္ယွက္ေလႏွင့္။

ပါရီ
၁၇ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၉၀၃


ဆရာေလး

ရက္မၾကာခင္ကပဲ ခင္ဗ်ားစာ ေရာက္လာသည္။ ကြ်န္ေတာ္အေပၚ ယံုၾကည္၍ ေက်းဇူးတင္ခ်င္၏။ တကယ္ေတာ့ ဒါပဲ ကြ်န္ေတာ္တတ္ႏိုင္သည္။ ခင္ဗ်ားကဗ်ာေတြက္ုိ ကြ်န္ေတာ္ မေဆြးေႏြးႏိုင္ပါ။ ေဝဖန္ေရးႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ ့မွာ ျပဒါးတစ္လမ္း သံတစ္လမ္း စိမ္းလွ၍ၿဖစ္သည္။ အႏုပညာအလုပ္တစ္ခုအေပၚ ေဝဖန္ေရးေတြက ဘယ္ေလာက္မွ မထိေရာက္။ အၿမဲတမ္းလိုလို နားမလည္တတ္ၾက။ “အေၾကာင္းၿခင္းတ” ဟူသည္က လူေတြထင္ေနသေလာက္ ေၿပာလုိ ့မလြယ္၊ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ၿဖစ္တာေတြခ်ည္း မဟုတ္။ အေတြ ့အၾကံဳအမ်ားစုမွာ ေၿပာလုိ ့မလြယ္၊ စကားလံုးမ်ားမဝင္ႏိုင္ေသာ ေနရာ အာကာသထဲ၌ ၿဖစ္ေနၾကသည္။ အရာအားလံုးထက္ပိုကဲၿပီး ထိုကဲ့သို႔ ေၿပာလို႔မရတာေတြကိုပဲ “အႏုပညာေတြ”ဟု ေခၚသည္။ သို႔ေသာ္ ထုိထုိလွ်ိဳ႔ဝွက္ခ်က္မ်ားစြာ ျဖစ္တည္လာျခင္းမ်ားမွာ သက္တမ္းက်ျပန္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရ့ဲ ခဏပန္းယာယီ အသက္ေတြထက္ ရွည္သည္။

သည္လိုနိဒါန္းနဲ႔ စကားဦးသန္းၿပီးသည့္ေနာက္ ခင္ဗ်ားကဗ်ာေတြမွာ ကုိယ္ပိုင္ဟန္မရွိဘူးလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေၿပာလုိသည္။ သို႔ေသာ္ ပုဂၢလိက တစ္ကုိယ္ေတာ္ကိစၥမ်ားအား တိတ္တိတ္ႏွင့္ ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္လွ်ိဳး အစပ်ိဴးထားၿခင္းမ်ားေတာ့ သူတို႔၌ ပါပါသည္။ ေနာက္ဆံုးကဗ်ာ “က်ဳပ္ဝိညာဥ္” ၌ ဒီသေဘာကို ကြ်န္ေတာ္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ခံစားရပါ၏။ ထိုကဗ်ာ၌ ခင္ဗ်ားရဲ့ ကိုယ္ပုိင္သာၿဖစ္ေသာ တစ္စံုတစ္ရာသည္ စကားလံုးနဲ႔ ေတးသြားၿဖစ္လာေအာင္ ၾကိဳးစားေနသည္။ “လီယိုပါဒီသို႔”မွာ ကဗ်ာလွလွေလးၿဖစ္၏။ ယင္းကဗ်ာ၏ “ခမ္းနားေသာ ဧကစာ ကိုယ္ထီး”ေပၚလာသည္ဟု ဆိုခ်င္သည္။ သို႔ပင္ျဖစ္ျငား ကဗ်ာမ်ားမွာ သူတုိ႔ပင္ကုိယ္ တစ္စုံတစ္ရာမဟုတ္ေသး။ လြတ္လပ္ေသာ တစ္စံုတစ္ရာမဟုတ္ေသး။ ကဗ်ာမ်ားႏွင့္ တြဲပါလာေသာ ခင္ဗ်ားရဲ့စာေၾကာင့္ ကဗ်ာမ်ားကိုဖတ္ရင္း ကြ်န္ေတာ္ခံစားမိေသာ အနာအဆာမ်ားမွာ ပို၍ရွင္းလင္းလာသည္။ ထုိအနာအဆာမ်ားမွာ ဘယ္ဟာေတြဟူ၍ေတာ့ တိတိပပ ကြ်န္ေတာ္အမည္မတပ္နိုင္။

ကဗ်ာေတြ ေကာင္းေကာေကာင္းရဲ့လားဟု ခင္ဗ်ားေမးသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမးသည္။ ကြ်န္ေတာ့္အရင္ သူမ်ားကိုလည္းေမးသည္။ မဂၢဇင္းမ်ားသို႔လည္း ထုိကဗ်ာေတြပို႔သည္။ ကဗ်ာေတြကို တၿခားကဗ်ာေတြနဲ႔ ခင္ဗ်ားယွဥ္ၾကည့္သည္။ အယ္ဒီတာတခ်ိဳ႔က ပယ္ေသာ္ ခင္ဗ်ား စိတ္အေႏွာက္အယွက္ၿဖစ္သည္။ ယခုေသာ္ ဒီလိုအလုပ္မ်ိဳးကို ရပ္တန္းက ရပ္ပါဟု ကြ်န္ေတာ္ေၿပာခ်င္သည္။(ကြ်န္ေတာ့္အၾကံဥာဏ္ကုိ ခင္ဗ်ား လိုခ်င္ပါသည္ဟုေၿပာသၿဖင္ ့ ဒီစကားကို ဆိုၿခင္းၿဖစ္၏)။ ခင္ဗ်ားက “အၿပင္ဘက္”ကို ၾကည့္ေနသည္။ ဒါမ်ိဳးက အေရွာင္သင့္ဆံုးအလုပ္ၿဖစ္၏။ ဘယ္သူဘယ္ဝါမွ အၾကံေသာ္လည္းေကာင္း၊ အကူအညီေသာ္လည္းေကာင္း ခင္ဗ်ားကို မေပးႏိုင္။ ဘယ္သူမွမေပးႏိုင္။ ခင္ဗ်ားလုပ္သင့္သည္မွာ တစ္ခုတည္း။ ခင္ဗ်ားရဲ့အတြင္းထဲကုိသြား။ စာေရးဖုိ႔ ခင္ဗ်ားကုိတြန္းေနေသာ အေၾကာင္းပစၥယကိုရွာ။ ထိုအေၾကာင္းအရာက အသည္းႏွလံုးအထိ အၿမစ္တြယ္ေနၿပီလား မတြယ္ေသးဘူးလား ၿမင္ေအာင္ၾကည့္။ စာမေရးရဟုတားၿမစ္ေသာ္ ခင္ဗ်ား ေသမ်ားေသသြားမလား ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ ေၿဖာင့္ခ်က္ေပး။ ဒါေတြအားလံုးကုိ ခင္ဗ်ားရဲ့ တစ္ခုေသာညတစ္ည အတိတ္ဆိတ္ဆံုးအခ်ိန္၌ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေမးပါေလ။ “ကြ်န္ေတာ္စာမေရးလို႔ မၿဖစ္ဘူးလား၊ေရးကို ေရးမွလား။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တူးဆြလ်က္ နက္နဲေသာအေျဖ ထုတ္ပါေလ။ ေအး ဟုတ္သဟဟုအေၿဖထြက္ေသာ္၊ ခမ္းနားေသာ ဤေမးခြန္းကို “ကြ်န္ေတာ္ေရးကိုေရးမယ္”ဟူ၍ အင္ႏွင့္အားႏွင့္ ရွင္းရွင္းေျဖေသာ္၊ ထိုအေျဖႏွင့္ေလ်ာ္စြာ ဘဝကိုတည္ေဆာက္ပါေလ။ ထူး၍မျခားနားေသာ အခ်ိန္မ်ား၌ေသာ္မွ ဘဝတစ္ခုလံုးအား ထုိေသြးခုန္ျခင္းကို သက္ေသျပဳလ်က္ ထုိေသြးခုန္ျခင္း၏ သရုပ္သာလ်င္ ျဖစ္ပါေစ။ ထို႔ေနာက္ေသာ္ကား သဘာဝႏွင့္နီးနီးေနပါေလ။ ထိုေနာက္၌မူ ကုိယ့္အရင္က ဘယ္သူဘယ္ဝါမွ မလုပ္ဖူးသည့္အလား ျမင္သမွ်၊ ခံစားသမွ်၊ ခ်စ္သမွ်၊ ဆံုးရွံုဳးသမွ်တို႔အား ေျပာၾကားရန္ ၾကိဳးစားပါေလ။ အခ်စ္ကဗ်ာမ်ားကုိေတာ့ မေရးေလႏွင့္။ လြယ္လင့္တကူ ဘာမွမထူးၿခားေသာ ပံုသဏၭာန္မ်ားကို ေရွာင္ပါ။ ဒါမ်ိဳးေတြက ေရးရတာ အခက္ဆံုးၿဖစ္သည္။ ကိုယ္ပိုင္တစ္စံုတစ္ရာကို ဖန္တီးဖုိ႔မွာ ျပည့္ျပည့္ဝဝမွည့္ရႊမ္းေသာ စြမ္းအားလိုလိမ့္မည္။ အခ်စ္အေၾကာင္း ေကာင္းေသာကဗ်ာမ်ား၊ ခမ္းနားတင့္တယ္သည္ဟုပင္ ေျပာႏိုင္ေသာအေရးအသားမ်ားမွာ အစဥ္အဆက္ မ်ားလွၿပီ။ ထိုသုိ႔ေသာ ေယဘုယ်အေၾကာင္းအရာမ်ားမွ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကယ္တင္ပါ။ ေန႔စဥ္ဘဝက မိမိအား ေပးအပ္သမွ်ကိုသာေရး။ ဝမ္းနည္းစရာမ်ားႏွင့္ ဆႏၵမ်ားကိုေဖာ္ျပ။ မိမိစိတ္ထဲကို ျဖတ္သြားေသာ အေတြးမ်ား၊ အလွတစ္စံုတစ္ရာ အမ်ိဳးအစားတစ္ခု၌ မိမိ၏သက္ဝင္မႈ၊ ထိုထုိအရာမ်ားကို ႏွလံုးသား၌ ခံစားလ်က္ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ႐ုိ႐ုိက်ိဳးက်ိဳး ႐ုိးသားျခင္းႏွင့္ တင္ဆက္ပါေလ။ မိမိကုိယ္မိမိ ေဖာ္ထုတ္ရာ၌ မိမိကိုယ္ကို ဝန္းရံလ်က္ရွိေသာ အရာမ်ား၊ မိမိအိပ္မက္မ်ားမွ ပံုရိပ္မ်ား၊ မိမိမွတ္မိေနေသာ အရာမ်ားကိုသံုး။ မိမိေန႔စဥ္ဘဝ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားမွာ ႏံုနဲ႔လွသည္ထင္ေသာ္ ယင္းတို႔ကို အၿပစ္မတင္လုိက္ႏွင့္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္သာ အၿပစ္တင္။ ၾကြယ္ဝလ်က္ႏွင့္ မယူတတ္ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ မတတ္ေသးဟုဝန္ခံ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ တီထြင္ဖန္ဆင္းသူ၌ ဆင္းရဲျခင္းဟူသည္ မရွိ၊ ႏုံနဲ႔၍ မထူးၿခားေသာ ေနရာဟူသည္ မရွိ၍ ျဖစ္ေလသည္။ အကယ္၍ ခင္ဗ်ားကိုယ္ခင္ဗ်ား အက်ဥ္းေထာင္တစ္ခုထဲ ေရာက္ေနသည္။ ထုိအက်ဥ္းေထာင္၏ နံရံမ်ားက ကမၻာ၏ မည္သည့္အသံမဗလံကိုမွ ဝင္ခြင့္မျပဳဟုခံစားရေသာ္မွ ခင္ဗ်ားမွာ ခင္ဗ်ားရဲ့ကေလးဘဝ တန္ဖိုးၿဖတ္မရေသာ ရတနာ ေအာက္ေမ့တမ္းတစရာမ်ားတည္ရာ ဘဏ္တိုက္ရွိေလေသးသည္ မဟုတ္ေလာ။ စိတ္အားထုိေနရာသို႔လွည့္၊ အေျပာက်ယ္ေသာ ထိုအတိတ္မွ နစ္ျမဳပ္ေနေသာ ခံစားမႈမ်ားကိုျမွင့္လုိက္ပါ။ စိတ္အားကိုယ္အားသည္ မာလာလိမ့္မည္။ ခင္ဗ်ား၏ ဧကစာ ထီးထီးက်န္ျခင္းသည္ က်ယ္ျပန္႔လာလ်က္ ေရးေရးရိပ္ရိပ္ ရိုးရိုးရီရီမ်ွလင္းေသာ ေနရာတစ္ေနရာျဖစ္လာလိမ့္မည္။ တျခားေသာသူတုိ႔ ျဖတ္သြားေသာအသံကား အေဝးဆီမွသာသဲ့သဲ့၊ ထုိေနရာ၌ ခင္ဗ်ားေနႏိုင္လိမ့္မည္။ ထို႔အျပင္မူ ထုိသုိ႔ေသာအတြင္းသို႔လွည့္ျခင္း(ဝါ) မိမိကိုယ္ပုိင္ကမၻာေလာကထဲသို႔ စုပ္စုပ္ျမဳပ္နစ္ေနၿခင္းမွ ကဗ်ာမ်ား ထြက္ေပၚလာလိမ့္မည္။ ထုိအခါ ကဗ်ာမ်ား ေကာင္း၏ ည့့့ံ၏ မည္သူမည္ဝါကိုေတာ့ေမးလိုက္ဦးမွဟု ခင္ဗ်ားေတြးေတာ့မည္မဟုတ္။ မဂၢဇင္းမ်ားအား ဤကဗ်ာမ်ား၌ စိတ္ဝင္စားရန္ ႀကိဳးစားေတာ့မည္မဟုတ္။ ဒါေတြကား သဘာဝအေလ်က္ျဖစ္လာေသာ ခင္ဗ်ားခ်စ္ေသာ ပိုင္ဆိုင္မႈ၊ ခင္ဗ်ားဘဝ၏ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခု၊ ဘဝမွလာေသာ အသံတစ္သံ၊ ထိုကဲ့သုိ႔ ခင္ဗ်ားျမင္လာ၍ ျဖစ္ေလသည္။ လုိအပ္ျခင္းမွ ထြက္ေပၚလာေသာအႏုပညာပစၥည္းကား ေကာင္း၏။ အႏုပညာပစၥည္းကို အကဲျဖတ္ရန္ ဤနည္းသာ တစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္းျဖစ္ေပသည္။ ခ်စ္ေသာဆရာေလးခင္ဗ်ား … ကြ်န္ေတာ့္မွာ ခင္ဗ်ားအား ေအာက္ေဖာ္ျပပါ အၾကံမွလြဲ၍ တျခား ဘာမွမေပးႏုိင္။ “ကိုယ့္အတြင္းထဲသို႔ လမ္းသလား။ အသက္ဇီဝစီးရာ ထိုေနရာ ဘယ္ကေလာက္နက္႐ိႈင္းသည္ ျမင္ေအာင္႐ႈ၊ အရင္းမူလ ထိုစမ္းဝ၌ ခင္ဗ်ား ဖန္ဆင္းမည္ မမည္ ေမးခြန္း၏အေျဖကို ေတြ႔လိမ့္မည္။ ထုိအေျဖကို လက္ခံပါေလ။ အနက္ဖတ္ရန္ မၾကိဳးစားႏွင့္။ သတ္မွတ္ျပ႒ာန္းၿပီးေလၿပီ”။ အႏုပညာရွင္တစ္ဦးျဖစ္ဖို႔ အေၾကာင္းပါလာသည္ဟု အကယ္၍ ေတြးသည္ဆိုပါစုိ႔။ ထိုေရာအခါ၌ ထိုပန္းတုိင္သို႔ ခ်ီေလေတာ့၊ ႐ုန္းေပေရာ့၊ ထုိဝန္ႏွင့္ ခမ္းနားၾကီးက်ယ္ျခင္းကို ထမ္းေပေရာ့။ အျပင္အပ ဗဟိဒၶမွလာမည့္ ဆုလာဘ္ကို မေမးစမ္း မေမ်ွာ္မွန္းဘဲလ်က္။ တီထြင္ဖန္ဆင္းသူကား သူကမၻာေလာကႏွင့္သူသာ ျဖစ္ကိုျဖစ္ရေပမည္။ သူ႔ကုိယ္တုိင္ႏွင့္ သဘာဝထံ ဘဝတစ္ခုလံုး ပံုအပ္ရာ၌ “အလံုးစံု အားလံုးအား” ေတြ႔ကို ေတြ႔ရေပလိမ့္မည္။

