Monday, March 30, 2009

၁၉၉၇ခုႏွစ္က ကဗ်ာ


သံေယာဇဥ္ျမစ္
ေကြ႔ရစ္တုိက္စား
ကမ္းပါးျဖစ္စိတ္
ရင္ထိတ္ေတြေဝ .....
ထေလ “ဂိႏၼာန္”
ေနလွ်ံနဲ႔တုိက္
ေကြ႔ဝုိက္ျမစ္ျပင္
စစ္ဆင္ေျခမႈန္း
ပ်က္သုဥ္းခမ္းေစ …..
ျမစ္ေရကစ
ႏွမလက္ေလ်ာ့
အားေပ်ာ့ပေစ …..
ႏႈိးေနစဥ္ပင္
ျမစ္ျပင္မာန္ၾကြ
ေဒါထလႈိင္းထန္
မက်န္ကမ္းပါး
တုိက္စားသြား၏။……….။

မာေရးသွ်င္
၁၉၉၇ မတ္ ၂၄
.
က်ေနာ္ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးေတြဟာ တမင္တကာ ဖန္တီးယူထားတာထက္ သူ႔အလုိလုိ ပြင့္အန္လွ်ံက် လာတာက မ်ားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သိမ္းမထားတတ္ပါဘူး။




ၾကံဳရာမွာေရးၿပီး က်ရာမွာထားခဲ့တာမ်ားပါတယ္။ ငယ္စဥ္ကေတာ့ မဂၢဇင္း၊ဂ်ာနယ္ေတြကို ပုိ႔ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ (အခုေတာ့ ကိုေခ်ာေျပာသလုိ “ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ကို တည္ေထာင္ဖို႔ထက္ သန္းေလးဆယ္အတြက္ ထြန္ယက္ဖုိ႔”အတြက္သာ E-Journal မွာရွိေနတာပါ။) ဒီကဗ်ာေလးဟာ ေက်ာက္သင္ပုန္းၾကီးေပၚက ကဗ်ာေလးေတြထဲက တစ္ပုဒ္ပါ။ အခုဆုိ ဒီကဗ်ာေလးဟာ (၁၂)ႏွစ္သားၾကီးေတာင္ ျဖစ္ေနရွာပါၿပီ။ တခုတ္တရ သိမ္းထားၿပီး တကူးတက က်ေနာ့္ဆီျပန္ပုိ႔ေပးသူကေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ့ ခ်စ္လွစြာေသာ အနႏၱေက်းဇူးရွင္ အေမပါပဲ။

အခုျပန္ဖတ္ၾကည့္တဲ့အခါ အဲဒီကဗ်ာေလးကုိေရာ၊ ကဗ်ာေရးတဲ့ (၁၇)ႏွစ္သားေကာင္ကေလးကုိေရာ ေဟာဒီ(၂၉)ႏွစ္သားၾကီးက ေမတၱာသက္ဝင္ခ်စ္ခင္မိပါတယ္။ က်ေနာ့္ႏွလုံးသားထဲမွာ အဲဒီေကာင္ကေလးရွိေသးရဲ့လား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီ(၁၇)ႏွစ္သားကေလးကုိ ခ်စ္ခင္ေလးစားေသာအားျဖင့္ သူေခါင္းစဥ္မတပ္ထားတဲ့ကဗ်ာကုိ က်ေနာ္ ဝင္ေရာက္စြပ္ဖက္ျခင္း အလ်ဥ္းမရွိဘဲ အရင္းအတုိင္း ေဖာ္ျပလုိက္ပါတယ္။

