အေတြးအျမင္က႑မွ စာစုေလးမ်ား အေၾကာင္း (၇)
ကၽြန္ေတာ္တို႔စာမ်က္ႏွာေလးရဲ႕ ဆိုဒ္ဘားေလးမွာ သတင္းႏွင့္အေတြးအျမင္ဆိုျပီး အေတြးစာစုေလးေတြကို ဝိုင္းေတာ္သားေတြ တင္ေလ့ရွိပါတယ္။ အေတာ္မ်ားမ်ားရွိေနျပီဆိုေတာ့ မွတ္တမ္းေလးလိုလည္းျဖစ္ေအာင္ တင္ထားတဲ့အေတြးအျမင္ေတြကို အေဟာင္းဆံုးကေနစျပီး ကၽြန္ေတာ္က ခံစားထားတာပါ။ တစ္ျခားပိုစ့္ေလးေတြကိုလည္း လင့္ခ္ေလးေတြကေန သြားဖတ္ၾကည့္လို႔ ရပါတယ္။ အပိုင္း(၁) အပိုင္း(၂) အပိုင္း(၃) အပိုင္း(၄) အပိုင္း(၅) အပိုင္း(၆)
……………………………………………………………..
21st July 2008 - To be surrounded by positive people, you first put a smile on your own face.
……………………………………………………………..
ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးဆိုတဲ့ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြဟာ အဲဒီ့ေကာင္မေကာင္းဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ဖို႔လြယ္ၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔မေတြ႔ရင္ေပါ့။ တစ္ခါတစ္ေလ မေတြ႔တာၾကာျပီျဖစ္တဲ့ အေပါင္းအသင္းကို ေတြ႔ျပီဆိုရင္ “ေအးကြာ - မင္းကမွေတာ္ေသး ငါေတာ့ေန႔စဥ္ ဒီိလုိလူေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံေနရတယ္” ဒီလိုေျပာရင္းနဲ႔ စိတ္ပ်က္မွဳကိုေဖာ္ျပတတ္ၾကတာပါပဲ၊ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုခ်င္တဲ့ စံႏွဳန္းေတြနဲ႔ ဆံုးျဖတ္မိတဲ့ေနရာမွာ စိတ္ေစာသလို ျဖစ္သြားတတ္တာပါ။ ေရလာေျမာင္းေပးဆိုတဲ့ စကားေလးရွိတယ္မဟုတ္လား။ ကိုယ္ကလိုခ်င္ရင္ လိုခ်င္တာကိုရေအာင္ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ လမ္းေၾကာင္းေပးရတာမ်ိဳးကို ဆိုလိုတာပါ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ လူေကာင္းေတြရွိ(လာ)ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုယ္တိုင္က ေအးစက္စက္မ်က္ႏွာၾကီးနဲ႔ ညွင္းသိုးသိုးၾကီးဆိုရင္္ ဘာေတြျပန္ရမလဲဆိုတာ ေတြးၾကည့္လို႔ရမယ္ထင္ပါရဲ႕။ ကဲ အျပံဳးေလးေတြ ဆင္ထားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေရာဗ်ာ။ ေတြးၾကည့္ခ်င္စရာ မဟုတ္လား။
……………………………………………………………..
21st July 2008 - Knowledge is Power. Power is nothing without Control. (အျခား)
……………………………………………………………..
ဗဟုသုတဆိုတာ စြမ္းအားတစ္ခုပါပဲ။ အဲဒီ့စြမ္းအားဆိုတာကလည္း ထိန္းခ်ဳပ္မွဳမရွိရင္ အလကားျဖစ္တာပါပဲ။ သေဘာကေတာ့ ဗဟုသုတဆိုတာကို လမ္းေၾကာင္းေပးႏိုင္ရင္ စြမ္းအားတစ္ခုလိုပဲ အသံုးခ်ႏိုင္မယ္ေပါ့။ ကိုအျခား ေရးခဲ့တဲ့ အေတြးအျမင္ေလးပါ။ ဒီေနရာမွာ တစ္ခါတည္းဆက္ေပးသင့္တာက ေနာက္ထပ္အေတြးအျမင္ေလးတစ္ခုပါ။
22nd July 2008 - အျခားတစ္ဖက္မွဆင္ျခင္ရန္မွ်သာ… Knowledge is not Power. Knowledge is just potential. Implementation is Power.
ကိုမာေရးသွ်င္ရဲ႕ အေတြးအျမင္လို႔ထင္ပါတယ္။ သူေျပာသလိုပဲ အျခားတစ္ဖက္ကေန ဆင္ျခင္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဗဟုသုတဆိုတာ စြမ္းအားတစ္ခုမဟုတ္ပါဘူး။ ဗဟုသုတဆိုတာ ကိုယ့္အတြက္ တစ္ခုခုကို ရထားလိုက္သလိုပဲျဖစ္ပါတယ္။ စြမ္းအားတစ္ခုဆိုတဲ့ အဆင့္ကိုေျပာမယ္ဆိုရင္ ထိထိေရာက္ေရာက္အသံုးခ်ႏိုင္မွဳ၊ ပူေပါင္းပါဝင္ႏိုင္မွဳေတြကသာ စြမ္းအားျဖစ္ေစတာပါ။ ဒီေတာ့ ဗဟုသုတ၊ စြမ္းအား၊ ထိေရာက္စြာ ပူးေပါင္းပါဝင္ႏိုင္မွဳ ဒါေတြကိုဆက္စပ္ၾကည့္ဖို႔ လိုလာတယ္ထင္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာေတြ ေျပာေလ့ရွိတဲ့ ပံုျပင္ဆန္ဆန္ေလးတစ္ခု ရွိပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ေစာင္းအတတ္ကိုသင္ေတာ့ ဆရာကေမးသတဲ့ - မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေစာင္းကိုဘယ္ေလာက္ကၽြမ္းက်င္ေအာင္ တီးတတ္သလဲ။ အဲဒီမွာ တစ္ေယာက္က အနည္းအက်ဥ္းတီးတတ္တယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ လံုးဝမတီးတတ္ဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႔ဆရာက ေစာင္းအတတ္သင္ဖို႔ ကန္ေတာ့ေၾကးသတ္မွတ္ေတာ့ အနည္းအက်ဥ္းတီးတတ္တဲ့သူက မ်ားေနပါသတဲ့။ ဒါကိုမေက်နပ္လို႔ သူငယ္ကအေမးရွိလာေတာ့့ - ဟိုေကာင္က ဘာမွမတီးတတ္လို႔ ငါသင္ရတာလြယ္မယ္။ မင္းကေတာ့ မေတာက္တေခါက္ျဖစ္ေနလို႔ ငါသင္ရတာ ပင္ပန္းမယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ပိုမ်ားေနတာလို႔ ရွင္းျပသတဲ့။
ဒီပံုျပင္ကို ျမန္မာလူငယ္ေတြ အၾကိဳက္ေတြ႔တယ္ထင္ပါတယ္။ အမ်ားစုက ဘာမွမတတ္ၾကဘူး။ သူတို႔တစ္ကယ္ေလ့လာမယ္ဆိုရင္ အကုန္အက်သက္သာေအာင္ထင္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတာက အနည္းအက်ဥ္းေသာ ဗဟုသုတဆိုတာ အႏၲရာယ္ရွိေၾကာင္းလည္း မွတ္သားေလ့ရွိၾကေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘာမွမသိတာနဲ႔စာရင္ အနည္းအက်ဥ္းလည္း မဆိုးပါဘူးေျပာခ်င္တာပဲ။ ငါအကုန္မသိႏိုင္ေသးဘူး လိုအပ္ခ်က္ေတြနဲ႔၊ ေလ့လာစရာေတြဆိုတာ အမ်ားၾကီးပါလို႔ စိတ္မွာေတြးေနတတ္ဖို႔ပါပဲ။ ဒါဆိုရင္ ဗဟုသုတက အႏၲရာယ္ျဖစ္လာဖို႔ အေတာ္ေဝးတဲ့ေနရာမွာရွိေနမွာပါ။
တကယ္လို႔ ဗဟုသုတသာ မရွိဘူးဆုိရင္ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို (ကိစၥတစ္ရပ္ကို) ထိေရာက္စြာ အသံုးခ်ႏိုင္မွဳ၊ ပူးေပါင္းပါဝင္ႏိုင္မွဳဆိုတာေတြရဖို႔ မလြယ္ဘူးမဟုတ္လား။ အဲဒီလိုသာဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ တစ္ဦးခ်င္းစြမ္းအင္၊ အေပါင္းအစုစြမ္းအင္၊ ႏုိင္ငံ့စြမ္းအင္ဆိုတာ ေဝးေနအံုးမွာပါပဲ။ အဲဒီေတာ့ ဗဟုသုတဆိုတာကို ရႏိုင္သေလာက္စုေဆာင္းပါ။ ေနာက္ျပီးရင္ ကိုယ့္အသိစိတ္ေလးနဲ႔ ဗဟုသုတဆိုတာကို ထိန္းခ်ဳပ္ရင္း ထိထိေရာက္ေရာက္ အသံုးခ်ႏိုင္ေအာင္ ပူးေပါင္းပါဝင္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမွာပါပဲ။ ဒါမွလည္း ကိုယ့္ရဲ႕စြမ္းအင္ဆိုတာ အားေကာင္းလာမွာေပါ့။ စဥ္းစားမိတာပါ။
သုခမိန္
Monday, May 25, 2009
Thought from some words (7)
ခံစား၊ ေဝမွ်၊ တင္ျပသူက တားျမစ္ ထားေသာ... at 3:47 PM 3 comments
ဒီက႑ေအာက္မွာ ဖတ္အံုးမယ္ဆိုရင္ သုခမိန္, အေရာင္စံု အေတြးမ်ား . . . . .