အဇၩတၱအတြင္းႏွင့္ တစ္ကိုယ္ထီးထီး ဧကစာေနၿခင္းသို႔ သက္ဆင္းၿပီးေနာက္ေသာ္ ကဗ်ာဆရာတစ္ဦး မဟုတ္တကားဟု ခင္ဗ်ားျငင္းဆိုေကာင္း ျငင္းဆိုႏုိင္ပါသည္။ ပသုိ႔ဆိုေစ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ရွာေဖြျခင္းကား အက်ိဳးနတိၳ ဘာမွမရရွိ မျဖစ္ႏုိင္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ရွာေဖြၿခင္းမွသည္ ဘဝလမ္းေၾကာင္းမ်ား ေတြ႔ႏုိင္ေသးလို႔ ျဖစ္သည္။ ထိုလမ္းေၾကာင္းမ်ား ေကာင္းေသာ္ ေကာင္းမည္။ ၾကြယ္ၾကြယ္ဝဝ ျဖစ္ေသာ္ျဖစ္မည္။ (ခင္ဗ်ားအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ဆုေတာင္းေပးသလို) ကြ်န္ေတာ္ေျပာႏိုင္သည္ထက္ က်ယ္ျပန္႔ေသာ္ က်ယ္ျပန္႔ေပလိမ့္မည္။

သည္ထက္သည္ ဘာမ်ား ခင္ဗ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ ေျပာႏုိင္ဦးမွာလဲ။ အရာမွန္သမွ် သူ႔ေနရာႏွင့္သူ အရာေရာက္သည္၊ အေရးပါၾကသည္။ ေနာက္ဆံုးအေနႏွင့္ အႀကံတစ္ခုသာ ၿဖည့္စြက္ခ်င္၏။ “ရင့္သန္”လာရန္ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ႏွင့္သာ ဇြဲေကာင္းလ်က္သာ လုပ္ေဆာင္ပါေလ။ ခင္ဗ်ားရဲ့ အတိတ္ဆံုးကာလတြင္ အတြင္းအနက္႐ႈိင္းမွသာ ေျဖႏိုင္ေကာင္း ေျဖႏိုင္မည့္ ေမးခြန္းမ်ားကို၊ ျပင္ပမွအေျဖမ်ားကိုေစာင့္ၿခင္း ျပင္ပသို႔ ေမ်ွာ္ျခင္းအားၿဖင့္ ရင့္သန္ျခင္း အစဥ္အား မေႏွာင့္ယွက္ေလႏွင့္။

ပါေမာကၡ ဟုိရာဆက္၏အမည္ကို ခင္ဗ်ားရဲ့စာမွာ ေတြ႔ရျခင္း၌ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အရသာရွိိပါ၏။ ၾကင္နာတတ္ေသာ ထုိပညာရွိိအား ကြ်န္ေတာ္ ၾကည္ညိဳသည္။ သူ႔ေက်းဇူးကား ကြ်န္ေတာ့္အေပၚ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာလွၿပီ။ သူ႔အား ကြ်န္ေတာ္ မည္သို႔ခံစားေနေၾကာင္း ေက်းဇူးျပဳ၍ေျပာေပးပါ။ သူ ကြ်န္ေတာ္အား ယခုထိေအာက္ေမ့ေနေသးသည္။ ဒါကို အလြန္ေလးျမတ္ေနပါ၏။

ကြ်န္ေတာ့္အား ယံုၾကည္စြာေပးလိုက္ေသာ ကဗ်ာမ်ားကုိ ျပန္ပို႔လုိက္ပါသည္။ ခင္ဗ်ားရဲ့ေမးခြန္းမ်ားႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္အား ထားရွိအပ္ေသာ ရိုးသားသည့္ ယံုၾကည္မႈအတြက္ ေက်းွဇူးထပ္ခါထပ္ခါတင္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ရိုးသားစြာျဖင့္၊ သူစိမ္းတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ ကိုယ္ရွိသည္ထက္ ပိုၾကြယ္ဝေအာင္ ၾကိဳးစားလ်က္ ခင္ဗ်ားေမးခြန္းမ်ားကို ေျဖလုိက္ပါသည္။

သစၥာရွိစြာျဖင့္

ရိန္နာမာရီယာရီလ္ကီ


ရီလ္ကီ၏ေပးစာမ်ား - ကုိတာ၊ ကုိရင္တာ ႏွစ္ပါးသြား၊ ခ်င္းတြင္း မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ ၅၁၊ ဇြန္လ၊ ၂၀၁၀ မွ ထုတ္ႏုတ္ကူးယူမွ်ေဝျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

နယုန္လ ထဲက ဘဝ တစ္စ......

နယုန္လ ထဲက ဘဝတစ္စ ဆိုတဲ ့အဓိပါယ္က
ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ေဒသ ရွိေတာင္သူလယ္သမားေတြ နယုန္လ ေရာက္ရင္
လယ္ယာလုပ္ငန္းခြင္ဝင္ပံုကို