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

A story by Kahlil Gibran


A story by Kahlil Gibran ဆိုၿပီး Paulo Coelho ေရးထားတာကို ဘာသာျပန္တာပါ။




က်ေနာ္ စိတၱဇေဆးရုံထဲက ပန္းၿခံထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဖီေလာ္ဆိုဖီစာအုပ္တအုပ္ကို ဖတ္ေနတဲ့ လူငယ္တေယာက္ကို ေတြ႕ဆုံခဲ့ပါတယ္။ သူ႔သြင္ျပင္နဲ႔ သိသိသာသာေကာင္းမြန္လွတဲ့ သူ႔က်န္းမာေရးက အျခားသူမ်ားၾကားမွာ ထင္ေပၚေနတယ္။
က်ေနာ္ သူ႔ေဘးမွာ ထုိင္ၿပီး ေမးလိုက္တယ္။

- ဒီမွာ ဘာလုပ္ေနလဲ။

သူက က်ေနာ့္ကို ၾကည့္တယ္၊ အံ့ၾသသြားတယ္။ က်ေနာ္က ဆရာဝန္မဟုတ္ဘူးဆိုတာလည္း သိေတာ့ က်ေနာ့္ကို စကားျပန္ေျပာတယ္။

- အင္း ဒီကိစၥက သိပ္ရိုးရွင္းပါတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ့္ အေဖက ေအာင္ျမင္တဲ့ ေရွ႕ေနတေယာက္ပါ၊ သူက က်ေနာ့္ကို သူ႔လို ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ကုန္တိုက္ႀကီးတခုကို ပိုင္ဆိုင္တဲ့ က်ေနာ္ ဦးေလးကလည္း က်ေနာ္ သူ႕လမ္းစဥ္ကို လိုက္မယ္ထင္ေနတယ္။ အေမကေတာ့ သူ႔ခ်စ္ဖခင္ က်ေနာ့္ဖိုးဖိုးလို ျဖစ္ေစခ်င္တာ။ က်ေနာ့္အမကလည္း သူ႔ခင္ပြန္းကို သိပ္ေအာင္ျမင္တဲ့လူတေယာက္ဆိုၿပီး မိတၱဴအေနနဲ႔ က်ေနာ့္ကို ထုတ္ထုတ္ေျပာတယ္။ အကိုကက်ေတာ့ သူ႔လို ေအာင္ျမင္တဲ့ အားကစားသမားတေယာက္ ျဖစ္ေစခ်င္တာ။

ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့လည္း ပုံစံတူအျဖစ္အပ်က္ေတြက ျဖစ္တာပဲ။ ပီယာႏိုဆရာမရယ္ အဂၤလိပ္ဆရာမရယ္က သူတို႔က အားက်ဖြယ္ေကာင္းတဲ့၊ အတုယူဖို႔ အေကာင္းဆုံးေသာ ဥပမာေတြလို႔ သူတို႔ဘာသာ ယုံၾကည္ေနၾကျပန္တယ္။ ဘယ္သူကမွ က်ေနာ့္ကို လူတေယာက္အေနနဲ႔ မၾကည့္ဘူး၊ မွန္တခ်ပ္လိုပဲ ၾကည့္ေနၾကတယ္။

ဒီေတာ့ က်ေနာ္ ဒီေဆးရုံကိုလာေနဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။ အနည္းဆုံးေတာ့ ဒီမွာ က်ေနာ္က က်ေနာ္ျဖစ္ေနႏိုင္တယ္ေလ။


ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Friday, March 27, 2009

ႏွလုံးလွဖုိ႔ အလွဆုံးသုိ႔ (၁)


ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း မေနတတ္ေသးဘူးဆုိရင္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့တပည့္ေကာင္း သိပ္မပီသေသးဘူး။ နာမည္ပဲ ခံထားတာ ျဖစ္မယ္။



ရဟန္းေတြရဲ့ ဝိနည္းေတာ္ထဲမွာ သန္႔ရွင္းေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဝိနည္းသိကၡာပုဒ္ေတြဟာ အင္မတန္ မ်ားပါတယ္။ တစ္ကုိယ္လုံး သန္႔ရွင္းေနဖုိ႔၊ ေျခသည္း၊ လက္သည္း၊ ဆံပင္ကအစ ပါတယ္။ သြားေတြကုိ တံပူနဲ႔ တုိက္ဖို႔ ဆုိတာေတြ ပါတယ္။