Wednesday, May 20, 2009
Let's Do it, again!
“တစ္ခ်ီတေမာင္း”
ဒီမွာ ဒီမွာ
ဟိုနားတစ္စု ဒီနားတစ္စု
သနားစဖြယ္မ်က္ႏွာ အစုေတြရဲ႕အသံ
ေဟာဟို႔ မိုးလံုးညံေတြနဲ႔ကြာသလိုပဲ။
ပူတယ္ဆိုတဲ့မီးကို
သက္ၾကီးဆရာအိုတို႔အလစ္
ခိုးလို႔ ဖ်စ္ၾကည့္ဖူးသလိုပ -
တစ္ေန႔တစ္ရက္ေတြရဲ႕
အေမာဆို႔ ထမင္းတစ္နပ္ကို
မင္းတို႔ ဖ်စ္ညွစ္ၾကည့္ၾကပါအံုး။
ၾကိမ္မီးအံုးသလုိဆိုတာေတာ့
ၾကာပါေပါ့ကြယ္ -
မီးထေတာက္ဖို႔အေရး
ေလမ်ားမ်ားေသြးမွဆိုျပီး
ေလညာအရပ္မွာ အခ်စ္မသင့္ၾကစမ္းပါနဲ႔။
အို- ပညာတတ္ရြာသားအေပါင္းတို႔ 
ခပ္ျပားျပားကမာၻကေန
ခပ္လံုးလံုးပဲရွိေနေသးတဲ့
ခပ္တံုးတံုးစိတ္ဓါတ္တို႔ကို
အေရးဆို -
အေရးဆိုတတ္ေအာင္ပ
သင္ၾကားလို႔ေပးၾကပါအံုး။
တစ္ခ်ီတေမာင္းတိုင္းမွာ
ေကာက္ရိုးမီးျဖစ္ေနရတာ
ဉာဏ္နည္းလို႔ - လို႔ဆိုရင္
ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္ နားလည္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။…..။
သုခမိန္ (image link)
ခံစား၊ ေဝမွ်၊ တင္ျပသူက တားျမစ္ ထားေသာ... at 9:31 PM 5 comments
ဒီက႑ေအာက္မွာ ဖတ္အံုးမယ္ဆိုရင္ ကဗ်ာ့ ပန္းခင္း, သုခမိန္, အေရာင္စံု အေတြးမ်ား . . . . .
Monday, May 18, 2009
အယူခံ
မတန္ဘူးဆုိတဲ့စိတ္တစ္ခုနဲ႔
ပင္ျမင့္ကိုမွမွန္းတတ္တဲ့
ေလအေ၀့မွာ အလုိက္သင့္ေမ်ာ
ဇာတ္ဆရာရဲ႕အလုိက်
မိန္းကေလးဘ၀ စရခက္ခဲ့တာမုိ႔
တို႔နွစ္ဦးရံၾကား
ျမတ္နုိးစြာေတာင္းခံ
(ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ဝိုင္းေတာ္သားျဖစ္ေသာ၊ ကဗ်ာကိုခ်စ္တတ္ေသာ Rhyme-ဆိုသည့္ ညီမေလး၏လက္ရာပါ ခင္ဗ်ား။ ရွားရွားပါးပါးေရာက္လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြ မွားမွားေနၾကလို႔။ း) - သုခမိန္ )
ခံစား၊ ေဝမွ်၊ တင္ျပသူက Rhyme at 9:13 AM 5 comments
ဒီက႑ေအာက္မွာ ဖတ္အံုးမယ္ဆိုရင္ Rhyme, ကဗ်ာ့ ပန္းခင္း
Thursday, May 14, 2009
Thought from Memorial Days!
အမွတ္တရရက္မ်ားမွ အမွတ္တမဲ့အေတြးစတစ္ခ်ဳိ႕
ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြရဲ႕ ရက္ေတြလေတြ ႏွစ္ေတြမွာ အမွတ္တရေန႔ရက္ေလးေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ ကိုယ့္တစ္ဦးတည္းနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ေန႔ေတြ၊ အမ်ားနဲ႔ပါ သက္ဆိုင္တဲ့ေန႔ေတြ၊ ကိုယ္နဲ႔တိုက္ရိုက္မသက္ဆိုင္ေပမဲ့ ကိုယ္နဲ႔ဆိုင္သလိုျဖစ္ေနတတ္တဲ့ေန႔ေတြ။ အမ်ားၾကီးပါပဲ။ အားလံုးကိုမွတ္မိေနဖို႔ဆိုတာ မလြယ္သလို အားလံုးကို ဂရုတစိုက္လည္း သတိရမေနႏိုင္၊ မက်င္းပႏိုင္ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္နဲ႔လည္း သက္ဆိုင္ေနတတ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ေမြးေန႔ဆိုတာေလးကို အမွတ္တရ အျမတ္တႏိုးရွိတတ္ၾကေပမဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ သူ႔ဘာသာသူ ႏွစ္စဥ္ေရာက္ေနတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ကို ဘာအထူးအဆန္းလုပ္ေနရမွာလည္းလို႔ ေတြးတတ္ၾကေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ မေမ့သင့္တဲ့ရက္ေတြဆိုတာ အနည္းအက်ဥ္းေတာ့ ရွိေနတတ္တာပဲမဟုတ္လား။
အခုကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာေလးက အြန္လိုင္းေပၚမွာ (အထူးသျဖင့္ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ) စိတ္ထဲတစ္မ်ဳိးေလး ခံစားေနရတာေလးကိုပါ။ သေဘာအားျဖင့္ေတာ့ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ေလာကမွာ က်င္လည္ေနသူေတြက ႏိုင္ငံျခားေရာက္ ျမန္မာအသိုင္းအဝိုင္းေတြပါ။ အသက္အရြယ္စံု၊ အေလ့အထစံုလင္ျပီး အေၾကာင္းအရာကလည္း စံုလင္လွပါတယ္။ ေကာင္းပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕စာေတြဆို အလကားဖတ္ရတာ အားနာသလိုျဖစ္ေလာက္ေအာင္ကို ေကာင္းပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ရဲ႕ သေဘာတရားေလးအရ တူရာတူရာေလးေတြစုမိျပီး အဖြဲ႔က်သြားၾကတာပါပဲ။ ေနာက္ျပီး ဘေလာ့ဂ္ေလးေတြအေပၚမွာ အမွတ္တရ ေရးတာေလးေတြ၊ ျပန္လည္ေဝမွ်တာေလးေတြ ရွိလာပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ေလး တစ္ႏွစ္ျပည့္၊ ဘာေန႔ညာေန႔ စသျဖင့္ေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ေျပာေလ့ရွိတာေလးတစ္ခုကလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ဘာတဲ့ ေရာမေရာက္ရင္ ေရာမလိုက်င့္ရမယ္ဆိုတာ။ ဟုတ္ပါတယ္ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုကို ဝင္ဆန္႔ႏိုင္ဖို႔လိုပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့ပတ္ဝန္းက်င္ဆိုရင္ ၾကိဳးစားသင့္တယ္လို႔ေတာင္ သံုးခ်င္ပါတယ္။ သေဘာကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားမွာေနတာပဲ ေရာက္ေနတဲ႔ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ တစ္ထပ္တည္းမက်ေတာင္ နီးစပ္ေအာင္၊ ဒီပတ္ဝန္းက်င္မွာ ကိုယ္က ကန္႔လန္႔ျဖစ္မေနေအာင္ ေနတတ္ဖို႔လိုပါတယ္။ ဥပမာ တရုတ္ျပည္ေရာက္ေနတယ္ဆိုရင္ သူတို႔ႏွစ္သစ္ကူးပြဲမွာ တတ္ႏို္င္သေလာက္ဝင္ဆင္ႏႊဲ၊ နီးစပ္ရာ မိတ္ေတြကိုလည္း ႏွစ္ကူးမဂၤလာစကားေလး ဘာေလး ေျပာေပါ့။ ဒါေကာင္းတာပဲ။ အဲလိုမဟုတ္ဘဲ မင္းတို႔ႏွစ္ကူးလည္းကူးေပါ့ ငါေတာ့စိတ္မဝင္စားဆိုရင္ ဘယ္ေကာင္းမလဲ။