ကိုယ္စားၿပဳပါတယ္...
" သား...ထေတာ့ေလ "
အညာေစာင္တစ္ထည္ေအာက္ ပုဇြန္တစ္ေကာင္လုိ ေကြးၿပီး
လက္ႏွစ္ဖက္ေပါင္ၾကားထဲ ထည့္၍အိပ္ေမာက်ေနေသာ ကြ်န္ေတာ့္
နားထဲသို ့ ခ်ိဳသာစြာတိုးဝင္လာတဲ ့အေမ ့ရဲ ့အခ်ိန္မွန္ႏိုးစက္သံ...
သုိ ့ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္အိပ္ယာမွ မထ.......
" သား..ထေတာ့ "
ဒုတိယပၼိ အေမ ့ရဲ ့ႏိုးစက္အသံက နားထဲခပ္ထန္ထန္ဝင္လာၿပီး
အသိဥာဏ္ကို ႏိုးလုိက္တယ္...သို ့ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ အိပ္ယာမွ မထၿဖစ္ေသး....
သို ့ေသာ္ အသိဥာဏ္က ႏိုးထ ခဲ ့ၿပီ...ပထမ ဦးဆံုးသိလုိက္တာက
အိမ္အၿပင္ဖက္ အၿငိဳးၾကီးၾကီး သဲၾကီးမဲၾကီး ရြာေနတဲ ့မိုး....ေတြးလိုက္တာက
လယ္ထဲဆင္းရေတာ့မယ္.....(ေဒသအေခၚလယ္ထြန္သြားရေတာ့မယ္)
" ပ်င္းလိုက္တာ အိပ္လို ့ေကာင္းတုန္း အေမကေတာ ့ႏုိးၿပန္ၿပီ...
ေကာင္းေကာင္းေတာင္မအိပ္ရဘူး "ဆိုတဲ ့အေတြးနဲ ့ကြ်န္ေတာ္ဆယ့္ခုႏွစ္သား
အရြယ္ တုန္းကေပါ့"
" သား..ေလးနာရီခြဲေတာ့မယ္ ထေတာ့ "
တတိယပၼိ အေမ့ရဲ ့အသံနဲ ့အတူ ေငါက္ကနဲထထိုင္လုိက္ခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ့္ႏွာေခါင္း
ထဲ အလုအယက္တိုးဝင္လာတာက ငါးေၿခာက္ဖုတ္ဆီဆမ္းအနံ ့
" ေၿသာ္...အေမေတာင္ ဘုရားဆြမ္းကပ္ၿပီးၿပီပဲ့ "ဆိုတဲ ့အေတြးနဲ ့အလ်င္အၿမန္
ကိုယ္လက္သုတ္သင္ၿပီး ပူပူေလာင္ေလာင္ထမင္းကုိ ငါးေၿခာက္ဖုတ္ဆီဆမ္းနဲ ့
အူမေတာင့္ေအာင္ ေလြးလိုက္တာေပါ့....ဒီအခ်ိန္မွာပဲ့
" တေၿဖာက္ေၿဖာက္ေတာက္....ေဝါ...ဝီး...ဒီန္း...ဒလိမ္း "
တဲ ့......လ်ပ္တၿပက္ ဝင္းကနဲ လက္ကနဲအလင္းေရာင္ေတြၾကား အိမ္တစ္ေဆာင္
လံုးတုန္သြားေအာင္ ခ်ဳန္းလိုက္တဲ ့မိုးၾကိဳး....ဇာတ္ပြဲထဲက ပတ္မ ၾကီးလိုပဲ ့
နားေတာင္အူသြားတယ္....အလံုပိတ္ထားတဲ ့အိမ္ထဲ " ေဝါ....ဝီး..."ဆိုတဲ့
အသံနဲ ့မဖိတ္မေခၚက်ဴးေက်ာ္ဝင္္လာတဲ ့ေလလိုင္းၾကီးက....
မွိန္တုတ္တုတ္ေရနံ ဆီမီးခြက္ငယ္ေလးကို ၿငိမ္းလုလုေပါ့....
" တေၿဖာက္ေၿဖာက္ေတာက္.....ေဝါ..."ဆိုတဲ ့စစ္ခ်ီေတးနဲ ့ေကာင္းကင္ေပၚက
ဆင္းလာတဲ ့ေရစက္ေတြဟာ တေလာက လံုးကို အေမွာင္ဖုန္းၿပီး မင္းမူေနၿပီေလ..
ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ တေလာကလံုးအေမွာင္ဖုန္းေနေပမဲ ့ဘဝတိုက္ပြဲဆင္ႏြဲဖုိ ့
အတြက္ လွမ္းထားတဲ ့တန္းေပၚက အေရာင္မြဲမြဲေဘာင္းဘီရွည္ကိုယူၿပီးဝတ္....
မြဲေၿခာက္ေၿခာက္ဖ်င္သားအကၤ်ီထူထူကို ေခါင္းေပၚကေနစြပ္ခ်ရင္း ေအးစက္တဲ ့
မိုးသီးေတြကိုကာကြယ္ဖုိ ့ေဒသ အေခၚ မိုးကာပိုင္းကို ေက်ာၿပင္ေပၚလြမ္းၿခံဳလိုက္
တယ္... ၿပီးေတာ့ ေရွးေခတ္ ၿမန္မာ စစ္သားေတြေဆာင္းတဲ ့စစ္ခေမာက္လိုလို
ဝါးခေမာက္ကို ေခါင္းေပၚမွာေဆာင္း....အိမ္နံရံမွ သံုးလန္ခြဲေလာက္ရွည္တဲ ့
လက္စြဲေတာ္ၾကိမ္လံုးကို ဆြဲယူရင္း ေပါက္တူးတစ္လက္ကုိ ပုခံုးေပၚထမ္းၿပီး
ဖိနပ္မပါ ေၿခဗလာနဲ ့ ေမွာင္မဲေနတဲ ့မိုးေတာၾကီးထဲ တိုးဝင္လိုက္ပံုက ပုဂံရာဇဝင္
ထဲ သူရဲေကာင္းေတြလိုသတၱိေတြ အၿပည့္နဲ ့ေပါ့....
" အား......"
လို ့မေအာ္မိေပမဲ ့ တစ္ကုိယ္လံုးတုန္သြားမိတယ္..ေဆာင္းတြင္းမနက္ခင္းမွာ
ေရခဲေရနဲ ့ေက်ာၿပင္ေပၚ ရုတ္တရက္ေလာင္းခ်လိုက္သလိုခံစားမွဳ မ်ိဳးေပါ့....
ေၿခဖဝါးကတဆင္ ့ေၿခသလံုးတစ္ေလ်ာက္ အေပၚပိုင္းဆန္တက္လာတဲ ့
ေအးစက္မွဳ ့...ခႏၵာကိုယ္အေပၚ အလုအယက္ခုန္းဆင္းေနတဲ ့ မိုးသီးဒဏ္...
ခံစားရတဲ ့ေဝဒနာေတြေၾကာင္ ့ပါးစပ္ကေန ၿငီးညဴတဲ ့အသံ ရုတ္တရက္
က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္တုိးထြက္လာတယ္.....
" အမ္ဘံုေမာင္ ရြာမေယာင္ပ်ိဳး...တစ္မိုးလံုးမဲမဲေမွာင္ေနတယ္..
လွ်ပ္ႏြယ္လွ်ပ္ပန္း မၿပတ္တကယ္ယွက္သန္း အၿမဲတမ္းဝင္းလက္ေနတယ္...
မရြာပါနဲ ့ေနာ္ မိုး....မိုး...မိုးရယ္......."ဆိုတဲ ့တြန္ေတးသိန္းတန္ရဲ ့သီခ်င္း
တစ္ပိုင္းတစ္စ..ယခုေခတ္ဆို သားစုိးတို ့..စိုင္းစုိင္းရဲ ့ေရအိုးေလးလုပ္ပါဦး
ဆိုတဲ ့သီခ်င္းေတြ ဆိုေနမလားပဲ ့ေပါ့.....ေဟာ သီခ်င္းဆိုရင္းနဲ ့ေတာင္
လယ္ကြင္းနား နီးလာၿပီ.......
လယ္ကြင္းနား ေရာက္ေပမဲ ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းမၿမင္
ရေသး..ေလတိုက္ေနတာ တဝီဝီ...မိုးရြာေနတာ တေၿဖာက္ေၿဖာက္
ေအးကလည္း ေအး..ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲထဲ ကြ်ဲႏွစ္ေကာင္ကို လုိက္ရွာရဦးမည္....
" ငါ ့ကြ်ဲႏွစ္ေကာင္ ဘယ္နားေရာက္ေနလဲ" လ်ွပ္တၿပတ္ လွ်ပ္ေရာင္ထဲ
သူခိုးမ်က္လံုးနဲ ့က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ၾကည့္ရင္း
ကြ်ဲမ်ားက်က္စားတတ္တဲ ့ေနရာကို ေတြးဆရင္း ကြ်ဲရွာပုံေတာ္ ဖြင့္ရၿပန္ၿပီေပါ့....
" ဖုတ္ဖလပ္....ဖုတ္ဖလပ္"
ဆိုတဲ ့ရြံ ့ၿပင္ထဲနင္းလာတဲ ့ေၿခသံတစ္သံ နားထဲ တိုးဝင္လာေတာ့ အသံမာမာနဲ ့
" ေဟ့...ဘယ္သူလဲ...ေၿသာ္....ဦးၾကီးလွေဖလား...ကြ်ဲရွာေနတာလား
ကြ်န္ေတာ္ ့ကြ်ဲေရာေတြ ့မိေသးလား" ဘဝတူ လယ္သမားဦးၾကီးကို အငန္းမရ
ေမးရတာေပါ ့..ဦးၾကီး လွေဖ က " ေအး...ဘယ္သူလဲ...လူကေလး...လား.
ေအး..ေအး...နင္ ့ကြ်ဲ ႏွစ္ေကာင္ဟုိဖက္မွာ ေတြ ့ခဲ ့တယ္..သြားေခၚလိုက္တဲ ့"
ေလာကၾကီး တစ္ခုလံုး ဘယ္ေလာက္ပ ဲ့ေမွာင္မဲ ေသာင္းက်န္းေနပါေစ
နားလည္မွဳ ့ေတြနဲ ့ ေႏြးေထြးတဲ ့ရိုင္းပင္းကူညီမွု ့ေတြဟာ ေတာင္သူလယ္သမား
ေတြရဲ ့လွပတဲ ့ႏွလံုးသား ၿပယုဒ္ တစ္ခုေပါ ့....အခက္ခဲ တိုင္းအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္
ခ်က္တိုင္းအတြက္ ဒီလို ႏွလံုးသား ေတြ မ်ားမ်ားလိုအပ္တယ္ေလ....
ေဟာ...ေတြ ့လိုက္ၿပီ လ်ွပ္တၿပတ္ လ်ွပ္ေရာင္ထဲ ေရၿပင္ေပၚမွာ ကြ်ဲေခါင္း
ႏွစ္လံုး.....သိပ္ေတာ့မေသခ်ာေသး....ပတ္ဝန္းက်င္က ေမွာင္သြားၿပန္ၿပီ...
ေၿခသံလံုလံုန ဲ့ကြ်ဲေခါင္းေတြ နေဘး သို ့လွမ္းရင္း ခပ္တိုးတိုးေလး သခင္ ့
အသံေပးေခၚၾကည့္လိုက္တယ္.....
" ေလာဘ......ေဒါသ....ေလာဘ....ေဒါသ...."
ေၿပာၿပရဦးမယ္...ကြ်န္ေတာ္ ့ကြ်ဲ ႏွစ္ေကာင္အေၾကာင္း....တစ္ေကာင္က
အစားၾကီးလို ့ ေလာဘ လို ့နာမည္ေပးထားတဲ ့ကြ်ဲမ...ေနာက္တစ္ေကာင္က
ေဒါသလုိ ့ေပးထားတယ္....ဒီအေကာင္က သိပ္ေဒါသၾကီးတယ္ေလ....
ၿပီးေတာ့ ကြ်ဲဆိုတဲ ့သတၱဝါက ရြံ ့ဗြက္၊ မိုးေရ ဆိုအရမ္းႏွစ္သက္တာ...ႏြားေတြနဲ ့
ေတာ့ ဆန္ ့က်င္ဖက္ပါပဲ ့..ႏြားက မိုးရြာရင္ ငိုတယ္...ကြ်ဲက မိုးရြာရင္
ေပ်ာ္တယ္....ၿပီးေတာ့ ရြံ ့ထဲ၊ ႏြံ ့ထ၊ဲ မိုးေရထဲ မွာ ရုန္းအားလည္းေကာင္းတယ္
ဆိုေတာ့ မိုးတြင္း လယ္သမားေတြ အတြက္ေတာ့ မရွိမၿဖစ္ ေရြွထြက္တဲ ့စက္ပါပဲ ့ေလ...
" ဝုန္းဘလြတ္...ဝုန္း..ဝုန္း..."
သခင္ ့အသံၾကားေတာ့ ရြံ ့အိုင္ထဲ တစ္ကိုယ္လံုးစိမ္ရင္း စားၿမံဳ ့ၿပန္ေနတဲ ့ ကြ်ဲႏွစ္ေကာင္
ဝုန္းကနဲ ..ဝုန္းကနဲ ထလိုက္တဲ ့အသံေလ..သူတို ့က သခင္ကို သိပ္သိတယ္....
တၿဖည္းၿဖည္းေလး အနားတိုး ကြ်ဲပုခံုးေလး ပြတ္ၿပီးေတာ့ " လုပ္ငန္းခြင္ဝင္ၾကစို ့"လုိ ့
ေၿပာၿပီး အသာေလး ဆြဲေခၚလာလိုက္တယ္....ကြ်ဲႏွစ္ေကာင္ကလည္း သခင္ေခၚရာ
တဖဝါးမွမကြာ ပ်င္းရိၿငီးေငြ ့စြာလိုက္လာၾကတယ္ေလ....
လယ္ကြင္းထဲေရာက္ၿပီ....မိုးလည္း ရပ္သြားၿပီ..အေမွာင္ထုလည္းေပ်ာက္
အလင္းလည္း ေရာက္ၿပီ...ေလကေတာ့ တိုက္တံုး...မိုးရိပ္က ေတာ့တက္တံုး...
ေလာကတခြင္ဟာ ခပ္မွုိင္းမိိွုင္းနဲ ့အတိတ္ကုိ လြမ္းေနတဲ ့အဖိုးအိုတစ္ေယာက္လိုေပါ့...
ရြံ ့ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေရေဖြးေဖြး မၿမဳပ္တၿမဳပ္ၿမစ္ပင္ေတြနဲ ့မထြြန္ယက္ရေသးတဲ ့
လယ္ကြင္းၿပင္ေပၚ ထြန္တံုးကို ခ်ရင္း ကြ်ဲပုခံုးေပၚ ထမ္းပိုးတပ္ၿပီး ပ်ိဳးခင္းစဝင္ဖုိ ့
ၿပင္ဆင္ရၿပန္ၿပီေပါ့....ထုိေနာက္ေတာ့....ခပ္ၿပင္းၿပင္းအသံေလး
" ေတာက္.."ဆိုတာ အခ်က္ေပးၿပီး လက္စြဲေတာ္ ၾကိမ္လံုးအရွည္ကို ေလထဲ
" ရြွမ္း" ကနဲ ၿမည္ေအာင္ေဝွ ့ရမ္းရင္း ထြန္ေရးညီေအာင္ ဂရုစိုက္ရၿပီေပါ့..
ထြန္ေရးေၾကာင္းညီေအာင္ လက္က ထြန္တံုးကို ထိန္းရသလုိ ႏွဳတ္ကလည္း
ကြ်ဲေမာင္ႏွံ လမ္းေၾကာင္းတည့္ေအာင္ ရုန္းနိုင္ဖုိ ့" ေဆြ..လွည္ ့လည္း....
တာ.....တာ..လွည့္လဲ...ေဆြ...ကြဲ ဆို...." လို ့အသံရွည္ဆြဲၿပီး ေအာ္ေပး
ရတယ္ေလ...
ေၿပာၿပရဦးမယ္..ကြ်န္ေတာ္တို ့ေဒသမွာ ကြ်ဲေမာင္ႏွံ ထမ္းပိုးတပ္ၿပီးရင္
လမ္းေၾကာင္းမွန္ေအာင္ ထိန္းဖုိ ့" ေဆြ" တို ့" တာ"တို ့ကိုသံုးရတယ္..ညာဖက္က
ကြ်ဲကို ညာဖက္လွည့္ခုိင္းဖုိ ့" ေဆြလွည့္"လို ့ေၿပာရတယ္..ဘယ္ဖက္ကကြ်ဲကိုေတာ့
" တာလွည့္"လို ့ေၿပာရတယ္...ဘယ္ဖက္လွည့္ဖုိ ့ေပါ့..." ေတာက္"ေခါက္တယ္
ဆိုတာက စဆြဲေတာ့လို ့အဓိပါယ္္ရတယ္ေလ...ဒါေတြကေတာ့ လယ္သမားေတြ
ရဲ ့ကြ်ဲေတြကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ ့လွပတဲ ့ရိုးရာဓေလ့ဘာသာစကားတစ္ခုေပါ့ေလ..
လက္တစ္ဖက္ ကထြန္တံုးကိုကိုင္၊ က်န္တစ္ဖက္က ၾကိမ္လံုးရွည္ရွည္ကို
ေလထဲ" ရြွမ္း"ကနဲ ၿမည္ေအာင္ေဝွ ့ရမ္းရင္း ႏွဳတ္ကလည္းအားမာန္အၿပည့္နဲ ့
ကြ်ဲေမာင္ႏွံအတြက္ လမ္းေၾကာင္းမွန္ေအာင္တြန္းအားေပးရင္း မိုးထဲေလထဲ
ခပ္မွုိင္းမိွိုင္းေလာကခြင္ထဲ ထြန္ေရးေၾကာင္းလွေအာင္ အလုပ္တြင္ေအာင္
အားထုတ္ရတဲ ့ပံုက စစ္ပြဲအတြင္း စစ္သူၾကီးတစ္ေယာက္လို အားမာန္ေတြ
အၿပည့္နဲ ့ေပါ့ေလ....
မိုးကလည္းရြာလုိက္၊ ရပ္လိုက္၊ ေလာကတစ္ခြင္လည္း လင္းလုိက္
ေမွာင္လိုက္၊ မိုးခ်ဳန္းသံတညံညံ၊ ေလသံ တဝီးဝီးၾကား အားမာန္အၿပည့္နဲ ့
လယ္သမားေတြရဲ ့ဘဝတိုက္ပြဲဟာ စပါးအထြက္ေကာင္းဖုိ ့...အလွဴအတန္း
လုပ္ဖို ့ဆိုတဲ ့ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ ့ေပါ့.....ဒီလိုနဲ ့....
ေအးစက္တဲ ့မိုးေတာထဲ ထြန္ေရးငင္ေနတာ အသံလည္းဝင္လုၿပီ...
နဖူးမွ ေခြ်းလည္းထြက္လုၿပီ...ကြ်ဲေမာင္ႏွံလည္း ႏွာသံတရွဴးရွဴးနဲ ့ေခါင္းေမာ့
ေနၿပီ...ဝမ္းဗိုက္ထဲကလည္း ဆာလွၿပီ ဆိုေတာ့ ၿမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ ဆယ္တစ္နာရီ
ခြဲၿပီေပါ့....အလုပ္နားခ်ိန္ေရာက္ၿပီေလ...ဒါကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို ့လယ္သမား
ေတြမွာ ရွိတဲ ့သဘာဝနာရီေတြေပါ့...ေန ့လည္စာထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ၿပီေလ....
လယ္နီးခ်င္းေတြကိုၾကည့္လုိက္ေတာ့ ထမ္းပိုးၿဖဳတ္ကြ်ဲလြတ္ေနၿပီ...
အလုပ္သိမ္းေနၿပီလို ့ေၿပာတာ...ဟိုး...အေရွ ့လယ္ကန္သင္းဆီက အေမ
ထမင္းေတာင္းရြက္ရင္း လာေနၿပီ...ထမ္းပိုးကိုၿဖဳတ္ၿပီးနာေနတဲ ့ကြ်ဲပုခံုးေတြကို
နိမ့္နယ္ေပးရင္း" ေဝးေဝးမသြားနဲ ့"လို ့တိုးတိုးေလးေၿပာရင္း လယ္တဲဆီလာေန
တဲ ့ အေမ့ထမင္းေတာင္းကူသယ္ဖို ့အေၿပးကေလးသြားရၿပန္တယ္ေပါ့...
" ေဟ့...ဖိုးေအာင္...ေမာင္မဲ...လာၾက ငါတို ့နဲ ့ထမင္းအတူတူစားရေအာင္"
လို ့ေခၚတဲ ့အေမ့ရဲ ့ေတးသံခ်ိဳခ်ိဳ....နားေထာင္ရင္း လယ္ကြင္းထဲမၾကည္လင္တဲ ့
ေရနဲ ့မ်က္ႏွာသစ္၊ ေၿခလက္သုတ္သင္ၿပီး အဝတ္လွဲလိုက္တယ္ေလ...
ဆံသံုးဗူးခ်က္ထားတဲ ့ထမင္းေဖြးေဖြး..အန ံ့စူးစူး ငါးပဲေဖ်ာ္တစ္ခြက္...
တဲနေဘး အေလ့က်ေပါက္ေနတဲ ့တို ့စရာ
လယ္ကန္ဇြန္းရြက္...နီရဲရဲ ဆီတဝင္းဝင္းခ်က္ထား
တဲ ့ငါးဟင္းတစ္ခြက္...ဘီတာမင္ဓါတ္အမ်ားၾကီးပါတဲ ့မန္က်ည္းရြက္အခ်ဥ္ရည္
ဟင္းတစ္ခြက္နဲ ့မန္က်ည္းရြက္အသုတ္တစ္ခြက္ဟာ အားအင္ကုန္ခမ္းေမာပန္း
ေနတဲ ့ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အဘယ္မွ်ေလာက္ အရသာရွိလိုက္ေနမည္နည္း...
ေတြးသာၾကည့္ေပေတာ့...ေၿပာမၿပတတ္ေအာင္ပါပဲ ့..ေခါင္းငံု ့ေလြးရင္းနဲ ့ေပါ့...
" သားေရတေရးေလာက္ အိပ္လိုက္ဦး"
ဆိုတဲ ့အေမရဲ ့ေမတၱာသံခ်ိဳခ်ိဳ...ေၿပာင္သလင္းရွင္းသြားတဲ ့ပန္းကန္ခြက္ေတြ
သိမ္းေနတဲ ့အမရဲ ့အၿပံဳး....ဟုိး...ခပ္ေဝးေဝး ရြံ ့အိုင္ထဲ တစ္ကုိယ္လံုးစိမ္ရင္း
စားၿမဳံ ့ၿပန္ေနတဲ ့ကြ်ဲေမာင္ႏွံ....ထြန္ယက္ထားတဲ ့လယ္ကြင္းထဲ ေပ်ာ္ရြင္ဆူညံ
စြာ အသံတစာစာနဲ ့အုပ္စုလုိက္အစာရွာေနၾကတဲ ့လယ္သမားေတြရဲ ့ေက်းဇူး
ရွင္ ဆက္ရက္ တစ္အုပ္ေၾကာင္ ့အလန္ ့တၾကား ေခါင္းေလး ငုံ ့လုိက္....ေမာ့ၾကည့္
လုိက္နဲ ့တစ္ကုိယ္တည္းအထီးက်န္စြာ အစာရွာေနေသာ ဗ်ိဳင္းၿဖဴတစ္ေကာင္..တဲနံရံ
ကိုေလတိုးေနတဲ ့" တရြီရြီ"ဆိုတဲ့ ဂီတအသံ....ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ သဘာဝ
ပန္းခ်ီကားထဲက သဘာဝ ဂီတသံ ေတြကို မ်က္လံုးေလးမွိတ္ ခံစားရင္း တေရးႏိုးထ
ရင္ အစ္အမွန္ဘဝထဲ ၿပန္လည္ဝင္ေရာက္ဖို ့ကြ်န္ေတာ္ အားေမြးရဦးမွာေပါ့ေလ....