အစားအေသာက္ အေနအထုိင္ သန္႔ရွင္းဖို႔ ဆုိတာကုိ ျမတ္စြာဘုရားက အမ်ားၾကီး ေဟာခဲ့တယ္။ သကၤန္း ေလွ်ာ္တာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ သန္႔ရွင္းဖုိ႔ ဆုိတာေတြ ပါတယ္။ သပိတ္ေဆးတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ သန္႔ရွင္းဖို႔ အတိအက်ပါတယ္။ မေျပာင္ရင္ အျပစ္ရွိတယ္။

ေနတဲ့ထုိင္တဲ့ ေက်ာင္းမွာ မသန္႔ရွင္းရင္ အျပစ္ရွိတယ္။ ေသနာသနဝတ္ကုိ မလုပ္မေနရ။ ေသနာသန ဆုိတာ ေနထုိင္တဲ့ ေနရာကို ေျပာတာ။ ဝတ္ ဆုိတာ ဝတၱရား။ ေသနာသနဝတ္ကုိ မျပဳရင္ အျပစ္ရွိတယ္။ အဲသလုိရဟန္း တရားအားထုတ္ရင္ တရားထူး မရဘူးတဲ့။

အဲဒီေတာ့ တရားအားထုတ္တဲ့ေနရာမွာ အဆင္ေျပခ်င္ရင္ လုပ္ရမယ့္ စည္းကမ္းထဲမွာ သန္႔ရွင္းေရး ဆုိတာ ပါေနတယ္။ ေနာက္ဆုံး ဘယ္ေလာက္အထိေတာင္ ပါသလဲ သိလား။ ဝမ္းခ်ဳပ္ေနရင္ အထဲမွာ မသန္႔ရွင္းဘူး၊ ဝမ္းႏႈတ္ေဆးစားတဲ့။ အဲဒီေလာက္အထိေတာင္ ပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားဟာ တပည့္ေတြအားလုံးကုိ အဆင့္အတန္းျမင့္တဲ့သူေတြ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႐ုပ္ပုိင္းသန္႔ရွင္းဖုိ႔ စိတ္ပုိင္းသန္႔ရွင္းဖုိ႔ကုိ အေသးစိပ္ေဟာခဲ့တယ္။

ဘုန္းၾကီးကေတြးၾကည့္တယ္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း မေနတတ္ေသးဘူးဆုိရင္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့တပည့္ေကာင္း သိပ္မပီသေသးဘူး။ နာမည္ပဲ ခံထားတာ ျဖစ္မယ္။

ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက(မဟာၿမိဳင္ေတာရ) - အလွတရားမွအမွန္တရားသို႔(ပထမအၾကိမ္) (စာ- ၁၄-၁၅)

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

it's not 4 U

“စိတ္မဝင္စားနဲ႔”

႐ႈပ္ေထြးသတဲ့
ေမြးစကတည္းက
အလင္းမရတဲ့ ၪာဏ္နဲ႔
ေရွ႕ကို လက္ညိဳးထိုးမလား
ေနာက္ကို အားကိုးမလို႔လား
သြား -
ဒီအတိုင္းသာဆက္သြား
တေန႔တခါ“ဝ”
ေက်ာပူနားပူမခံႏိုင္တဲ့
ႏူးညံ့တဲ့ႏွလံုးလွ
ပထဝီလား ေတေဇာလား
ဓါတ္တစ္မ်ိဳးနဲ႔ တိုက္စားတဲ့အခါ
ေအးခ်မ္းၾကေစသား။.....။

သုခမိန္

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Thursday, March 26, 2009

the Sun will rise, Soon!

“ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္”


ဒီမွာသူငယ္ခ်င္း -
ဒို႔လက္ထဲမွာ ဘာရွိလဲသိလား။
ဒီမွာသူငယ္ခ်င္း -
ဒို႔လက္ထဲမွာ အေသလားအရွင္လား။
ဒီမွာသူငယ္ခ်င္း -
ဒို႔လက္ထဲမွာ အတက္လားအက်လား။
ဒီမွာသူငယ္ခ်င္း -
ဘာရွိလဲ
အေသ အရွင္
အတက္ အက်
ကဲ -
တေန႔ေတာ့ အာ႐ုဏ္က်င္းရမွာပ။.....။

သုခမိန္

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Tuesday, March 24, 2009

just i think



“အေတြး”


အမွတ္မထင္ၾကဳံေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ အေတြ႔အၾကဳံေလးႏွစ္ခုကေန ျမင္ကြင္းေလးတစ္ခုကိုေရးလိုက္တာပါ….




၂၀၀၉ ခုနွစ္ …
ဇန္န၀ါရီလ…
မတ္လ….

အထူးကုေဆးခန္းတစ္ခုရဲ႕….
အထူးသီးသန္႔ခန္းတစ္ခု…..
တတီတီျမည္ေနတဲ့ စက္တစ္ခု….
ေအာက္ဆီဂ်င္ဘူးတစ္လုံး…

မၾကာခဏ၀င္လာၾကည့္တတ္တဲ့ အထူးကုေတြ၊ ဆရာ၀န္ေတြ…

ေဘးကေန မ်က္ေျချပတ္မခံေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ ဆရာမေလး…

ကုတင္ေပၚက
လက္နွစ္ဖက္၊ ေျခနွစ္ဖက္မွာ…
ေဆးပုလင္းေပါင္းစုံနဲ႔…
ေ၀ဒနာေပါင္းစုံကိုခံစားေနရတဲ့
သက္(၈၀) ေက်ာ္အဖိုးအိုတစ္ေယာက္…

ဖခင္ကိုက်န္းမာေစခ်င္တဲ့ေဇာ၊ ေ၀ဒနာေတြသက္သာေစခ်င္တဲ့ေဇာနဲ႔
အေကာင္းဆုံးေဆးေတြကို ဖခင္ကိုယ္ခႏၶာထဲကို မေရာက္ေရာက္တဲ့နည္းနဲ႔ ထိုးသြင္းဖိုးၾကိဳးစားေနခဲ့ၾကတဲ့၊ သား၊သမီး၀တၱရား ေက်ခ်င္ၾကတဲ့ သား၊သမီးေတြ…

ခံစားမိတာက သား၊သမီးတို႔အေနနဲ႔ ငါတို႔မွာရွိတဲ့ပိုက္ဆံ၊ လုပ္ပိုင္ခြင့္…
ငါတို႔တတ္ႏိုင္သေလာက္၊ တစကၠန္႔… တမိနစ္… တနာရီ… တရက္…
တတ္ႏိုင္သေလာက္ဆြဲဆန္႔ထားခ်င္တဲ့ အေဖရဲ့အသက္…
ငါ့အေဖရဲ့ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္…

ၾကည့္ရင္းနဲ႔သနားလာမိတာက အဖိုးအိုကိုပါ
သူသြားရေတာ့မဲ့အခ်ိန္မွာ သြားခြင့္မရေသးပဲ သား၊သမီးအလိုက် ေ၀ဒနာဆက္ခံစားေနရတဲ့ ဘ၀…

ခံစားမိရင္းနဲ႔ ၀င္ေရာက္လာတဲ့ အေတြးေပါင္းစုံက…

ငါသာ သား၊သမီးေနရာမွာဆိုရင္ …
… … … …… …… ………… ……………
ငါသာ အဖိုးအိုေနရာမွာဆိုရင္ ……
… … … …… …… ………… ……………
ဘယ္သူကိုမွ အျပစ္မတင္ခ်င္ပါဘူး…

ငါသာ သား၊သမီးေနရာမွာဆိုရင္ ငါ့မိဘကို ဒီေလာက္အထိ ပံပိုးေပးနိုင္ပါ့မလား။ ခံစားေနရာတဲ့ေ၀ဒနာကို ဘာကုသမွဳမွမေပးဘဲ ၾကည့္ေနႏိုင္မလား။ ေ၀ဒနာသက္္သာေစခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ ေ၀ဒနာကို ဆြဲဆန္႔ေပးရက္မလား။