အေဝးေရာက္တာၾကာေတာ့ တစ္ခ်ဳိ႕လည္းကိုယ့္ႏိုင္ငံက ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ သတိရစရာ အမွတ္ရစရာေတြကို ေမ့ေနရင္ေမ့ေနမွာ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ေရာက္ေနရာႏိုင္ငံမွာ က်င္းပေလ့ရွိတတ္တဲ့ေန႔ေတြကို သတိထားမိရင္းကေန ငါတို႔ဆီမွာဆိုရင္ ဒီပြဲက ဘာပြဲနဲ႔တူတာေပါ့ကြာ၊ ဘာညာနဲ႔ မွတ္မိေနသင့္ပါတယ္။ တစ္ႏွစ္မမွတ္မိေတာင္ တိုင္းျပည္လြမ္းစိတ္နဲ႔ သတိေတြထားမိလာရင္း မွတ္မိသင့္တဲ့ ေန႔ေတြရွိတာေပါ့။ ကမာၻၾကီးကလည္း ျပားလာတယ္ေျပာတယ္၊ ရြာျဖစ္သြားတယ္လည္းေျပာတယ္ ထူးေတာ့ထူးဆန္းတယ္။ ဟိုးအရင္က ကမာၻမျပားေၾကာင္းကို အသဲအသန္ျငင္းဆန္ခဲ့ရသူေတြမ်ား ရုတ္တရက္ၾကားရင္ စိတ္ရႈပ္စရာ။ တိုးတက္တယ္လည္းေျပာရဲ႕ ျမဳိ႕ၾကီးျဖစ္မလာဘဲ ရြာျဖစ္သြားတယ္။ ဒီေန႔ေခတ္မွာက စိတ္ကိုသတိကပ္ထားမွကို ေတာ္ကာက်မယ္ထင္တယ္။ ယဥ္ေက်းမွဳေတြလည္း တိုးမိတိုက္မိတယ္ေျပာတာကိုး။
ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္လေက်ာ္ေလာက္က ျမန္မာႏွစ္ကူးပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ေတြေပၚမွာ သၾကၤန္ရက္ေတြေရာက္မွပဲ စီေဘာက္စ္ေတြမွာ ေရလိုက္ေလာင္းတာတို႔၊ သၾကၤန္အမွတ္တရ ပိုစ့္ေတြ၊ ကဗ်ာေတြ စသည္ျဖင့္ေတြ႔လာရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ေစခ်င္တာက သၾကၤန္မတိုင္ခင္ခပ္ေစာေစာေလးမွာ တို႔ေတြရဲ႕ႏွစ္ကူးေတာ့ ေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုျပီး ပိုစ့္ေတြ ေရးေစခ်င္တာပါ။ မေတြ႔ရသေလာက္ပဲ။ ခရစ္ႏွစ္ကူးမွာဆိုရင္ေတာ့ ျပားသြားတဲ့ ကမာၻ႔ရြာေၾကာင့္လား၊ ေရာက္ေနတဲ့ေနရာရဲ႕ ယဥ္ေက်းမွဳေၾကာင့္လားေတာ့မသိဘူး ခပ္ေစာေစာကတည္းက ဟက္ပီးနယူးရီးယားေနတာ မ်က္စိေတာင္ေနာက္ခ်င္ခ်င္ရယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါအမတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေျပာပါတယ္ - စီးပြားပ်က္ကပ္ေၾကာင့္ ေရႊျမန္မာေတြလည္း တည္္ျမဲေရးၾကဳိးစားေနရတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ထင္ပါသတဲ့။ ဒါလည္း ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တာပါပဲ။
အဲဒီလိုျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ထဲမွာေျပာခ်င္ခ်င္ရက္ေတြက အမ်ားသားပါ။ ႏွစ္ကူးဆိုတာကလည္း သေဘာေျပာတာပါ။ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ေရးျဖစ္ေအာင္ျဖစ္သြားတာက လြန္ခဲ့တဲ့ ကဆုန္လျပည့္ေၾကာင့္ပါ။ ခရစ္စမတ္ဆိုတာ ကမာၻ႔ပြဲၾကီးလိုပါပဲ။ ဘာသာေရးပြဲဆိုေပမဲ့ အေတာ္ေလးကို လူစိတ္ဝင္စားတဲ့ပြဲတစ္ခုပါ။ ခ်မ္းသာတဲ့ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ လူအမ်ားစု ကိုးကြယ္ရာျဖစ္ေနလို႔လားပဲ။ ထားပါ။ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ ကိုယ္နဲ႔ဆိုင္မယ္ထင္တဲ့ ေန႔ေလးေတြကိုေတာ့လည္း မွတ္မိသင့္တယ္။ သတိျပဳသင့္တာေလးေတြဆိုရင္လည္း သတိျပဳသင့္ပါတယ္။ ေဂါတမဗုဒၶဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘုရားရွင္ဟာ ကဆုန္လျပည့္မွာေမြး၊ ကဆုန္လျပည့္မွာ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူ၊ ကဆုန္လျပည့္မွာပဲ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူပါသတဲ့။ ရိုးသားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြဟာ အိမ္မွာပဲ ျမန္ျပည္ကဘုရားေတြကိုမွန္းဆလို႔ ဘုရားရွိခိုးျဖစ္ၾကသလား၊ ေမ့ပဲေနသလားေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။ ဘာမွမဟုတ္ေတာင္ အနည္းအက်ဥ္းေတာ့ ေညာင္ေရသြန္းပြဲေလးကို အမွတ္ရသင့္ပါတယ္။ တိုးတိုက္မိသူျခင္း အင္အားကြာသြားၾကတာမ်ားလား။ စဥ္းစားမိတာပါ။
အင္း.. ဒီလိုေန႔ေတြ အမ်ားသားဗ်။ အကုန္မမွတ္မိႏိုင္သလို ပတ္ဝန္းက်င္္ဆိုတာကလည္း ရွိေသးဆိုေပမဲ့ ထိန္းသိမ္းသင့္တယ္ထင္တာေတြကိုေတာ့ ထိန္းသိမ္းေစခ်င္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေတြက ပိုလို႔ေတာင္သိသင့္ပါတယ္။ မ်ားမ်ားသိေလ ေကာင္းေလေပါ့ဗ်ာ။ သူမ်ားနဲ႔ေျပာစရာၾကဳံလာရင္ အင္..အဲ…ေတြအမ်ားသားနဲ႔ ေခြးအလွည္းနင္းေနရင္ ရွက္စရာမဟုတ္လားဗ်ာ။ တစ္ခ်ဳိ႕ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ၊ ကိုယ့္ဘာသာ၊ ကိုယ့္လူမ်ိဳးရဲ႕ ေန႔ေလးေတြကို အမွတ္တရရွိေစခ်င္ပါတယ္။ ေရးေစခ်င္တယ္၊ ေဝမွ်စရာေတြရွိတယ္ဆိုရင္ ေဝမွ်ေစခ်င္ပါတယ္။ ေျပာသာေျပာရတာပါ ကၽြန္ေတာ္ဆိုလည္း ဘာေန႔ ညာေန႔ဆိုတာမ်ိဳးေတြကို မသိတာမ်ားပါတယ္။ တကယ္က ဗဟုသုတနည္းတာပါ။ အမွတ္တရေတြလုပ္ရတာကိုက သိပ္ဝါသနာပါတာ။ တစ္ခ်ဳိ႕လူေတြက်ေတာ့လည္း ေရာင့္ရဲႏိုင္တာလား၊ အသည္းမာတာလားဆိုတာကို မေျပာႏိုင္ေလာက္ေအာင္ သတိတရ အမွတ္တရျဖစ္သင့္တဲ့ေန႔ေတြကို ေမ့ထားႏိုင္တယ္။ ဟန္ေဆာင္ေတာင္မွ လုပ္ေလ့မရွိဘူး။
ဒါေပမဲ့ ကိုယ္က ဘာမွမတတ္ႏိုင္ရင္ (မေျပာႏိုင္ရင္ေတာ့လည္း) မသိသလို ေနလိုက္ရတာပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္က ေမြးေန႔ဆိုတာေလးကို ေမွ်ာ္လင့္ျပီး အမွတ္တရရွိသေလာက္ ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်ေနတဲ့ေကာင္မေလးက ဘာမွလည္း အဓိပၸါယ္မရွိပဲနဲ႔တဲ့။ ကဲ.. မခက္လားဗ်ာ။
သုခမိန္
ခံစား၊ ေဝမွ်၊ တင္ျပသူက တားျမစ္ ထားေသာ... at 10:46 PM 7 comments
ဒီက႑ေအာက္မွာ ဖတ္အံုးမယ္ဆိုရင္ သုခမိန္, အေရာင္စံု အေတြးမ်ား . . . . .