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

သူမ ရဲ ့အက္ေဆး....

ကြ်န္ေတာ္တို ့သူနာၿပဳ ေက်ာင္းမွာ စာသင္ဖုိ ့ေရာက္လာတာ...
သူနာၿပဳ ေက်ာင္းေလး ရွိတဲ ့ ကြ်န္ေတာ္တို ့ေတာၿမိဳ ့ေလးကို သူမ စေရာက္
တဲ ့ေန ့...ၾကည္လင္တဲ ့အၿပံဳးကုိ အသားညက္ညက္ မႏိုမ္ ့မၿမင္ ့အရပ္
မ်က္ဝန္း လွလွေပၚမွာ ပန္ဆင္ထားသူ..အသက္သံုးဆယ္မၿ

ပည့္ေပမဲ ့ တည္
ၿငိမ္ မွဳ ့က သူမ အသက္ထက္ ေက်ာ္လြန္ေနသူ..ေဒသ စကား...ရာသီဥတု...
အစားအစာ အကုန္လံုးက သူမ အတြက္ သူစိမ္းေတြ ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္း
သားေတြနဲ ့ပိုၿပီးရင္းနီးသြားေစတာေပါ ့...
သူမ....ေန ့တုိင္းဖုန္းဆက္တတ္တယ္...အရမ္းလြမ္းတယ္..အရမ္းသတိရတယ္
ေဖေဖ ေမေမ တုိ ့ေနေကာင္းၾကရဲ ့လား..သမီး ဒီမွာေနရတာ အကုန္လံုး အဆင္
ေၿပပါတယ္တဲ ့...သူမိဘေတြ ဆီကိုေပါ ့...
သူမ...ညေနတုိင္း ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ နဲ ့ ၿမိဳ ့ထဲ ေလ်ွာက္လည္တယ္...
စက္ဘီး စီးၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ေပါ ့...သူမဟာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား
ေတြ နဲ ့ေတြ ့ ရင္ ဆရာမ ဆိုတာ ေပ်ာက္သြားတယ္...သူမကိုယ္တုိင္ေက်ာင္းသူ
ၿဖစ္သြားေရာ...စာသင္ခ်ိန္ၿပီးရင္ေပါ ့..ဒါေၾကာင့္မို ့ထင္တယ္..တၿခားဆရာမေတြ
ထက္စာရင္ သူမ ဟာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ရဲ ့ခင္မင္မွဳ ့ကို ပုိရရွိေစတာေပါ့
သူမ ..ေၾကာက္တတ္တယ္...ဒါေၾကာင္ ့မို ့သူ ့အခန္းမွာ ေက်ာင္းသူေတြ အၿမဲ ရွိေန
တတ္တယ္...ညတိုင္းလည္း သူမရဲ ့အေၾကာင္း သူမ ရဲ ့ခ်စ္သူေကာင္ေလးအေၾကာင္း
ေၿပာၿပတတ္တယ္.....ေနာက္ထပ္တစ္ႏွစ္ ဆိုရင္ သူမ လက္ထပ္ေတာ့မွာ....အခုသူ ့
ခ်စ္သူ ေကာင္ေလး က ေရၿခားေၿမၿခားအေဝးမွာ အလုပ္လုပ္ေနတယ္..သူၿပန္လာရင္
လက္ထပ္မွာ..မိဘေတြ ခ်င္းလည္းသိထားၾကၿပီးၿပီ..လက္ထပ္ၿပီးရင္ေနဖုိ ့အိမ္လည္း
ဝယ္ထားၿပီးၿပီတဲ ့....ခ်စ္သူေကာင္ေလး နဲ ့ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အတူတူတြဲလာ
တာ ေက်ာင္းသြားအတူတူ စားလည္း အတူတူပဲ ့တဲ ့....သူ ့အေၾကာင္း ကိုယ္ ့အေၾကာင္း
ေကာင္းေကာင္းသိတယ္..သူက ငါ ့အေပၚသိပ္ေကာင္းတယ္..နားလည္ေပးနိုင္တယ္..
ငါ ့ကိုလည္း တန္ဖိုးထားတယ္..ခ်စ္လည္း ခ်စ္တယ္တဲ ့...ဒါေၾကာင္ ့ငါသူကိုခ်စ္တာတဲ ့
တခါတရ ံ သူမ တည္ေဆာက္ခ်င္တဲ ့ဘဝကမၻာေလးအေၾကာင္း ေၿပာၿပတတ္တယ္
အိမ္ေထာင္က်ရင္ ငါၿဖစ္ခ်င္တာေတြ ငါလုပ္ခ်င္တာေတြလုပ္မယ္တဲ ့...ညေနတိုင္း
ကုိယ္ ့ခင္ပြန္းနဲ ့အၿပင္ထြက္လည္မယ္..ညတိုင္း တီဗြီ အတူတူၾကည့္မယ္..မနက္ေစာ
ေစာ ေက်ာင္းပို ့ခိုင္းမယ္..ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္လာၾကိဳခိုင္းမယ္...ၿပီးေတာ့သူရဲ ့ႏွစ္သိပ္ ့မွဳ ့
ေတြကို ၾကည္ႏူးစြာ ခံယူခ်င္တယ္တဲ ့......သူမက အခ်စ္ဆိုတာ စိတ္ကူးရင္ အိပ္မက္
ေတြ နဲ ့အရမ္းကို ၾကည္ ႏူးေစတယ္တဲ ့ေလ....
ဒီလိုနဲ ့ေပါ ့...တစ္ေန ့ေက်ာင္းသူေတြနဲ ့အၿပင္ထြက္လည္ရင္း အၿပန္မွာေတာ့
ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ရဲ ့ပံုရိပ္တစ္ခုက သူမ မ်က္ဝန္းထဲကပ္ပါလာခဲ့တယ္...
ဒီလိုနဲ ့တစ္ေန ့ေလဆိပ္ကို ကိစၥ တစ္ခုနဲ ့သြားရင္း အၿပန္မွာေတာ့ ေကာင္ေလးရဲ ့
ပံုရိပ္ဟာမ်က္ဝန္းထဲမွ တစ္ဆင္ ့သူစိတ္ထဲ တိုးဝင္လာခဲ့တယ္..ဒီလိုနဲ ့တေန ့ေလလိုင္း
ေလးတစ္ခု ဖုန္းထဲ မွ တဆင္ ့သူမ ရဲ ့စိတ္ထဲ တိုးဝင္လာခဲ ့ၿပန္တယ္...ဒီလုိနဲ ့ဒီလိုနဲ ့
ညေနတိုင္း ေလလုိင္းေလး တစ္ခုဟာ ဖုန္းထဲမွတဆင္ ့သူမရဲ ့စိတ္ထဲ..စိတ္ထဲ မွတဆင့္
သူမရဲ ့ႏွလံုးသားထဲ ကိုလြမ္းမိုးလာခဲ့တယ္ေပါ ့ေလ....
ေအးခ်မ္းတဲ ့ေဆာင္းမနက္ခင္းတစ္ခုမွာ "စ " သံုးလံုးဆိုတဲ ့ ဌာနက လူတစ္ေယာက္
ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ေက်ာင္းကို အလည္လာခဲ့တယ္..ထူးၿခားစြာပ ဲ့ေအးခ်မ္းတဲ ့မနက္ခင္းမွာ
သူမ အေစာၾကီးႏိုးေနခဲ ့တယ္...ေအးခ်မ္းတဲ ့ေဆာင္းတြင္းေရဟာ သူမ အတြက္အရမ္း
ကိုေႏြးေထြးေစခဲ ့တယ္..ထူးၿခားစြာပဲ ့ သူမ ဒီေန ့အလွၿပင္ေနခဲ့တယ္..ထူးၿခားစြာပဲ ့
သူမ ႏွဳတ္ခမ္းနီ ဆိုးထားတယ္...ေအးခ်မ္းတဲ ့ေဆာင္းတြင္းမနက္ခင္းဟာ သူမရဲ ့
ႏိုးၾကားတဲ ့ ထၾကြလံု ့လမွဳ ့ေအာက္မွာၿပားၿပားဝံ့ေနခဲ ့ရတယ္...သူမဟာထူးထူးၿခား
ၿခား တစ္ေန ့လံုးေပ်ာ္ရြင္ေနခဲ ့တယ္ေလ.....
ေဆာင္းရက္ေတြ တၿဖည္းၿဖည္း ေအးစက္လာခဲ ့ၿပီ...သူမ လည္ းတၿဖည္း
ၿဖည္း ေၿပာင္းလဲခဲ ့ၿပီေလ...ညေနတိုင္းသူမဟာ ဖုန္းကိုေမ်ွာ္တတ္ေနၿပီ...ညေနတိုင္း
စက္ဘီးစီး ၿမိဳ ့အႏွံ ့လည္တာ ပ်က္ကြက္ခ့ဲၿပီ..ေန ့တိုင္းအခ်စ္သီခ်င္းေတြဆိုၿငီးတတ္
ေနၿပီ...ညတိုင္းအခ်စ္အဓိပါယ္ေတြ ဖြင္ ့ၿပတတ္ေနတတ္ၿပီ...
အခ်စ္ဆိုတာ အရမ္း ထူးဆန္းတာပဲ ့..သူ ့အေၾကာင္းေတြးရင္း အလုိလိုေပ်ာ္လာ
တယ္..သူ ့ကိုေတြ ့လိုက္ရင္ တစ္ကိုယ္လံုးေႏြးေထြးလာေစတယ္...အရာရာတုိင္းလွပ
ေနတယ္...သူ ့အသံဟာ သူမ အတြက္ၾကည္ ႏူးေစတဲ ့ အိပ္မက္တစ္ခုပဲ တဲ ့....
ငါသူ ့ကိုခ်စ္မိခဲ ့ၿပီ..ဒါေၾကာင့္ငါဟာ သူရဲ ့မ်က္ဝန္းေအာက္မွာက်ရွံဳးခဲ ့ၿပီတဲ ့...
ေၿသာ္.....အခ်စ္ဆိုတာ ခ်စ္ေနမိတဲ ့သူအတြက္ တစ္ဘဝလံုးအရွံဳးေတြပိုက္ထားရင္း
ေမွ်ာ္လင့္ေနမွဳ ့ပါတဲ ့.............
ဒီလိုနဲ ့ေအးစက္တဲ ့ေဆာင္းရက္ေတြ ေႏြးလာခဲ ့ၿပီ...သူမလည္း ေကာင္ေလး
အေၾကာင္းစံုစမ္းတတ္ေနၿပီေလ...သူမခ်စ္တဲ ့ေကာင္ေလးက 'စ "သံုးလံုးဆိုတဲ ့ဌာန
မွာ အလုပ္လုပ္တာတဲ ့...အေပါင္းသင္းလည္းမ်ားတယ္တဲ ့..လူခ်စ္လူခင္လည္းေပါ
တယ္တဲ ့ဘီယာလည္းေသာက္တတ္တယ္တဲ ့..သူမိဘက သိပ္အခ်မ္းသာၾကီးမဟုတ္
ေပမဲ ့ တစ္ဦးတည္းေသာသားတဲ ့...သူမ အတြက္ သတင္းေတြေလ....
ေၿပာရအံုးမယ္..သူမရဲ ့စန္းပြင့္ပံုက
သူမ ကို ကြ်န္ေတာ္တို ့ၿမိဳ ့ေလးမွာ ရွိတဲ ့ဂုဏ္ရွိတယ္လို ့အထင္ခံရတဲ ့ဆရာဝန္ကအစ
စစ္ဗိုလ္ အဆံုး ေယာက်္ား အေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက စိတ္ဝင္စားၾကတယ္..ဘာာၿဖစ္လုိ ့
စိတ္ဝင္စားၾကတာလဲ ကြ်န္ေတာ္ မသိေပမဲ ့...သတိထားမိတာ တစ္ခုကေတာ့...
သူမ မွာ လွပတဲ ့မ်က္ဝန္းတစ္စံုရွိတယ္..ေႏြးေထြးေစတဲ ့အၿပံဳးရွိတယ္...ေစတနာပါတဲ ့
တည္ၿငိမ္မွု ့ေတြရွိတာပါပဲ ့....
ဒီလိုနဲ ့ေႏြးေထြးေစတဲ ့ ေန ့ရက္ေတြရဲ ့ မနက္ခင္းတစ္ခုမွာေပါ့ သူခ်စ္ရတဲ ့
ေကာင္ေလးက ခ်စ္ခြင္ ့ေတာင္းလာခဲ့တယ္..လက္ထပ္ခြင္ ့ေတာင္းလာတယ္ေပါ ့....
တိုတိုေလး ေၿပာၾကပါစုိ ့သူတို ့ခ်စ္သူေတြ ၿဖစ္သြားၾကတယ္...သူမ ဟာ အရမ္းေပ်ာ္
ေနခဲ ့တယ္..သူမ ခ်စ္ရတဲ ့ေကာင္ေလး က သူမ အေပၚသိပ္ခ်စ္တာကိုး....
သူမ ခ်စ္သူ ေကာင္ေလး ဟာ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ညေနတိုင္း ၿမိဳ ့အႏွံ ့လည္ဖို ့
လာေခၚတယ္....သူမလည္း ညေနတိုင္း အလွဆံုးၿပင္ၿပီး ေစာင္ ့ေမွ်ာ္ရင္း ခ်စ္သူ
ေကာင္ေလး အေၾကာင္း ေၿပာၿပတတ္ေနၿပီေလ...
သူက သေဘာထားၾကီးတယ္တဲ ့...ေပ်ာ္စရာေတြလည္း ဖန္တီးတတ္တယ္တဲ ့..
သူအလုပ္က သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြအမ်ားၾကီးနဲ ့လုပ္ရတာတဲ ့...တခါတရံ
အေပါင္းအသင္းေတြ နဲ ့ဘီယာေသာက္တာ နားလည္ေပးႏိုင္တယ္တဲ ့..သူဟာ ငါ ့ကို
သိပ္ခ်စ္တယ္တဲ ့..ငါလည္းသူနဲ ့ေနရတာ အရမ္းေပ်ာ္တယ္တဲ ့...သူတို ့စံုတြဲဟာ
အရမ္းေပ်ာ္ေနခဲ ့တယ္ေလ...
ဒီလိုနဲ ့ ပူေလာင္တဲ ့ေႏြရဲ ့ေနလည္ခင္းမွာေပါ ့.....
သူရဲ ့ေက်ာင္းေနဖက္ခ်စ္သူဟာ သူမ ဆီကို ေရာက္လာခဲ ့တယ္...သူမ ဟာ အံ့ၿသတဲ ့
မ်က္ဝန္းေတြနဲ ့တည္ၿငိမ္ေနခဲ ့တယ္......ဘယ္တုန္းက ေရာက္လာတာလဲ...
ဖုန္းလည္းၾကိဳမဆက္ပါလား...ငါဒီမွာေနရတာေပ်ာ္ေနၿပီတဲ ့...ငါ့မွာ နင္ ့ကိုေၿပာစရာ
ေတြ ရွိတယ္...ငါ ့ကို ခြင္ ့လြတ္ပါသူငယ္ခ်င္းတဲ ့...နင္ ့ကို ငါ လက္မထပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး.
အရင္ က ငါဟာ သိပ္ရင္းႏွီးတဲ ့သူငယ္ခ်င္းသံေယာဥ္ကို အခ်စ္လုိ ့ထင္ခဲ ့တာ..အခု
အခ်စ္ဆိုတာ ငါ ့ႏွလံုးသားက သိလိုက္ၿပီတဲ ့ ...အခု ငါ ့မွာ ခ်စ္ရမည္ ့သူရွိေနၿပီ...
ငါသူ ့ကို လက္ထပ္မွွာတဲ ့ေလ...ေၿသာ္....အခ်စ္ဆုိတာ အေၿပာင္းလဲၿမန္လုိက္တာ...
ပူေလာင္တဲ ့ေန ့လည္ခင္းမွာ တည္ၿငိမ္တဲ ့စကားလံုေတြဟာ ေမွ်ာ္လင့္မွဳ ့ေတြနဲ ့
လာတဲ ့သူငယ္ခ်င္းခ်င္းရဲ ့ႏွလံုးသားကုိ ေလာင္ကြ်မ္းေစမယ္ဆိုတာ သူမ သိေနခဲ ့တယ္
ဒါေပမဲ ့သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္သူရဲ ့မ်က္ဝန္းေတြ ထဲမွာ ၿမဴေတြ ဆိုင္းေနတာကိုေတာ့ မသိ
သလုိေနခဲ့တယ္ေလ...ေၿသာ္...အခ်စ္္ဆိုတာ ၿပတ္သားေစတယ္ေလ...
ဒီလိုနဲ ့ပူေလာင္တဲ ့ေႏြညေနခင္းတစ္ခုမွာ သူမမိဘေတြ ေရာက္လာခဲ ့ၾကတယ္..
အံံ့ၿသေစတဲ ့သတင္းေတြနဲ ့အတူ ေၿပာင္းလဲေနတဲ ့သူမရဲ ့စိတ္ေတြကိုေမးၿမန္းဖို ့
ေပါ ့...သူမ ဟာ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးနဲ ့ၿပန္ေၿပာေနခဲ့တယ္ေလ...
အေမတဲ ့....အေမ အေမတို ့ဟာ သမီးကို တင့္တင့္တယ္တယ္ေနတာကုိပဲ ့
ၿမင္ခ်င္တာပဲ ့တဲ ့..ဒါေပမဲ ့သမီးရဲ ့ေပ်ာ္ရြင္မွဳ ့စိတ္ခံစားခ်က္ေတြကို လက္လ်ွဴ
ရွဴထားၾကတယ္တဲ ့...သမီးတို ့ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနမွ သမီးတို ့ေပ်ာ္မယ္လို
အေမ တုိ ့ထင္ေနတာ မဟုတ္လားတဲ ့...အေမ ...သမီးလည္းအရြယ္ေရာက္ေန
ၿပီ..စဥ္းစားဆံုၿဖတ္ႏိုင္တဲ ့ေခတ္ပညာတတ္တစ္ေယာက္ပါတဲ ့...အေမတို ့သမီး
ကိုခ်စ္ရင္ သမီးရဲ ့အိမ္ေထာင္ေရးကို သမီးဘာသာ သမီး ဆံုးၿဖတ္ပါရေစတဲ ့ေလ...
ေၿသာ္ ...အခ်စ္ဆိုတာ အခက္ခဲေတြကိုရင္ဆိုင္ရဲတဲ ့သတၱိေတြလည္း အလုိလို
ၿပည့္စံုလာေစပါလား.........
ဒီလိုနဲ ့သူမဟာ ခ်စ္ရတဲ ့သူနဲ ့မိုးရက္ေတြကုန္ဆံုးတဲ ့အထိခ်စ္သက္တမ္း
ၿဖစ္ခဲ့တယ္...ေအးခ်မ္းတဲ ့ေဆာင္းညေနခင္းမွာ လက္ထက္ခဲ့ၾကတယ္..သူမ ဟာ
အရမ္းၾကည္ ႏူးေနခဲ ့တယ္..သူမရဲ ့အိပ္မက္ဟာၿဖစ္လာခဲ ့ၿပီေလ..သူမတို ့စံုတြဲ
ဟာ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ေလးနဲ ့ ေနၾကတယ္...တီဗြီ အတူတူၾကည့္တယ္...ညေနတိုင္း
ဆိုင္ကယ္ စီးၿပီး ၿမိဳ့အႏွ ံ့လည္တယ္..သူမ ကိုမနက္ဆိုရင္ခင္ပြန္းက ေက်ာင္းကို
လာပို ့တယ္...ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္က်ရင္ သူမကို လာၾကိဳတယ္..ညေနစာ အတူတူ
စားၾကတယ္....တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ၾကည္ႏူးႏွစ္သိပ္မွဳ ့ေတြေပးရင္း တစ္ေန ့တာ
အတြက္ႏြမ္းနယ္မွဳ ့ေတြကို ေၿဖသိပ္ၾကတယ္ေလ.....
ဒီလုိနဲ ့ေပါ ့...သူမတို ့ရဲ ့အိမ္ေထာင္ေရးဟာ အခ်စ္ေတြနဲ ့နားလည္မွဳ ့ေတြ
နဲ ့ၾကည္ႏူးမွဳ ့ေတြနဲ ့တည္ေဆာက္ရင္း သူမမွာ ခေလးတစ္ေယာက္ပိုင္ဆိုင္လာမဲ ့
လကၡဏာေတြၿပလာခဲ ့ၿပီေလ...သူမရဲ ့စိတ္ကူးရင္အိပ္မက္ဟာအမွန္တကယ္ၿဖစ္
လာခဲ ့ၿပီ...သူတု ့ိႏွစ္ေယာက္စလံုးဟာ အရမ္းကိုေပ်ာ္ရြွင္ခဲ ့တယ္ေလ...
သူမ ဟာ အရင္ကထက္အေနအထုိင္အစားအေသာက္ကအစ ပိုၿပီးဂရုစိုက္ခဲ ့
တယ္....ခင္ပြန္းကလည္း အရင္ကထက္ ယုယမွဳ ့ေတြ ပိုၿပီးေပးခဲ ့တယ္....
ဒါေပမဲ ့ေလ သူမ ေမ်ွာ္လင္ ့ထားတဲ ့အိပ္မက္ဟာ ေအးစက္တဲ ့ေဆာင္းညတစ္ညမွာ
က်ကြဲခဲ ့ရတယ္...သူမဟာ ငိုေၾကြးေနခဲ ့တယ္...သူမရဲ ့မ်က္လံုးေတြဟာ နီရဲေန
တယ္...မ်က္ရည္ေတြဟာ ပူၿပင္းလို ့အေငြ ့ပ်ံေၿခာက္ခမ္းေနၿပီ...သူမရဲ ့မ်က္ဝန္းလွ
လွေတြဟာ ေၿခာက္ေသြ ့ညိဳမြဲေနခဲ ့ၿပီ...သူနာၿပဳ ဆရာမတစ္ေယာက္ ေခတ္ပညာ
ဆိုတဲ ့အသိေတြနဲ ့ကိုယ္ဝန္ပ်က္က်ခဲ ့ၿပီေလ....
ဘာေၾကာင္ ့ေမွ်ာ္လင့္သလိုမၿဖစ္လာတာလဲဆိုတဲ ့ေမးခြန္းတစ္ပုဒ္ကိုေၿဖဆိုရင္း
ေဆာင္းညေတြဟာကုန္ဆံုးခဲ ့ၿပန္ၿပီေလ...ဒီလိုနဲ ့ပူေလာင္တဲ ့ေႏြရက္ေတြထဲ အေၿဖ
ရွာရင္း ခင္ပြန္းရဲ ့ဂရုစိုက္မွဳ ့ဟာ အရင္ကထက္ေလ်ာ့နည္းလာတယ္လို ့သံသယ
အေတြးေတြလည္းဝင္လာတတ္ခဲ ့ၿပီ...အရင္က ေန ့ရက္ေတြဆို ညေနတုိင္း သူမကို
ေခၚၿပီး အၿပင္သြားလည္တယ္...အခုေနာက္ပိုင္း သူမ ကို တစ္ေယ ာက္တည္း အိမ္မွာ
ထားခဲ ့တယ္...သူၿပန္လာရင္ဘီယာ အနံ ့နဲ ့အတူ ညနက္မွ အိမ္ၿပန္ေရာက္လာတယ္.
သူမ ဟာ အခုဆို အထီးက်န္တစ္ေယာက္တည္း ေႏြးေထြးမွဳ ့ႏွစ္သိပ္မွဳ ့ေတြလိုအပ္ေန
မိတယ္...ခင္ပြန္းအလုပ္ ကို နားလည္ေပးနုိင္တယ္ဆိုေတာ့ သူမပဲ ့တစ္ေယာက္တည္း
က်ိတ္ခံစားေနရတာေပါ့ေလ...အခုဆို ညတိုင္းညတုိင္း အထီးက်န္စြာတစ္ေယာက္
တည္းတီဗြီၾကည့္ရင္း ..ခင္ပြန္းဘယ္အခ်ိန္လာမလဲ..ဆိုင္ကယ္စက္သံၾကားတိုင္းေၿပး
ေၿပးၾကည့္တတ္တဲ ့ၿပတင္းေပါက္ေလးနားကက္လ်က္ထုိင္ရင္း အတိတ္ေတြထဲအလည္
ၿပန္ရင္း ၾကည္ႏူးမွဳ ့ေတြ ကို တူးဆြရင္း အားေပးႏွစ္သိပ္မည့္သူ..ရင္ဖြင္ ့တာကိုနား
ေထာင္ေပးမည့္သူကုိေစာင္ ့ေမွ်ာ္ရင္း နားလည္မွဳ ့နဲ ့အတူ အားငယ္ေနတဲ ့
သူမ တစ္ေယာက္အေၾကာင္းေပါ့ေလ...