Tuesday, May 12, 2009
Matisse and Renoir meet
Matisse and Renoir meet
လူရြယ္ျဖစ္တဲ့ ပန္းခ်ီဆရာ Henri Matisse က ပန္းခ်ီေက်ာ္ဆရာႀကီး Renoirဆီ၊ သူ႔ပန္းခ်ီခန္းကို အပတ္စဥ္အလည္သြားေလ့ရွိပါတယ္။ ဆရာရီႏြာ(Renoir) က အဆစ္ေရာင္ေရာဂါဒဏ္ကို ခံစားရတဲ့အခါမွာ မာတီးစ္(Matisse) ကေန႔တိုင္းလိုသြားၿပီး ဆရာ့အတြက္ အစားအေသာက္ ျပင္ေပးတယ္၊ စုတ္တံေတြ ပန္းခ်ီကားေတြ ျပင္ဆင္ေပးရင္းနဲ႔ အလုပ္ေတြအမ်ားႀကီးလုပ္လြန္းလို႔ အနားယူဖို႔ ဆရာ့ကို ေျပာရတယ္။
တေန႔မွာေတာ့ ဆရာစုတ္တံတခ်က္ဆြဲလိုက္တိုင္း နာက်င္လြန္းလို႔ညီးတြားသံကို ၾကားေတာ့ တပည့္ေက်ာ္က ဆရာ့ကို မေနႏိုင္လို႔ ေျပာပါတယ္။
- ဆရာရယ္ ပန္းခ်ီကားေတြ၊ အေရးႀကီးတဲ့ အရာေတြ အမ်ားႀကီးကိုလည္း ဖန္တီးၿပီးပါၿပီ။ ဘာလို႔မ်ား ဒီလိုနည္းနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ညဥ္းပန္းေနတာပါလဲဆရာရယ္။
- ရိုးရိုးေလးပါပဲကြယ္။ လို႔ ဆရာ ရီႏြာက ျပန္ေျပာပါတယ္။
အလွတရားက က်န္ခဲ့တယ္ေလကြယ္၊ နာက်င္မႈဆိုတာ ေပ်ာက္သြားတာပါတဲ့။
Paulo Coelho ၏ စာကို ဘာသာျပန္သည္။
ခံစား၊ ေဝမွ်၊ တင္ျပသူက ေကဇက္ at 6:48 PM 7 comments
ဒီက႑ေအာက္မွာ ဖတ္အံုးမယ္ဆိုရင္ အေရာင္စံု အေတြးမ်ား . . . . ., ေကဇက္
Sunday, May 10, 2009
The man who got depression with love.
မိမိကိုယ္ကို အသဲခြဲသူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ ငယ္ဘဝေလးေတြေနာက္ပိုင္းကတည္းက သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္က ဆံုျဖစ္လိုက္ မဆံုျဖစ္လိုက္ကေန ခုဆို ေရျခားေျမျခားေတြေပါ့။ မဆံုျဖစ္ခ်ိန္ေတြမ်ားခဲ့တဲ့တစ္ေလွ်ာက္မွာ သူလည္းအေတာ္ေျပာင္းလဲခဲ့တယ္။ ဘာေတြေျပာင္းလဲတာလည္းဆိုရင္ေတာ့ ေျပာစရာမ်ားမယ္။ ခုေတာ့ တစ္ခုပဲ ေသခ်ာေျပာခ်င္တယ္။ သူဟာ သူ႔ကိုယ္သူ အသဲခြဲလိုက္သူျဖစ္သြားေၾကာင္းကိုေပါ့။ စကားလံုးမ်ား ႐ႈပ္သြားမလား။ သူ႔ကိုယ္သူ အသဲခြဲလိုက္တယ္ဆိုလို႔ေလ။ ဟုတ္တယ္ တစ္ကယ္ပဲ ဒီလိုျဖစ္ခဲ့တယ္။
သူ႔ကို ငါစေတြ႔တယ္ဆိုတာထက္ ငါသတိထားမိလိုက္တဲ့ တစ္ေန႔က သူ႔ေမြးေန႔ျဖစ္ေနတယ္။ ပိုမွတ္မိေစတာက ေမြးေန႔ကို ငါေနာက္က်ျပီးေရာက္ခဲ့တာေလ။ အမွတ္တမဲ့မ်ားစြာအတြက္ အမွတ္တရျဖစ္ေစခဲ့တာေလးတစ္ခု အဲဒီ့ပြဲမွာစခဲ့ပါသတဲ့။ ဟိုအရင္ကတည္းက သူျမင္ဖူးေနတဲ့ သူမကို ဒီတစ္ေန႔က်မွပဲ အေတာ္လွတဲ့အျပံဳးပိုင္ရွင္မွန္း သတိထားမိခဲ့တာပါတဲ့။ အဲဒီ့ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းကို အတန္းမွန္မွန္တက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့အျပင္ သူမနာမည္နဲ႔ သူမရဲ႕အေဆာင္ကို ကဗ်ာေလးေတြ ပံုမွန္ေရာက္ေနခဲ့တာပါပဲ။
သူ႔ရဲ႕ကဗ်ာမွာ သူမေနရာယူသြားခ့ဲသလို၊ သူမဆီမွာလည္း သူ႕ရဲ႕ကဗ်ာေလးေတြဟာ တစ္ေနရာရေနခဲ့မယ္လို႔ သူထင္ေနခဲ့တာပါ။ ခ်စ္ျခင္းကို အရွည္သျဖင့္ပဲေတြးတတ္သလို တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္မွဳနဲ႔ သက္ေသျပတတ္တဲ႔သူ႔အက်င့္ကို သူမ သတိထားမိေစတာကေတာ့ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္တိုင္းရဲ႕ လမ္းထိပ္တစ္ေနရာက မ်က္ဝန္းေတြပဲရွိခဲ့တာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ဆိုတာေလးတစ္ခုကိုအေရာက္ သူမအတြက္ ပန္းစည္းပို႔ဖို႔ၾကိဳးစားရင္း သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ေကာင္းမွဳနဲ႔ ကဗ်ာေလးေတြရဲ႕ပိုင္ရွင္ဟာ သူပဲလို႔ အတည္အလင္း သူမသိသြားခဲ့ပါတယ္။
ေမွ်ာ္လင့္ထားတာေတြထက္ မေမွ်ာ္လင့္တာေတြသာ အျဖစ္မ်ားတတ္တဲ့ေလာကကို သူစေတြ႔ရေတာ့တာပါပဲ။ သူမရဲ႕ မ်က္ဝန္းစိမ္းစိမ္းဟာ သူ႔အတြက္လက္ေဆာင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
သူ႔ရဲ႕တစ္ေန႔တာအစတိုင္းကို သူမနဲ႔စမိေနတာ သူ႔အမွားလားလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ ဒါဟာ ျဖစ္သင့္တဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျဖခဲ့ပါတယ္။ သူခ်စ္တဲ့(သူ႔ကိုမခ်စ္တဲ့)သူန႔ဲအေဝးမွာ ဘဝဆိုတာျမင့္တက္လာေရးကိုၾကိဳးစားရင္း တစ္ခါတစ္ေလ ရင္ဖြင့္တတ္တဲ့အေၾကာင္းမ်ားစြာထဲက အေၾကာင္းတစ္ခုေပါ့။ သူ႔ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာကလည္း နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ရသလို သူခ်စ္ရတဲ့ သူမရဲ႕အေပါင္းအသင္းေတြကလည္း နားမလည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ သူကေတာ့ စြဲလမ္းေနဆဲပါပဲ။ အေဝးတစ္ေျမကို မသြားခင္ထိ သူမရဲ႕အျပဳသေဘာဆန္တဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္း၊ အျပဳအမူေလးတစ္ခုကို သူေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူရရွိခဲ့တာ သူရရွိေနတာကေတာ့ သူမရဲ႕ပစ္ပယ္မွဳေတြေပါ့။
သူ႔ရဲ႕ တိတ္တခိုးခ်စ္ျခင္းေတြကို သူမသိျပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက စၾကေနာက္ၾကရင္း အလိုလို သူမနဲ႔ စိမ္းေနရတာ။ အဲဒီေနာက္ စာတန္းေတြအတြက္ အလုပ္လုပ္ၾကေတာ့ တက္ၾကြစြာလုပ္တတ္တဲ့သူ႔အက်င့္ေၾကာင့္ သူမကို အကူအညီေတြေပးႏိုင္ခဲ့သလို ရင္းႏွီးမွဳတစ္ခ်ိဳ႕လည္းရရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ေတြဟာ သူနဲ႔သူမအၾကားမွာ အရင္းႏွီးဆံုးနဲ႔ သူ႔အတြက္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာအေကာင္းဆံုးေန႔ေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ခပ္တင္းတင္း သူမမ်က္ႏွာအတြက္ သူ႔အခ်စ္ေတြကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ထုတ္ေဖာ္မျပျဖစ္ပါဘူး။ တစ္ေန႔ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ဖြင့္ေျပာ ျဖစ္လိုက္ပါတယ္။
မနည္းတဲ့ ခုႏွစ္တစ္ခ်ိဳ႕ကိုျဖတ္သန္းအျပီးမွာေတာ့ သူမကို သူ႔ရဲ႕ခ်စ္ျခင္းေတြအေၾကာင္း ေသခ်ာေျပာမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္မိပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာသူမက ေရျခားေျမျခားမွာပါ။ လုပ္မယ္ဆို ျဖစ္ေအာင္ထလုပ္တတ္တဲ့ သူ႔အက်င့္အတိုင္း ဖံုးလွမ္းေခၚခဲ့ပါတယ္။ အမ်ားၾကီး ပံုေဖာ္ျပေနစရာမလိုေပမဲ့ ရင္ႏွင့္အမွ်ခ်စ္ျခင္းေတြကို တိတ္ဆိတ္စြာ သူမနားေထာင္ျပီးေတာ့ ျပန္ေျပာခဲ့တာက မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းပါပဲ။ စကားတစ္ခြန္း အတြက္နဲ႔ သူမစိုးရိမ္ခဲ့ပါဘူး။ သူမျပန္လာခ်ိန္ကို စိတ္ရွည္စြာေစာင့္စားရင္း အားတင္းထားခဲ့ပါေသးတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဖံုးတစ္ခါေျပာအျပီးမွာ တစ္ဆစ္ခ်ိဳးသြားတဲ့ သူ႔ကံၾကမၼာဟာ ျပန္ျပင္လို႔မရခဲ့ပါဘူး။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းအတြက္ က်ဆင္းတဲ့စိတ္ဓါတ္ေတြကို သူ႔ဘဝျမင့္တက္ဖို႔ၾကိဳးစားရင္း အားျပန္တင္းခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ငါျပန္လာခဲ့အံုးမယ္ ဆိုတဲ့စကားတစ္ခြန္းန႔ဲ ေရျခားေျမျခားကို သူထြက္သြားေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ သူမနဲ႔ အဆက္အသြယ္ လံုးဝမရေတာ့ေအာင္ အဆက္ျပတ္သြားေတာ့တာပါပဲ။ သူကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ ေန႔သစ္တိုင္းကို သတိရျခင္းေတြနဲ႔ စေနပါတယ္။ သူမနဲ႔သူ႔အတြက္ တစ္ေန႔ဆိုတာကိုလည္း ေမွ်ာ္လင့္ေနတုန္းပါပဲ။
ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ မသင့္ျမတ္ၾကသူမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ဖူးတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးဟာ တစ္ေကြ႔မဟုတ္တစ္ေကြ႔မွာေတာ့ ခ်စ္ျခင္းနဲ႔မသင့္ျမတ္ပဲ ဒုကၡမ်ားဖူးၾကသူေတြပါ။ ဒါေပမဲ့ ခ်စ္ျခင္းတစ္ခုကို ကိုယ္တိုင္ရွာေဖြျပီး ဒီခ်စ္ျခင္းအတြက္နဲ႔ပဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဒဏ္ရာရေအာင္လုပ္ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္အသဲခြဲမိျခင္းတစ္ရပ္လို႔ပဲ ေျပာစမွတ္ျပဳၾကရေအာင္လားဗ်ာ။
သုခမိန္
ခံစား၊ ေဝမွ်၊ တင္ျပသူက တားျမစ္ ထားေသာ... at 5:29 PM 8 comments
ဒီက႑ေအာက္မွာ ဖတ္အံုးမယ္ဆိုရင္ သုခမိန္, အေရာင္စံု အေတြးမ်ား . . . . .