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

ၾကယ္ေတြငုိလွ်င္ - ေနမ်ိဳး

ၾကယ္ေတြငိုလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္အိမ္ကုိ မျပန္ခ်င္ေတာ့ပါ။ ၾကယ္ေတြငိုလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ ဝမ္းနည္းသည္။ လမ္းမ်ားေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေလွ်ာက္သြားမည္။ ေျခလွမ္းေတြရဲ့ေစရာကုိ လုိက္ပါသြားေတာ့မည္။ ေကာင္းကင္ဆီ ေမာ့ၾကည့္လုိက္လွ်င္ တ႐ုတ္ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ထဲက ၾကယ္ေတြမွာ ဝမ္းနည္းဟန္ျဖင့္ မႈိင္းရီေနၾကသည္ ဆုိေသာစာသားကုိ အမွတ္ရလာေတာ့သည္။ ၾကယ္ေတြငိုလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ဝမ္းနည္းသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးသည္ ၾကယ္တစ္ခုျဖစ္သြားလွ်င္ မည္းေမွာင္ေသာ အာကာသဆီမွ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ငု႔ံၾကည့္ကာ မ်က္ရည္လည္ေနေပလိမ့္မည္။ အကယ္၍ ဤစိတ္ကူး၏ ႐ူးႏွမ္းမႈသာ မွန္ကန္ခဲ့ပါက ကြ်န္ေတာ္သည္ ကေလးသုံးေယာက္ကုိေခၚငင္ကာ အာကာသထဲသုိ႔ လက္ညွိဳးညႊန္၍ ဟုိမွာျမင္ေနရတဲ့ၾကယ္ဟာ သားတုိ႔ေမေမေပါ့ဟု ေျပာမိေပလိမ့္မည္။ ခုေတာ့ကေလးေတြက သူတို႔အဘုိးအဘြားႏွင့္ အိပ္ေမာက်ေနေရာ့မည္။ ၾကယ္ေတြငိုလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္အိမ္ကုိ မျပန္ခ်င္ေတာ့ပါ။ ျပန္လာႏုိင္မည့္ ခရီးတစ္ခုျဖစ္လွ်င္ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးသည္ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ထံ ျပန္လာေပလိမ့္မည္။ ဤသုိ႔ပင္ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ယုံၾကည္ေစသည္။ ညသည္ မိႈင္းမိႈင္း ရီရီေဝေဝ။ ေလတဟူးဟူးက ကြ်န္ေတာ့္ကုိယ္ခႏၶာထဲနစ္ဝင္ကာ ထြင္းေဖာက္တုိက္ခတ္သြားေတာ့သည္။ လမ္းမမ်ားဟူသမွ် ဆုံးေအာင္ေလွ်ာက္စမ္းခ်င္သည္။ ေန႔မ်ား၊ ညမ်ား၊ သန္းေခါင္ယံမ်ား၊ မြန္းတည့္မ်ား ေရာက္လာေပဦးမည္။ ၿမိ့ဳေဟာင္းေစ်းဘက္သုိ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ သယ္ေဆာင္ပါ။ ထပ္၍ လုိက္စမ္းပါရေစ။ ႏွစ္မ်ားစြာ ..........။

ေနမ်ိဳး
၂၀၀၃၊ ၆၊ ၂၄

ျမည္ေနတဲ့ထရမ္းပတ္(ဝတၳဳတုိငယ္စု)၊ ပထမအႀကိမ္ ၊ ဇန္နဝါရီလ၊ ၂၀၀၆

ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ဒီလုိအႏုပညာေတြကို မႀကိဳက္ခ်င္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ ႀကိဳက္တယ္။ မႀကိဳက္ဘဲေနလုိ႔ မရလုိ႔ ႀကိဳက္တယ္။ အလြတ္နီးပါးရေနတယ္။ ေလးႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေအာင့္အည္းထားတဲ့ၾကားက အခု မေဝမွ်ဘဲ မေနႏုိင္လုိ႔ ေဝမွ်တယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ဒီလုိအႏုပညာေတြကုိ မခံစားခ်င္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ ရင္ထဲမွာ စူးဝင္ေနတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ .......

မာေရးသွ်င္

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

ကၽြန္မတို႕ကေကာ ေမ်ာက္ေတြပဲလား???

ဆရာ ေအာ္ပီက်ယ္ရဲ့ ေမ်ာက္ငါးေကာင္ ကာတြန္းေလးကို Forward Mail တစ္ခုကရလို႕ ဖတ္ျပီး ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေတြ႕ၾကဳံေနရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြ နဲ႕ ယွဥ္ေတြးမိတဲ့ အေတြးေလးေတြကို ျပန္ျဖန္႕ေဝလိုက္တာပါ….