Saturday, May 9, 2009
Six Sense Technology
ဆဌ အာရံု
ဒီေလာက္ၾကာမွ ဘာထ စိတ္ရူးေပါက္လည္း ေမးရင္ေတာ့လည္း ျပံဳးေနယံုမွ တပါး က်ေနာ္လည္း ဘာမွ မေျဖတတ္ေတာ့ပါ။ ေရးခ်င္တာေလးေတြေတာ့ ရွိပါတယ္ လူက မအား တခါတေလေတာ့လည္း စိတ္က မအားပါ ။ ေနာက္ စိတ္က အရင္လို မၾကည္လင္။ အဲလို ခ်ာလပတ္ေတြရမ္းရင္း၊ အပ်င္းေတြ ထူရင္း ဘေလာ့ ေလာက ကေန ေပ်ာက္ေနျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ ၾကာပါျပီ. ဒီေန႕ေတာ့ Internet မွာ ေမႊရင္း သေဘာက်တာေလး တခုေတြ႕လို႔ တင္လို္က္ပါတယ္ ။ Technology က က်ေနာ္ တို႕ အိမ္မက္ မက္ခဲ့ၾကသလို ျဖစ္လာဖို႕ နီးလာေနပါျပီ။ က်ေနာ္ ယခု Six Sence Technology ဆိုတာေလး ေ၀မွ် လိုက္ပါတယ္. . ထြင္တဲ့ သူကေတာ့ က်ေနာ္ .ေမာင္ တာတူး . . . . . . . . . . .လို႕ မထင္ပါနဲ႕လို႕ . . . :P .
Technology နဲ႕ ပက္သက္ရင္ နာမည္ၾကီးတဲ့ MIT က ေက်ာင္းသား/ သူ ေတြ (Pranav Mistry၊ Dr. Pattie Maes) ပါ။
,
မူရင္း က
http://www.ted.com/index.php/talks/pattie_maes_demos_the_sixth_sense.html
မွာပါ။
ေလးစား ခင္မင္လ်က္ . . .
တာ တူး
ခံစား၊ ေဝမွ်၊ တင္ျပသူက တာတူး(၀ါ) အေမ့ခံလူတစ္ေယာက္ at 9:23 PM 4 comments
ဒီက႑ေအာက္မွာ ဖတ္အံုးမယ္ဆိုရင္ သုတ ပန္းခင္း
Friday, May 1, 2009
ႏွလုံးလွဖုိ႔ အလွဆုံးသုိ႔ (၅)
”အသိေတ ပိေတ သာယိေတ ခါယိေတ သမၸဇာန ကာရီေဟာတိ“
”စားတုန္း၊ ေသာက္တုန္း၊ ခဲတုန္း၊ လ်က္တုန္းမွာ သတိေလးနဲ႔ယွဥ္ၿပီးေတာ့ ျပဳပါ။“
ဘုရားေဟာထဲမွာေတာ့ ရဟန္းေတြအတြက္ အေသးစိတ္ေဟာထားခဲ့တယ္။ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးတဲ့အခါမွာ ဆြမ္းလုတ္ကုိ လုံးလုံးညီညီေလး လုပ္ရမယ္၊ လုပ္ၿပီးေတာ့ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ကေလး ပါးစပ္ထဲ ထည့္ရမယ္၊ ပြၾကဲၿပီး ေအာက္ကုိ ျပန္မက်ရဘူး။
ကုိယ့္ဟာကုိယ္ ထမင္းစားတဲ့အခါလည္း လက္နဲ႔ျဖစ္ေစ၊ ဇြန္းခက္ရင္းနဲ႔ျဖစ္ေစ စားတဲ့အခါ စိတ္ကုိ တည္ၿငိမ္ေအာင္ ေအးခ်မ္းေအာင္ထားၿပီးေတာ့ ထမင္းကုိ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ကေလး ျဖစ္ေအာင္၊ ဇြန္းသံ၊ ပန္းကန္သံလည္း မၾကားေအာင္၊ ေဘးကုိလည္း မက်ေအာင္လုပ္ၿပီးမွ ပါးစပ္ထဲကုိ ေရာက္ေအာင္ ထည့္ရမယ္၊ တစ္လုံးမွ က်မသြားေအာင္ ျပန္ထုတ္ယူရမယ္။
ဟင္းခ်ဳိေသာက္တဲ့အခါမွာ ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ ဘုရားေဟာထားတာ ရွိပါတယ္။ ”ရဟန္းေတာ္မ်ား ဟင္းခ်ဳိေသာက္တဲ့အခါမွာ ရွ႐ူး ရွ႐ူး အသံမျမည္ေစနဲ႔“ တဲ့။
(ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြးျမင့္မားေစရန္ - ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက) မွ
အစားအစာ(ေဘာဇဥ္)၌ အတုိင္းအရွည္ သိတတ္သူ ျဖစ္ေၾကာင္းတရား (ေဘာဇနမတၱညဳတ)ကုိ ဘယ္လုိ ေဟာသလဲဆုိေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက သူ႔သာသနာထဲက သားတပည့္ေတြ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြရဲ့ ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြးျမင့္မားေရးကုိ ဦးတည္ၿပီးေဟာခဲ့တာ၊ ဒါေပမယ့္ အဆင့္ျမင့္လူသား ျဖစ္ခ်င္သူတုိင္းအတြက္ ဒီေဟာၾကားခ်က္ေတြဟာ အလြန္တန္ဖိုးရွိတယ္။
အစားအေသာက္စားတဲ့အခါ ဉာဏ္အဆင္အျခင္မပါဘဲ မစားရဘူး။ ဉာဏ္နဲ႔ ဆင္ျခင္ၿပီး သင့္ေလ်ာ္ေသာအားျဖင့္ စားရမယ္တဲ့။
အစားအစာကုိ စားတဲ့အခါ
(က) ကေခ်သည္၊ ကြ်မ္းသမားတုိ႔လုိ ျမဴးထူးေပ်ာ္ပါးျခင္းငွာ မစားရဘူးတဲ့။
(ခ) မင္းစားသလုိ၊ မွဴးမတ္ေတြ စားသလုိ မာန္ယစ္ျခင္းငွာလည္း မစားရဘူးတဲ့။
(ဂ) ျပည့္တန္ဆာမေတြ နန္းတြင္းသူေတြလုိ ခႏၶာကုိယ္လွပျခင္းငွာ၊ ခႏၶာကုိယ္တန္ဆာဆင္ျခင္းငွာ မစားရဘူးတဲ့။
(ဃ) လက္ေဝွ႔သည္၊ လက္ပန္းသည္၊ နပန္းသမားေတြလုိ အသားအေရကုိ ျပည့္ၿဖိဳးျခင္း၊ တုိးပြားျခင္းငွာလည္း မစားရဘူးတဲ့။
ျမတ္စြာဘုရားက အစားအစာ(ေဘာဇဥ္)၌ အတုိင္းအရွည္ သိတတ္သူ ျဖစ္ေၾကာင္းတရား ဆုိတဲ့ ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြးကုိ ေဖာ္ျပထားတယ္။
(က) ဤကုိယ္ တည္တံ့ရန္
(ခ) မွ်တရန္
(ဂ) ပင္ပန္းျခင္းကုိ ပယ္ေဖ်ာက္ရန္
(ဃ) ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ျခင္း ၿငိမ္းရန္
(င) ျမတ္ေသာအက်င့္ကုိ ခ်ီးေျမာက္ရန္ အက်ိဳးငွာသာလွ်င္ အစာအာဟာရကုိ စားေသာက္ရမယ္တဲ့၊ ဒီေနရာမွာ ျမတ္စြာဘုရားက အစာအာဟာရကုိ စားေသာက္ျခင္းေၾကာင့္ ခံစားမႈ ေဝဒနာအေဟာင္း၊ ဒါက အစာမစားျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာႏုိင္တဲ့ ေဝဒနာကုိ ပယ္ေဖ်ာက္ဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး စားရမယ္။ ခံစားမႈ ေဝဒနာသစ္ဆိုတာက အလြန္စားျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္တတ္တဲ့ ေဝဒနာမ်ဳိးလည္း မျဖစ္ေစရေအာင္ ဆင္ျခင္တုိင္းထြာၿပီး စားရမယ္။ ဘယ္လုိဆင္ျခင္တုိင္းထြာရမလဲဆုိေတာ့ ငါ့အား မွ်တျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ အျပစ္မရွိျခင္းသည္လည္းေကာင္း၊ ခ်မ္းသာစြာေနရျခင္းသည္လည္းေကာင္း ျဖစ္လိမ့္မည္ဆုိေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ထား၍သာ အစာအာဟာရကုိ စားရမယ္တဲ့။
စားဖြယ္(ေဘာဇဥ္)၌
(၁) ေရာင့္ရဲသူ၏အျဖစ္ ”သႏၲဳ႒ိတာ“ရွိရမယ္။
(၂) အတုိင္းအရွည္ကုိ သိသူ၏အျဖစ္ ”မတၱညဳတာ“ရွိရတယ္။
(၃) စားဖြယ္ေဘာဇဥ္ကုိဆင္ျခင္သူ၏အျဖစ္ ”ပဋိသခၤါေဘာဇဥ္“ရွိသူ ျဖစ္ရမယ္။
လုိ႔လည္း ေဟာေတာ္မူတယ္။
ဆရာဦးဆန္းလြင္၏ “ျမတ္ဗုဒၶ၏ ကုိယ္ရည္ကုိေသြး ျမင့္မားေရးတရား (ပထမအၾကိမ္) ၊ စာ(၁၅၇-၁၅၈)” - မွ ထုတ္ႏႈတ္ကူးယူပါသည္။
ခံစား၊ ေဝမွ်၊ တင္ျပသူက Anonymous at 9:37 PM 5 comments
ဒီက႑ေအာက္မွာ ဖတ္အံုးမယ္ဆိုရင္ မာေရးသွ်င္, သဒၶါစံဖတ္ဖုိ႔ မွတ္စုအခ်ဳိ ႔
Monday, April 27, 2009
Thought from some words (6)
အေတြးအျမင္က႑မွ စာစုေလးမ်ား အေၾကာင္း (၆)
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အီးဂ်ာနယ္(E-Journal)ေလးမွာ “သတင္းႏွင့္ အေတြးအျမင္” ဆိုတဲ့ က႑ေလးရွိပါတယ္။ စာလာဖတ္သူေတြကို ေပးခ်င္တဲ့ သတင္းနဲ႔ အေတြးအျမင္ေလးေတြကို ေဖာ္ျပေပးတာပါ။ သတင္းနဲ႔ အဆက္ျပတ္တတ္သူဆိုေတာ့လည္း သတင္းေတြကိုေတာ့ တစ္ခါမွ မေဖာ္ျပဖူးေသးပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ က႑ေလးစကတည္းက ဝိုင္းေတာ္သားေတြ တေပ်ာ္တပါးပဲ အေတြးေလးေတြ၊ အျမင္ေလးေတြ၊ သတိျပဳ ဆင္ျခင္စရာေလးေတြ တင္ထားၾကပါတယ္။ စာဖတ္သူေတြမွာ သတိမထားမိသူရွိသလို သတိတရ ဖတ္မိသူေတြလည္း ရွိမွာပါ။ အခုဆိုရင္ ေဖာ္ျပထားတာေလးေတြ အေတာ္ေတာင္ မ်ားေနပါျပီ။ အားလံုးလည္း ဖတ္စရာေလးရေအာင္ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္က ေဖာ္ျပျပီးသမွ်ေတြကို အေဟာင္းဆံုးကေနစျပီး အသစ္ဆံုးထိ ျဖည္းျဖည္းျခင္း ခံစားသြားပါမယ္။ စာစုေလးေတြအေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အျမင္ေတြပါပဲ။ စာဖတ္သူတို႔လည္း လြတ္လပ္စြာ ေတြးထင္၊ ေဝဖန္ပိုင္းျခားလို႔ လမ္းျပေပးသြားၾကမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။
ျပီးခဲ့တဲ့ ပိုစ့္ေတြကိုလည္း ကလစ္လုပ္ျပီး သြားဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။ အပိုင္း(၁) အပိုင္း(၂) အပိုင္း(၃) အပိုင္း(၄) အပိုင္း(၅)
………………………………………………………………………………….
11th-Jul-2008 - ”မုေတၱာ ေမာေစယ်ံ”- ကုိယ္တုိင္ လြတ္လပ္ၿပီး၊ သူတစ္ပါးကုိ လြတ္လပ္ေစမည္။ (ဗုဒၶ)
………………………………………………………………………………….
လြတ္လပ္မွဳ။ ဘယ္လိုအဓိပၸါယ္ဖြင့္မလဲ။ လြတ္လပ္မွဳဟာ လြတ္လပ္မွဳပဲေပါ့ဆိုရင္ ပိုမ်ားျပည့္စုံမလား။ မိမိကိုယ္ကို လြတ္လပ္ေစျခင္းဆိုတာကိုက အေတာ္က်ယ္ျပန္႔သြားမယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြမွာ ငါႏွင့္ငါကို သေဘာထားမတိုက္ဆိုင္ၾကပါဘူး။ ဒီေတာ့ ခုေျပာေနတဲ့ လြတ္လပ္ျခင္းမွာ အေမွာင္မွ အလင္းသို႔၊ ဝိဇၨာမွ အဝဇၨာသို႔၊ သညာမွ ပညာသို႔ စသည္ျဖင့္တုိ႔ကို လြတ္လပ္ျခင္းဆိုတဲ့အျမင္နဲ႔ ေတြးမိပါတယ္။ အရင္ဆံုးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုယ္တိုင္ေပါ့ ခင္ဗ်ာ။ မိမိကိုယ္တိုင္ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္လာမွလည္း သူမ်ားကိုေကာင္းေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္မွာပါ။ မိမိကိုယ္တိုင္ ေကာင္းမွဳ၊မေကာင္းမွဳကို ေသခ်ာခြဲျခားသိျပီး ေရွာင္ရွားႏိုင္ေနမွလည္း သူမ်ားကို ေကာင္းေအာင္ လုပ္ႏိုင္ၾကမွာပါ။ စကားစုေလးကလည္း ဗုဒၶရွင္ေတာ္ရဲ႕ စကားစုေလးပါတဲ့။ သူတစ္ပါးကိုတြဲထူဖို႔ ကိုယ္တိုင္ကလည္း မတ္မတ္ရွိေနမွပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သေဘာက်တဲ့ စကားစုေလးပါပဲ။
………………………………………………………………………………….
12th-Jul-2008 - Hate Sin, Love the Sinner.
………………………………………………………………………………….
ဒုစရိုက္မွဳကို ဆန္႔က်င္ပါ။ ဒုစရိုက္သားတို႔ကိုေတာ့ ၾကင္နာပါ။ ေကာင္းတဲ့အေတြးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္မွီသေလာက္နဲ႔ ျမန္မာမွဳျပဳလိုက္တာပါ။ အလိုအပိုေတာ့ ရွိခ်င္လည္းရွိမွာေပါ့ေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ဒုစရိုက္မွဳဆိုတာကို မႏွစ္သက္ၾက၊ သေဘာမက်ၾကပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူမ်ားလုပ္ေနရင္သာ လက္ညိဳးထိုးခ်င္ၾကတာ။ ကိုယ္တိုင္လုပ္ေနမိျပီဆိုရင္ေတာ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ႔ မေကာင္းမွဳကို ေကာင္းမွဳထင္ေအာင္ ေျပာဆိုတတ္တာ။ သာမာန္လူသားေတြျဖစ္လို႔ ကင္းတာေတာ့ မကင္းႏိုင္ၾကပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ မေကာင္းမွဳေတြ တစ္နည္း ဒုစရိုက္မွဳေတြကို ဆန္႔က်င္လိုတဲ့ အေျခခံေလးရွိေနဖို႔ လိုပါမယ္။ ဒါကေတာ့ မိမိကိုယ္တိုင္အတြက္ပါ။
ေလာကၾကီးမွာ ေသးတာ၊ၾကီးတာ နည္းတာ၊မ်ားတာသာ ကြာရင္ကြာမယ္။ ဒုစရိုက္မွဳကို ျပဳေနရတဲ့သူေတြ၊ ျပဳေနသူေတြရွိေနၾကတာပါပဲ။ ဒီလိုလူေတြအေပၚမွာလည္း ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္ အၾကင္နာထားလို႔ ေမတၱာ-ဂ႐ုဏာ-မုဒိတာဆိုတဲ့ အေျခခံအခ်က္ေလးေတြနဲ႔ ဆက္ဆံသင့္ပါတယ္။ ဒုစရိုက္သားတို႔ကုိ ျပစ္ပယ္ထားျခင္းဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ပတ္ဝန္းက်င္အတြက္ ၾကီးတဲ့ အႏၲရာယ္ပါပဲ။ ေတြးၾကည့္သင့္တဲ့ စကားစုေလးမဟုတ္လားဗ်ာ။
………………………………………………………………………………….