မည္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ်ထိခိုက္ေစရန္မရည္ရြယ္ပါဘူး…

တိုက္ဆိုင္မႈရွိခဲ့ရင္ ခြင့္လြတ္ေစခ်င္ပါတယ္…

ေရခဲေရနဲ႕ အပက္ခံခဲ့ရတဲ့ ေမ်ာက္ေတြအေနနဲ႕ ငွက္ေပ်ာသီးတက္ယူတဲ့ ေမ်ာက္ကို ဝိုင္းျပီးထုနွက္ၾကတယ္ဆိုတာက သဘာဝက်ပါတယ္…

ေမ်ာက္တစ္ေကာင္က ငွက္ေပ်ာသီးတက္ယူရင္သူတို႕က ေရခဲေရနဲ႕ အပက္ခံရမယ္ ….

ဟိုေမ်ာက္က သူ႕ဘာသူ ငွက္ေပ်ာသီးတက္ယူတာဆိုေပမဲ့ သူတို႕မွာက ေရခဲေရနဲ႕ အပက္ခံရတဲ့ အက်ိဳးတက္ေရာက္မွႈက ရွိေနတယ္ေလ…

ေနာက္ေရာက္လာတဲ့ ေမ်ာက္အသစ္ေတြအေနနဲ႕က်ေတာ့ ေရခဲေရနဲ႕ အပက္ခံရတာလည္း မရွိပဲ ဟိုေမ်ာက္ ငွက္ေပ်ာသီးတက္ယူတာကို ထုနွက္တာကေတာ့ သဘာဝမက်ပါဘူး…

အဲလိုသဘာဝမက်တာေတြကလည္း ကၽြန္မတို႕ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အမ်ားၾကီးၾကဳံေတြ႕ေနရတာပါပဲေလ…

ငွက္ေပ်ာသီးတက္မယူရဲတဲ့ ေမ်ာက္ေတြနဲ႕တူတဲ့ လူေတြနဲ႕….

ဘာမွန္းမသိပဲနဲ႕ ငွက္ေပ်ာသီးတက္ယူတဲ့ ေမ်ာက္ကို ဝိုင္းထုနွက္က်တဲ့ ေမ်ာက္ေတြနဲ႕ တူတဲ့ လူေတြရယ္ပါ…

ကၽြန္မတို႕ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အမ်ားၾကီးၾကဳံေတြေနရပါတယ္…

“ ဟာ… မင္းအဲဒီဘိုးေတာ္နဲ႕ အလုပ္လုပ္တြဲလုပ္ရင္ သတိထား အဲဒီလူက ဆိုးတယ္… မလြယ္ဘူး … မင္းသတိထားဆက္ဆံမွ ေတာ္ကာက်လိမ့္မယ္”

အဲလိုပါပဲကၽြန္မတို႕ လုပ္ငန္းလုပ္ဖို႕ လူတခ်ိဳ႕နဲ႕ ဆက္ဆံမိရင္ လူေတြက သတိေပးသလို ျခိမ္းေခ်ာက္သလိုနဲ႕ တားျမစ္တတ္က်ပါတယ္…

တကယ္တမ္း သူတို႔ ေျပာတဲ့လူနဲ႔ဆက္ဆံျပီး အလုပ္အတူတူလုပ္ၾကည့္တဲ့အခါမွာ

သူတို႔ေျပာသလိုမဟုတ္တာကို ေတြ႕ရတယ္…

ဒီလိုပါပဲ ကၽြန္မနဲ႔ အလုပ္တူတူလုပ္ေနတဲ့သူေတြနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး မေကာင္း ေျပာတာကို ကၽြန္မၾကဳံခဲ့ဖူးပါတယ္…

သူတို႔ကမေကာင္းဘူးလို႔ ေျပာတဲ့သူကသူတို႔ကို ဘာဒုကၡေပးခဲ့လဲဆိုေတာ့ ဘာမွ ေရေရရာရာ မေျပာနိုင္ခဲ့ပါဘူး….

သူတို႔မသိတဲ့အခ်က္က အဲဒီသူက သူတို႔ေတာင္မသိလိုက္ပဲ သူတို႔ ဒုကၡေရာက္မွာစိုးလို႔ အကူအညီေပးေနခဲ့တဲ့ သူဆိုတာကိုပဲ…

ကၽြန္မလည္း သူတို႔ကို ၾကည့္ျပီး ေတြးမိလိုက္ပါတယ္…

ေအာ္… သူတို႔ဟာ ဘာမွန္းမသိပဲ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိပဲ ငွက္ေပ်ာသီး တက္ယူတဲ့ ေမ်ာက္ကို ထုနွက္ေနတဲ့ေမ်ာက္ေတြနဲ႔ အတူတူပါလားလို႔…

သူဘာသာသူ ေနေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္… သူ႔အလုပ္သူ လုပ္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္….ကုိယ့္ကို ဘာမွ ဒုကၡမွလည္း မေပးဖူးတဲ့လူတစ္ေယာက္…

သူ႔ေၾကာင့္ ကိုယ့္မွာ ထိခိုက္နစ္နာမႈလည္းမရွိခဲ့ဖူးပဲနဲ႔ သူ႕လမ္းသူေလွ်ာက္ျပီး သူ႕အလုပ္သူလုပ္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို…အဲဒီလူက မေကာင္းဘူးဆိုျပီး ဝိုင္းထိုးနွက္တတ္ၾကတာ ဘာၾကာင့္လဲ???

ကၽြန္မအေနနဲ႔ ကာတြန္းေလးကိုဖတ္ျပီး သတိထားရမွာကို သိလိုက္ရပါတယ္…

ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း ဘာမွန္းမသိပဲ ငွက္ေပ်ာသီးတက္ယူတဲ့ ေမ်ာက္ကို ထိုးနွက္တဲ့ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္ ျဖစ္မသြားေအာင္ေလ…

ငွက္ေပ်ာသီးတက္မယူရဲတဲ့ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္ ျဖစ္မသြားေအာင္လည္း

သတိထားဖို႔ လုိပါတယ္…

ကၽြန္မတို႔ပတ္၀န္းက်င္မွာက အေျပာင္းအလဲေတြအရမ္းမ်ားတယ္

လူတေယာက္ဟာ ေနရာတခုမွ အၾကာၾကီးမေနရပါဘူး…

ေနရာတခုမွ ေနရာေလးရလာျပီ အခြင့္အေရးေလးေတြရလာျပီဆိုရင္

ကိုယ္ရထားတဲ့ေနရာတစ္ခုကေနစြန္႕ခြာၾကရတာမ်ားပါတယ္…

မယ့္ဆရာၾကီးတစ္ေယာက္ေျပာဖူးတဲ့ဟာသေလးပါ…

တေန႔မွာ လူ ၂ ေယာက္ေတြ႕တယ္တဲ့

A နဲ႔ B ေပါ့

A ဆိုတဲ့လူကေျပာတယ္

ဒီေနရာကိုကၽြန္ေတာ္ေရာက္လာမွ အရင္ကမေအာင္ျမင္တာေတြကိုေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္နိုင္တယ္…

အရင္ကနဲ႔မတူပဲ ဒီေနရာကေတာ္ေတာ္တိုးတက္လာတယ္…

ဒါေပမဲ့ကၽြန္ေတာ္ဒီေနရာကေန ေျပာင္းရေတာ့မယ္

ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳးစားထားခဲ့တာေတြက ကၽြန္ေတာ့ခံစားဖို႔မဟုတ္ေတာ့ဘူးဗ်ာတဲ့…

B ဆိုတဲ့လူက A ကိုျပန္ေျပာတယ္

ခင္ဗ်ားကို ပုံျပင္တခုေျပာျပမယ္ဗ်ာ….

“ တေန႕မွာ လူတစ္ေယာက္က ခုံတလုံးဝယ္လာခဲ့တယ္တဲ့…

ခုံကတကယ့္ကိုအေကာင္းစားပါပဲ…

အဲဒီလူက ေတာ္ေတာ္ကိုသေဘာက်သနဲ႔

အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ခုံကိုခ်ျပီး ထိုင္လည္းထိုင္ေရာ

ခုံကက်ိဳးသြားတယ္…

ဒါနဲ႕ ဆိုင္ကိုသြားျပီး ခုံက်ိဳးသြားတယ္ဆိုျပီးေျပာတာေပါ့…

ဆိုင္ရွင္က ဘာျပန္ေျပာလဲဆိုေတာ့

မဟုတ္မွလြဲေရာ ခင္ဗ်ား ထိုင္မိျပီထင္တယ္တဲ့….”

တကယ္ဆိုရင္ ထိုင္ခုံဆိုတာထိုင္ဖို႕ပါပဲ

ထိုင္လိုက္ရင္္က်ိဳးမဲ့ထိုင္ခုံကိုဘာလို့တက္ထိုင္ၾကရမလဲ…

အဲလိုပါပဲ ငွက္ေပ်ာသီးတက္ယူရင္ ဝိုင္းထုနွက္တာကိုခံမဲ့ ေမ်ာက္လိုပဲ…

တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ငွက္ေပ်ာသီးဆိုတာ ေမ်ာက္အတြက္ စားစရာပါပဲ…

ထိုင္ခုံဆိုတာကလည္း ထိုင္ဖို႔ပါပဲ…

ဝိုင္းထုနွက္မွာ ေၾကာက္လို႔ ငွက္ေပ်ာသီးကိုတက္မယူရဲရင္

ငွက္ေပ်ာသီးကို မစားရယံုပဲ ရွိမွာပါပဲ…

ထိုင္ခုံက်ိဳးမွာစိုးလို႕ ထိုင္ခုံမွာ တက္မထိုင္ရဲရင္ မထိုင္ယံုပဲရွိမွာပါပဲ…

ကိုယ္လိုခ်င္တာတစ္ခုကိုေတာ့ ေသခ်ာစဥ္းစားရမွာပါပဲ …

ငွက္ေပ်ာသီးကိုလိုခ်င္မွေတာ့ ဝိုင္းထုနွက္တာကို သည္းခံျပီး ငွက္ေပ်ာသီးကိုရေအာင္ယူရမွာပဲေပါ့….

ထိုင္ခုံမွာ ထိုင္ခ်င္ရင္ ထိုင္ခုံက်ိဳးမွာ ေၾကာက္ရင္ ပညာရွိသတိထားျပီးေတာ့ ထိုင္ခုံမက်ိဳးေအာင္ညဏ္သုံးျပီးထိုင္ၾကရမွာပဲေပါ့…

သတိတရားလက္ကိုင္ထားျပီး ေမ်ာက္ေတြလိုမဟုတ္ပဲ လူပီသစြာေနနိုင္ၾကပါေစလို႕….

မယ္

(18:52,4.4.201)

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

ဓမၼမႈန္နံ႔သာ

အေမမေသမီ
ေနခ်င္တာ “ၾကက္သားအုပ္မ” ပမာ
အေမမေသမီ
ေျခြခ်င္တာ “ကုိယ္ခ်င္းစာက႐ုဏာ”
အေမမေသမီ
ေဝခ်င္တာ “အၾကင္နာ နဲ႔ ေမတၱာ”
အေမမေသမီ
ေခြခ်င္တာ “တဏွာ နဲ႔ ဥပါဒါန္”
အေမမေသမီ
ေတြေနတာ “သံေယာဇဥ္ နဲ႔ ေဝဒနာ”

အေမ
ေနခ်င္သလုိ မေနရေပမယ့္
ေျခြခ်င္တာ ေျခြၿပီး
ေဝခ်င္တာေတြ ေဝခဲ့
ေခြခ်င္တာေတြ မေခြႏုိင္ေသးသမွ်
ေလွ်ာ့ခ်နည္းေစခဲ့
ေတြေဝတာေတြ အသိ၊သတိနဲ႔ ထိန္း
ဘာဝနာကိန္းေစဖုိ႔
အေမအၿမဲလိမ္းေနတာ “ဓမၼမႈန္နံ႔သာ”။............။

ေမေမ(နဝေဒး)
၂၇၊ ဧၿပီလ၊ ၂၀၁၀ (၅၃-ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔)

သမီးႏွစ္ေထာင္ သားႏွစ္ေထာင္ ေဖေဖရဲ့လက္ေဆာင္ေတြရဲ့အေဝး ေဖေဖ့ရဲ့နံေဘးမွာ ႏွစ္ကုိယ္တည္းသာက်င္းပရရွာတဲ့ ေမေမ့ေမြးေန႔မွာ (“ၾကက္သားအုပ္မ”ပမာ ေနခြင့္မရရွာေသးတဲ့)ေမေမေရးတဲ့ ကဗ်ာပါ။ ဒီကဗ်ာကုိ ေမေမက ထုံးစံအတုိင္း ဖုန္းထဲက ရြတ္ဆုိျပခဲ့ပါတယ္။