17th-Jul-2008 - ေဟ့ တိမ္ေတြ အဲသည္သာေနတဲ့ လ ကုိ အေမွာင္ခ်လုိက္စမ္း ေဟာသည္မွာ ငါ လြမ္းလွၿပီ။..........။ (မာေရးသွ်င္၏ကဗ်ာမွ-)
………………………………………………………………………………….
ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္ကေတာ့ လသာရင္ လူၾကီးေတြအလစ္မွာ အေပါင္းအသင္းေတြရွိရာထြက္ ကစားနည္းေပါင္းစံုကို ကစားေတာ့တာပါပဲ။ နည္းနည္းေလးအတန္းၾကီးလာေတာ့ လသာတဲ့ရက္ဆို ကြပ္ပ်စ္ေပၚက လၻက္ရည္ဝိုင္းနားသြားျပီး လူၾကီးေတြက အိပ္ရာထဲသြားအိပ္ေခ်လို႔ မေျပာမခ်င္း ေကြးေနတတ္တာပါပဲ။ တစ္ျခားျမိဳ႕ၾကီးမွာ ေက်ာင္းသြားတက္ရေတာ့ အေဆာင္ေကာ္ရစ္တာမွာ လသာတဲ့ညေတြဆို သူငယ္ခ်င္းနဲ႔စကားေတြေျပာ၊ တစ္ခါတစ္ေလလည္း ဟိုသတိရ ဒီသတိရေပါ့ဗ်ာ။ သိတဲ့အတိုင္းပဲ သာေနတဲ့လဆိုတာကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာမွ အရသာျပည့္ေအာင္ ခံစားရတာ။ ခုေတာ့လည္း ဝင္းပပလမင္းၾကီးကိုေတြ႔ရင္ အတိတ္ေတြပဲ ေပၚေပၚလာေတာ့တယ္ဗ်ာ။ သူကေတာ့ အရင္ကလိုသာေနဆဲပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာသာ… တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ကိုမာေရးသွ်င္ရဲ႕ ကဗ်ာစာသားေလးလို - “ေဟ့ တိမ္ေတြ အဲသည္သာေနတဲ့ လ ကို အေမွာင္ခ်လိုက္စမ္း ေဟာသည္မွာ ငါ လြမ္းလွျပီ”လို႔ ေျပာလိုက္ခ်င္တယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုး ေမွာင္သြားမွာေတာ့ စိုးရိမ္မိသား။
သုခမိန္။…..။
ခံစား၊ ေဝမွ်၊ တင္ျပသူက တားျမစ္ ထားေသာ... at 5:23 PM 6 comments
ဒီက႑ေအာက္မွာ ဖတ္အံုးမယ္ဆိုရင္ သုခမိန္, အေရာင္စံု အေတြးမ်ား . . . . .
Saturday, April 25, 2009
Let's create Green-World
ကမာၻေျမ စိမ္းလန္းပါေစ
အိမ္ကေန အလုပ္ကိုသြားမယ္လုပ္ေတာ့ လမ္းနည္းနည္းေလွ်ာက္။ ဘတ္စကားကိုစီး။ ႏွစ္မွတ္တိုင္ေလာက္ရွိေတာ့ ဆင္း။ ေျမေအာက္ရထားစီး။ နာရီဝက္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဆင္း။ အလုပ္ကိုေရာက္ေအာင္ သံုးမိနစ္ေလာက္လမ္းေလွ်ာက္။ တစ္ေနကုန္ အလုပ္မွာ ဖံုးေတြ၊ ဖက္စ္ေတြ၊ အီးေမးလ္ေတြ၊ အသံုးခ်ေဆာ့ဖ္ဝဲလ္ေတြနဲ႔ နပမ္းလံုး။ ညေနေစာင္းေတာ့ လာလမ္းအတိုင္းျပန္။ အခန္းေရာက္ေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳး။ ဒါေတြက အကုန္မမွန္ေတာင္ အေတာ္မ်ားမ်ားအတြက္ ေယဘူယ်က်တဲ့ တေန႔တာအခ်ိန္ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္တဲ့ ေခတ္မွီေနတဲ့သူေတြရဲ႕ တေန႔တာပါ။
အဲဒီ့ တစ္ေန႔တာမွာ အပင္စိုက္တာဝါသနာပါတဲ့သူဆို အခန္းမွာ အပင္ေလးေတြ အနည္းအက်ဥ္းရွိမယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာကေတာ့ ခ်မ္းသာေနတဲ့ႏိုင္ငံေတြျဖစ္လို႔ ရွားပါစြာရွိေနတဲ့ အပင္ေလးေတြရွိမယ္။ အလုပ္က အလုပ္စားပြဲမွာလည္း အပင္ခ်စ္တတ္သူဆိုရင္ အပင္ေလးဘာေလးရွိမယ္။ ကုန္ျပီ။ ဒါအကုန္ပဲ။ ရုပ္ဝတၳဳပစၥည္းေတြ တိုးတက္လြန္းေတာ့ ေအးေနရင္ ပူေပးမယ္၊ ပူေနရင္ ေအးေပးမယ္။ အစားအစာေတြကို လတ္ဆတ္ေနေအာင္ (လတ္ဆတ္တယ္ထင္ေအာင္) ထိန္းထားေပးမယ္။ ေရပိုက္ေခါင္းကိုဖြင့္လိုက္ရင္ သန္႔ရွင္းေပးထားတဲ့ ေရထြက္လာမယ္။ ေရစစ္ဘူးရွိမယ္ဆိုရင္ အဲဒီ့ေရကိုပဲ ေရစစ္ဘူးအကူနဲ႔ ေသာက္လို႔ရမယ္။ ဒါမွ မဟုတ္ရင္ ေရသန္႔ဘူးကို စိတ္ေက်နပ္ေလာက္တဲ့ေစ်းနဲ႔ ဝယ္ေသာက္ႏိုင္တယ္။ ဒါကလည္း ကၽြန္ေတာ္စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္တဲ့ တိုးတက္ေနေသာနိင္ငံမ်ားမွာ အပင္နဲ႔ေရကို တစ္ေန႔တာထိေတြ႔ေနရမွဳပါ။ အနီးစပ္ဆံုးေတာ့ မွန္မယ္ထင္တာပါပဲ။
ထူးဆန္းတာက အဲဒီ့ႏိုင္ငံေတြမွာ သစ္ေတာေတြကို ထိန္းသိမ္းထားတတ္သတဲ့။ ျမိဳ႕ျပနဲ႔ေဝးလာရင္ သစ္ပင္ၾကီးေတြ ဘာေတြရွိတတ္သတဲ့။ ၾကားဘူးတာပါပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုေလာက္က ရန္ကုန္ကေန သၾကၤန္ရွိလို႔ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ အိမ္ျပန္မယ္ဆိုရင္ ရထားစီးေလ့ရွိတယ္။ လမ္းခုလတ္က ဘူတာတစ္ခုမွာဆင္း။ အဲဒီကေန ၄၅မိနစ္ေလာက္ ကားဆက္စီးရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဇာတိျမိဳ႕ေလးကို ေရာက္တာပါပဲ။
သၾကၤန္ဆိုရင္ အတူတြဲလို႔ျမင္တတ္ၾကတာက ပန္းပိေတာက္ဝါပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အညာဆန္တဲ့ေဒသက ျဖစ္လို႔လားမသိဘူး သၾကၤန္နီးရင္ ပိေတာက္ပန္းထက္ ညေလေအးေအးမွာ ခပ္အီအီေလးေမႊးေနတတ္တဲ့ တမာရန႔ံကို ပိုလို႔ခ်စ္သူပါ။ တစ္ပင္လံုးမွာ အရြက္သစ္ေလးေတြ ႏုႏုရြရြနဲ႔အတူ ေဖြးေနေအာင္ပြင့္တတ္တဲ့ တမာပန္းပါ။ တမာရန႔ံဟာ တစ္ခ်ိဳ႕ေရာဂါေတြကိုေတာင္ ေပ်ာက္ကင္းေစႏုိင္တယ္လို႔ ၾကားဖူးသလို တမာရဲ႕ အသံုးဝင္ပံုေတြကလည္း မနည္းပါဘူး။ အရြက္ႏုကို အခ်ဥ္တည္ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ေရနဲ႔ျပဳတ္လို႔ စားတတ္ၾကေသးတယ္။ ေဆးေဖာ္ရာမွာလည္း အသံုးဝင္သတဲ့။ ထားေတာ့ တမာရဲ႕အသံုးဝင္ပံုေတြကို။
ေျပာခ်င္တာက ဘူတာေလးကေန ဇာတိျမိဳ႕ဆီသြားတဲ့လမ္းမွာ တမာတန္းေတြ ရွိေလရဲ႕။ အျမဲတမ္း ကၽြန္ေတာ္ကားေခါင္မိုးေပၚ တက္ဆီးေလ႔ရွိတယ္။ ေလခပ္ျပင္းျပင္းေလးနဲ႔အတူ ေမႊးအီေနတဲ႔တမာရန႔ံက ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကို ေႏြးေထြးမွဳေပးတယ္။ အိမ္နဲ႔တေျဖးေျဖးနီးေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အသိကိုလည္းေပးတယ္။ တမာရန႔ံကိုရလိုက္ကတည္းက ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာလို ခံစားရပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ရက္ေက်ာ္ေလာက္က အလုပ္ပိတ္ရက္ေတြရွိလု႔ိ အိမ္ကိုျပန္ပါတယ္။ ကားနဲ႔ပဲျပန္ျဖစ္ပါတယ္။ စာဖတ္လိုက္၊ အိပ္ငိုက္လိုက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ျမိဳ႕ေလးနဲ႔နီးလာေတာ့ အသိတစ္ခုေပၚလာပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ တမာရန႔ံပါပဲ။
လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးလည္း ေတာင္ကုန္းညိဳညိဳေတြက မ်က္စိတစ္ဆံုး။ အျမင့္ဆုံးဆိုတာ ခါးေစာင္းေလာက္ပဲရွိမဲ့ အပင္ေတြနဲ႔ေပါ့။ အသက္ၾကီးတဲ့အပင္၊ အသက္ငယ္ေပမဲ့ ဖြ႔ံျဖိဳးထြားၾကိဳင္းေနတဲ့အပင္၊ ဘယ္လိုအပင္မွကို မေတြ႔ရတာပါ။ ရွားရွားပါးပါး တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ သစ္ပင္အုပ္အုပ္ဆိုင္းဆိုင္းေတြကို ျမင္ရတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမိဳ႕ေလးနဲ႔ နီးလာေတာ့ကၽြန္ေတာ္က တမာန႔ံရမယ္ထင္တာ။ လံုးဝမရပါဘူး။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာလည္း တမာကိုသိပ္မေတြ႔ရဘူး။ ဘူတာေလးကေန လာတဲ့လမ္းနဲ႔ေတာ့ မတူဘူးေပါ့။ ဒီဘက္လမ္းကိုက တမာနည္းသလား ေတြးမိေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေတြ႔ရေတာ့လည္း အပင္အိုျပီး ေျခာက္ေသြ႔ေနတာေတြ၊ ရြက္ႏုေတာင္မွ ေကာင္းေကာင္းမထြက္ႏိုင္တာေတြပါ။ အားရစရာေကာင္းတဲ့အပင္ဆိုတာ ေတြ႔ရခဲတယ္။ တစ္ပင္တစ္ေလေတာ့ရွိေလရဲ႕။ အဲဒီအခါက်ရင္ လွစ္ခနဲျဖတ္ေျပးသြားတဲ့ တမာရန႔ံနဲ႔ပဲ ဇာတိခ်က္ေၾကြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကိဳဆိုပါေတာ့တယ္။
ေျပာရရင္ ထူးဆန္းတာေတြ တစ္ပံုတစ္ပင္ပဲ။ တမာရန႔ံသိပ္မရလို႔ ပတ္ဝန္းက်င္ကို သတိထားမိသြားတဲ့ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ထပ္ေတြ႔လိုက္ရတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမိဳ႕ေလးရဲ႕ အထင္ကရ ကန္ေတာ္ၾကီးကိုပါ။ ေရနည္းလာရံုေလာက္တင္မဟုတ္ဘူးဗ် တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ေအာက္ခံႏံုးေတြေပၚေနျပီး ေရခန္းေနတာ။ ဒီလိုနဲ႔အိမ္ကိုေရာက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္ေရွ႕ေလးမွာ ဟိုးအရင္ကတည္းက ေရဝပ္တတ္တယ္။ ေရရွိေနေတာ့ ျမက္စိမ္းစိမ္းေတြ အေလ့က်အပင္ေတြနဲ႔ေပါ့။ ခုေတာ့ ပက္ၾကားအက္ေတြနဲ႔ ျမက္လည္းမရွိ အေလ့က်ပင္ေတြလည္း ပိန္လွီေနတယ္။ ဒါနဲ႔ အိမ္ကိုပါ သတိထားၾကည့္လိုက္ေတာ့ တမာေတြသိပ္ေပါတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္ေလးမွာ အရင္ကအပင္ၾကီးေတြကလည္း ပိန္လွီေျခာက္ေသြ႔၊ အပင္ပ်ိဳအေနနဲ႔ တက္သစ္စေတြကလည္း ႏွစ္ေတြသာၾကာသြားတယ္ တက္မလာေတာ့ဘူး။ သူတို႔ၾကည့္ရတာ သိပ္မက်န္းမာသလိုပဲ။
တစ္ေန႔ အျပင္သြားရင္း ၾကံရည္ဆိုင္ဝင္ထုိင္ပါတယ္။ ၾကံရည္ေအးေအးေလးေသာက္ရင္း ေခတ္မွီဖုိ႔ၾကိဳးစားေနတဲ့ ဇာတိျမိဳ႕ေလးကို ၾကည့္ေနမိတယ္။ သစ္ပင္ရိပ္ေကာင္းေကာင္းမရွိဘဲ ေနပူၾကဲၾကဲမွာ စက္ဘီးနဲ႔တစ္မ်ိဳး၊ ျမင္းလွည္းနဲ႔တစ္ဖံု။ တရုတ္ၾကီးတို႔ေကာင္းမွဳနဲ႔ လူအမ်ားၾကိဳက္ေနတဲ့ ဆိုင္ကယ္ေတြကလည္း မ်ားမွမ်ားပါပဲ။ ေနကေတာ့ ခပ္ျပင္းျပင္းေလးပူေနပါတယ္။ ဧျပီလရဲ႕ေနပဲေလ။ ဒါေပမဲ့ ေခၽြးတစ္လံုးလံုးနဲ႔ သြားလာလုပ္ကိုင္ေနရတာပါပဲ။ ေလပူေနပူဆိုတာကိုက အညာဆန္ျခင္းရဲ႕ သေကၤတကိုး။ လူေတြကလည္း ေနေလာင္ေနလို႔ ညိဳးေနသလား၊ အေတြးနက္ျပီး အလုပ္လုပ္ေနၾကရတာလားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး မလန္းမဆန္းနဲ႔ တစ္ခုခုကို ၾကိဳးပမ္းေနၾကသလိုပါပဲ။ ေနျပင္းေနေတာ့ ၾကာၾကာမထိုင္ႏိုင္ပါဘူး။ ေငြရွင္းမယ္လုပ္ေတာ့ ၾကံၾကိတ္စက္ကို ေရေဆးေနတဲ့ စားပြဲထိုးေလးကို ျမင္မိပါတယ္။ ေရသန္႔ဘူးကို ထိပ္မွာအေပါက္ေဖာက္ထားျပီး ဗူးကေနညွစ္ခ်ရင္း ေရေဆးေနတာပါ။ ေရကုန္မွာေၾကာက္လို႔ ထင္ပါရဲ႕။
ေသခ်ာၾကည့္မိတဲ့ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မွာတစ္မ်ိဳးျဖစ္ရပါတယ္။ သူသံုးေနတဲ့ေရဟာ ခပ္ဝါဝါအေရာင္ပါ။ သံုးေရေတြလည္းရွားလို႔ လာေတာ့ ဘယ္လိုေရေတြ သံုးေနလဲမသိပါဘူး။ ခပ္ညစ္ညစ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထျပန္လာခဲ့မိပါတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေခၽြးတစ္လံုးလံုးနဲ႔ ေရအိုးကေရကို ခပ္ေသာက္၊ အပူရွိန္ျပင္းေနတဲ့ အခန္းမွာထိုင္ခ်ရင္း အေဖနဲ႔သစ္ပင္ေတြအေၾကာင္း၊ ေရေတြအေၾကာင္းကို ေျပာေနျဖစ္ေတာ့တယ္။ ဒါဟာ ကမာၻ႔ျပႆနာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာေတာ့ အေဖကျပံဳးပါတယ္။ ေဝးလိုက္တာကြာတဲ့ မင္းေျပာတဲ့ကမာၻေတာ့မသိဘူး တို႔ေတာ့ အပင္ရွားေရရွားနဲ႔ ေနပူရွိန္ေတြႏွစ္စဥ္တက္ေနတာ ေနရတာခက္လွပါသတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဆက္ေျပာလိုက္ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ကိုယ့္အျပစ္ဒဏ္ ကိုယ္ျပန္ခံေနရတာပါ အေဖရာလို႔ေပါ့။ စိတ္ထဲကေတာ့ မဝ့ံမရဲ ၾကီးစြာေသာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္ - “ကမာၻေျမ စိမ္းလန္းပါေစ”။…..။
***ကမာၻေျမေန႔ (EarthDay – April 22, 2009) အမွတ္တရ။
သုခမိန္
ခံစား၊ ေဝမွ်၊ တင္ျပသူက တားျမစ္ ထားေသာ... at 1:33 PM 9 comments
ဒီက႑ေအာက္မွာ ဖတ္အံုးမယ္ဆိုရင္ သုခမိန္, အေရာင္စံု အေတြးမ်ား . . . . .