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

၃၈ ျဖာ မဂၤလာတရားေတာ္

ခ်မ္းေျမ့ဆရာေတာ္ ေရးသားတဲ့ ခ်မ္းေျမ့မဂၤလာသင္စရာ ဆိုတဲ့စာအုပ္ေလးထဲက “၃၈ ျဖာ မဂၤလာတရားေတာ္” မ်ားကို ကူးယူျပီး ျပန္မွ်ေဝထားတာပါ…
အမွန္ကဒီပို႕စ္ကို New Year ကတည္းကတင္ဖို့ရည္ရြယ္ခဲ့တာပါ…
အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ ကိစၥေတြေၾကာင့္ မတင္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး…
E-Journal ေမာင္နွမအားလုံးနဲ႕ E-Journal ကို လာေရာက္လည္ပတ္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း အားလုံး ျမန္မာနွစ္သစ္ ၁၃၇၂ မွာ မဂၤလာတရားေတာ္နဲ႕အညီေနထိုင္နိုင္ၾကပါေစလို ့ဆုေတာင္းေပးပါတယ္…
ျမန္မာနွစ္သစ္ ၁၃၇၂ မွစ၍ ဆႏၵ ႏွင့္ ဘဝ ထပ္တူက်နိုင္ၾကပါေစလို႕....
(မယ္, ၁၇.၄.၂၀၁၀)

၃၈ ျဖာမဂၤလာတရားေတာ္
(၁) အေသဝနာ စ ဗာလာနံ - လူမိုက္ကို ေရွာင္ၾကည္ျခင္း
(၂) ပ႑ိတာနဥၨ ေသဝနာ - ပညာရွိကို ေပါင္းသင္းျခင္း
(၃) ပူဇာစ ပူဇေနယ်ာနံ - ပူေဇာ္ထိုက္သူကို ပူေဇာ္ျခင္း
(၄) ပတိရူပေဒသဝါေသာစ - သင့္ေတာ္ရာ အရပ္၌ ေနျခင္း
(၅)ပုေဗၺ စ ကတပုညတာ - ေရွးဘဝ ေကာင္းမႈျပဳခဲ့ျခင္း
(၆)အတၲသမၼာပဏိဓိစ - ကို္ယ္နွင့္စိတ္ကုိ ေကာင္းစြာထားျခင္း
(၇) ဗာဟုႆစၥဥၥ - အၾကားအျမင္ ဗဟုသုတရွိျခင္း
(၈) သိပၸဥၥ - စက္မႈလက္မႈ အတတ္ တစ္ခုခုတတ္ကၽြမ္းျခင္း
(၉) ဝိနေယာစ သုသိကိၡေတာ - လူမွုေရး က်င့္ဝတ္မ်ား သင္ၾကားျခင္း
(၁၀) သုဘာသိတာ စ ယာဝါစာ- အက်ိဳးရွိေသာစကားကို ေျပာဆိုျခင္း
(၁၁) မာတာပိသုဥပဌာနံ - မိဘတို႕ကို လုပ္ေကၽြးျပဳစုျခင္း
(၁၂.၁၃) ပုတၱဒါရႆ သဂၤေဟာ - သားသမီးနွင့္ ဇနီးတို႕ကို ခ်ီးေျမွာက္ေထာက္ပ့ံျခင္း
(၁၄) အနာကုလာ စ ကမၼႏၲာ - အေနွာက္အယွက္မရွိေသာအလုပ္ လုပ္ရျခင္း
(၁၅) ဒါနဥၥ - စြန္႕ၾကဲေပးကမ္း လွဴဒါန္းျခင္း
(၁၆) ဓမၼစရိယာစ - သုစရိုက္ တရားမ်ားကို က်င့္ျခင္း
(၁၇) ဉာတကာနဥၥ သဂၤေဟာ - ေဆြမ်ိဳးတို႕ကို ခ်ီးေျမွာက္ေထာက္ပံျခင္း
(၁၈) အနဝဇၨာနိကမၼာနိ - အျပစ္ကင္းေသာ အမႈတို႕ကိုျပဳျခင္း
(၁၉) အာရတီ ဝိရတီ ပါပါ - မေကာင္းမႈမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း
(၂၀) မဇၨပါနစ သံယေမာ - အရက္ေသစာေသာက္စားျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း
(၂၁) အပၸမာေဒါစ စေမၼသု - ကုသိုလ္တရားတို႕ကို မေမ့ျခင္း
(၂၂) ဂါရေဝါစ - ရိုေသထိုက္သူကို ရိုေသျခင္း
(၂၃) နိဝါေတာစ - မိမိကိုယ္ကို နွိမ့္ခ်ျခင္း
(၂၄) သႏၲဳဠိစ - တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲျခင္း
(၂၅) ကတညဳတ - သူတပါး၏ ေက်းဇူးကိုသိျခင္း
(၂၆) ကာေလန ဓမၼႆဝနံ - ေလ်ာက္ပတ္ေသာအခါ တရားနာျခင္း
(၂၇) ခႏၲီစ - သည္းခံျခင္း
(၂၈)ေသာသစႆတာ - ဆုံးမစကားကို နာယူလြယ္ျခင္း
(၂၉)သမဏာနဥၥ ဒႆနံ - ရဟန္းသံဃာကို ဖူးေျမာ္ျခင္း
(၃၀) ကာေလန ဓမၼသာကစၧာ - တရား ေဆြးေႏြးျခင္း
(၃၁) တေပါစ - ဣျႏိၵယ သံဝရစေသာ တပအက်င့္တုိ႕ကို က်င့္ျခင္း
(၃၂) ျဗဟၼစရိယဥၥ - အက်င့္ျမတ္ကို က်င့္ျခင္း
(၃၃) အရိယသစၥာန ဒႆနံ - အရိယာသစၥာ ေလးပါးကို သိျမင္ျခင္း
(၃၄) နိဗၺာန သစၧိကိရိယာစ - နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳျခင္း
(၃၅-၃၈) ေလာကဓံတရားရွစ္ပါးနွင့္ ေတြ႕ၾကဳံရေသာ္လည္း မတုန္လႈပ္ျခင္း ၊ မစိုုးရိမ္ျခင္း ၊ ကိေလသာျမဴမရွိျခင္း ၊ ေဘးရန္မရွိျခင္း

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

နာမည္

ပန္းကေလး တစ္႐ုံ
လိပ္ျပာ အုံ
ထုံထုံ ပ်ံ႔ပ်႔ံ
ေမႊးရန႔ံ ။

အမႈိက္ တစ္ပုံ
ယင္ေကာင္ အုံ
မထုံ မပ်ံ႔
အပုပ္နံ႔ ။

နာမည္တစ္လုံး က်က္သေရ
လူတုိ႔ၾကားမွာ လြင့္ပ်႔ံေန
ပန္း႐ုံေလလား အမႈိက္ပုံလား
ကြဲျပား ခြဲျခား စြဲမွတ္ထား
ေမႊးျမပါေစသား ။.........။


ေဆြသန္း

ေျမးကေလးမ်ားျဖစ္ၾကေသာ “မၿငိမ္းသီရိဟန္”၊ “မခ်ိဳဆုသီ” တုိ႔ႏွင့္တကြ ကေလးတုိင္းအတြက္ အမွတ္တရ ...အျဖစ္ ကေလးေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ရြတ္ၾက၊ ဆုိၾကဖုိ႔ ရည္ရြယ္စပ္ဆုိထားတဲ့ ဆရာေဆြသန္း (ဆရာႀကီးဦသန္းေဆြ - ၿမိ့ဳနယ္ပညာေရးမွဴးၿငိမ္း - ပခုကၠဴၿမိ့ဳ) ရဲ့ “သမီးေလးရဲ့မနက္ခင္း” ကေလးကဗ်ာမ်ား မွ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာႀကီး၏သားျဖစ္သူ၊ မခ်ိဳဆုသီရဲ့ေဖေဖ ကုိသီဟေဆြထံမွ ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းခံၿပီး ျပန္လည္မွ်ေဝျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာကေလးမ်ားအားလုံး(သုိ႔) ျမန္မာ့အနာဂတ္တစ္ခုလုံးသုိ႔ ရည္ရြယ္ပါသည္။ သူတို႔ေလးေတြဆီ တကယ္ေရာက္ဖုိ႔ ေထာက္ပံ့ကူညီ လက္ဆင့္ကမ္းမွ်ေဝေပးၾကမည္ဟု ယုံၾကည္ပါသည္။

စိတ္ေစတနာ အေျမာ္အျမင္ႀကီးမားစြာ စပ္ဆုိေပးေသာ ဆရာႀကီးကုိ အမွဴးထားလ်က္၊ ျမန္မာကေလးမ်ားအားလုံးကုိ သူတုိ႔ရင္ေသြးေလးေတြပမာ ထပ္တူထားကာ ေဝမွ်ခြင့္ေပးလာေသာ ဆရာႀကီး၏မိသားစုႏွင့္တကြ လုိရာေရာက္ေအာင္ ဝုိင္းဝန္းကူညီ ထပ္ဆင့္ေဝမွ် ပုိ႔ေဆာင္ေပးၾကသူမ်ားကုိ ျမန္မာကေလးမ်ားအားလုံးရဲ့ကုိယ္စား (ျမန္မာ့ကေလးစာေပရဲ့ကုိယ္စား) ေက်းဇူးစကား ဆုိပါသည္။


မာေရးသွ်င္

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

ဆဲသံ ဆုိသံ

ဆဲတာ ဆုိတာ ႐ုိင္းပ်စြာ
နားဝ မခံသာ
မေသခင္မွာ ႀကိဳတင္ပုပ္
သူ႔ပါးစပ္က အက်င့္ယုတ္
ပလုတ္က်င္းလည္း အန႔ံမျပယ္
ေထာင္းေထာင္း ထ ေနတယ္
ဘယ္သူကမွ အနားမကပ္
စုပ္ပဲ့ လြန္ညစ္ပတ္
ဆဲတတ္သူကုိ ဝုိင္းလုိ႔ၾကဥ္
လူတုိ႔ မခ်စ္ခင္
ခ်စ္ေစလုိလွ်င္ ႏႈတ္ခံတြင္း
ဆဲသံေပ်ာက္မွ ေမႊးပ်႔ံသင္း
ယဥ္ေက်းၾကေစမင္း။..........။


ေဆြသန္း

ေျမးကေလးမ်ားျဖစ္ၾကေသာ “မၿငိမ္းသီရိဟန္”၊ “မခ်ိဳဆုသီ” တုိ႔ႏွင့္တကြ ကေလးတုိင္းအတြက္ အမွတ္တရ ...အျဖစ္ ကေလးေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ရြတ္ၾက၊ ဆုိၾကဖုိ႔ ရည္ရြယ္စပ္ဆုိထားတဲ့ ဆရာေဆြသန္း (ဆရာႀကီးဦသန္းေဆြ - ၿမိ့ဳနယ္ပညာေရးမွဴးၿငိမ္း - ပခုကၠဴၿမိ့ဳ) ရဲ့ “သမီးေလးရဲ့မနက္ခင္း” ကေလးကဗ်ာမ်ား မွ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာႀကီး၏သားျဖစ္သူ၊ မခ်ိဳဆုသီရဲ့ေဖေဖ ကုိသီဟေဆြထံမွ ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းခံၿပီး ျပန္လည္မွ်ေဝျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာကေလးမ်ားအားလုံး(သုိ႔) ျမန္မာ့အနာဂတ္တစ္ခုလုံးသုိ႔ ရည္ရြယ္ပါသည္။ သူတို႔ေလးေတြဆီ တကယ္ေရာက္ဖုိ႔ ေထာက္ပံ့ကူညီ လက္ဆင့္ကမ္းမွ်ေဝေပးၾကမည္ဟု ယုံၾကည္ပါသည္။

စိတ္ေစတနာ အေျမာ္အျမင္ႀကီးမားစြာ စပ္ဆုိေပးေသာ ဆရာႀကီးကုိ အမွဴးထားလ်က္၊ ျမန္မာကေလးမ်ားအားလုံးကုိ သူတုိ႔ရင္ေသြးေလးေတြပမာ ထပ္တူထားကာ ေဝမွ်ခြင့္ေပးလာေသာ ဆရာႀကီး၏မိသားစုႏွင့္တကြ လုိရာေရာက္ေအာင္ ဝုိင္းဝန္းကူညီ ထပ္ဆင့္ေဝမွ် ပုိ႔ေဆာင္ေပးၾကသူမ်ားကုိ ျမန္မာကေလးမ်ားအားလုံးရဲ့ကုိယ္စား (ျမန္မာ့ကေလးစာေပရဲ့ကုိယ္စား) ေက်းဇူးစကား ဆုိပါသည္။


မာေရးသွ်င္

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။