ငါသာ အဖိုးအိုေနရာမွာဆိုရင္ သား၊သမီးေတြရဲ႕ ေစတနာနဲ႔ေမတၱာကို နားလည္ေပးႏိုင္ေပမဲ့ သြားရမဲ့လမ္းကို ငါသိျပီးသားမို႔ ဆက္သြားခ်င္မိမလား။

တရက္ျပီးတရက္…
ေနာက္ထပ္ တရက္ျပီးတရက္…
ကုန္သြြားျပီးေနာက္ေတာ့…
ေပးလိုက္ရတဲ့ပိုက္ဆံတထပ္ ျပန္ရလိုက္တဲ့ ေဘာက္ခ်ာတထပ္၊ ျပန္အပ္လိုက္ရတဲ့အခန္းတခု၊ ငိုေကၽြးေနတဲ့မိသားစု၊ ေအးစက္ေနတဲ့ခႏၶာတခု ဘာမ်ားျပန္ပါသြားခဲ့ပါသလဲ…………

တလနီးပါးၾကာသြားေတာ့ အိမ္အျပန္မွာ လိုက္ပါခြင့္မရေတာ့တဲ့ တစ္ျခားလမ္းတစ္ခုကို ဆက္ေလွ်ာက္သြား သူတစ္ေယာက္……



*** မယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာၾကဳံေတြ႔ခဲ့ရတဲ့
စိတ္မေကာင္းစရာ တူညီတဲ့အျဖစ္အပ်က္ေလး (၂) ခုကေန
စဥ္းစားမိတဲ့အေၾကာင္းေလးတစ္ခုပါ…
ေျပာျပခ်င္တာကအမ်ားၾကီးပါ…****
မယ္(10:12 pm, 23.3.09)

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

true love

“အခ်စ္စစ္”

  • ခ်စ္
ဟိုမွာလည္းခ်စ္ ဒီမွာလည္းခ်စ္
အသစ္လာလည္းခ်စ္ အျပစ္မွာလည္းခ်စ္
ေရစုန္မွာခ်စ္ ေရဆန္မွာခ်စ္
အမွတ္တမဲ့မွာခ်စ္ အမွတ္တရမွာခ်စ္
ခ်စ္ -
ဒို႔ ကမာၻၾကီးကို ခ်စ္။.....။
သုခမိန္

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Thursday, March 19, 2009

ChitChat !


မွတ္ခ်က္။…..။ စာမေရးျဖစ္တာ ၾကာျပီဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အေတြးေတြ မျငိမ္ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ ဒီေန႔ေတာ့ ေရးအံုးမွပါဆိုျပီး ခ်ေရးေတာ့ အရင္စဥ္းစားထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ အမ်ားၾကီးက ေပၚမလာေတာ့ဘူး။ ျဖစ္ေနက်အတိုင္းပါပဲ။ စိတ္ကူးထဲပဲ မွတ္မွတ္ထားတတ္ေတာ့ ေရးၾကည့္မယ္လည္းလုပ္ေရာ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ တိတ္ဆိတ္စြာဆူညံေနတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ထဲက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စကားစစ္ထိုးေနမိတာေလးကို ခ်ေရးမိပါတယ္။ ဘာမွမဟုတ္ဘူးဆိုလည္း ဆရာ-ကိုတာရဲ႕စကား ယူသံုးရမွာပဲ။ “ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္ေပါ့ခင္ဗ်ား” ။။




ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ စကားစမည္


ၾကာပါေပါ့လား။ ပိုစ့္အသစ္ေတြမလုပ္မိတာ။ ဘယ္လိုေတြျဖစ္ေနလို႔လဲ။ အေကာင္းဆံုးေတြမ်ား ဖန္တီးေနလား။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ အသစ္ဆိုတာနဲ႔ေတာ့ ဧည့္ခံေနမွေလ။ စာဖတ္သူ စာကိုဆာေလာင္သူကေတာ့ လာၾကည့္မယ္ထင္တယ္။ ၾကည့္စရာေလးမွမရွိရင္ ပရိတ္သတ္ကို စိတ္ပ်က္ေစမယ္ေလ။ ေအာ္.. တစ္ေယာက္ရွိရင္လည္း ဒါ- ပရိတ္သတ္ပါပဲ။ အမ်ားၾကီးလည္း ေမွ်ာ္လင့္လို႔ ဘယ္ရမလဲ။ ေတြးမိသမွ် ခ်ျပဖို႔ခက္ေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒါ- အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖစ္သြားျပီ။ ဟုတ္တယ္။ အမ်ားေျပာသလိုဆိုရင္ ဆင္ေျခေပါ့။ ပန္းပုဆရာရဲ႕လက္မွာ ပံုမေပၚႏိုင္တဲ့ ေက်ာက္တံုးတို႔ သစ္တံုးတို႔ မရွိဘူးေလ။ ေျပာစရာရွိရင္ ေျပာလို႔ရတယ္။ ျမင္တာရွိရင္ ျပန္ေျပာ။ ေအာ္.. အျမင္မေတာ္ရင္ေတာ့ ၾကည့္ေျပာ။ တစ္ခ်ိဳ႕က စိတ္ဆိုးတတ္တယ္။

အင္း.. မလုပ္ျဖစ္ဘူးဗ်ာ။ မလုပ္ျဖစ္ဆို ပိုစ့္အသစ္လည္းမလုပ္ျဖစ္၊ တစ္ျခားသူေတြရဲ႕ စာေတြေတာင္ ေလွ်ာက္မဖတ္ျဖစ္တာ ၾကာသြားတယ္။ သိပ္ေျဖရခက္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ လူေတြက ေျပာစရာမ်ားျပီး ရုတ္တရက္စိတ္မွာ မေျပာခ်င္ေသးရင္ ဒီလိုပဲ ေျပာတတ္ၾကလားမသိပါဘူး။ ေအာ္.. “ဒီလိုပါပဲဗ်ာ” ဆိုတဲ့စကားေလ။ အဲဒီလိုပဲ ေျဖရေတာ့မွာ။ ဘာရယ္။ ဟားဟ။ အေကာင္းဆံုးဆိုတာ ကိုယ္သတ္မွတ္လို႔မရပါဘူးဗ်ာ။ သူမ်ားသတ္မွတ္လိမ့္မယ္။ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္၊ အားရတယ္ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ ေနာက္တာပါ။ ဘာအေကာင္းဆံုးမွလည္း မလုပ္ျဖစ္ဘူးရယ္။ ဘယ္ဟာမွလည္း အားမရပါဘူး။ အင္း.. ဟုတ္ေတာ့လည္းဟုတ္တယ္ဗ်။ မ်က္စိလည္လာတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္။ တမင္တကာ လွည့္လာတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရာက္လာသူေတြကိုေတာ့ စိတ္အဆာေျပာေစခ်င္တာအမွန္ပါ။ ေျပာသာေျပာေနရတာ အီးဂ်ာမွာလည္း ပရိတ္သတ္ဆိုတာ ..အင္း၊ ပရိတ္သတ္ေပါ့ဗ်ာ။ စာတစ္ေၾကာင္းတစ္ေလအတြက္ တစ္ေယာက္ေသာသူေလာက္ စိတ္ေက်နပ္သြားတယ္ဆိုရင္ကို ေပ်ာ္သဗ်ိဳ႕။ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း စိတ္မွာေတြးမိတာေတြကို ခ်ျပဖို႔ခက္ေနျပန္ေရာဗ်။ စိတ္ရွိတိုင္းသာ ခ်ျပေနရရင္၊ ပံုေဖာ္ျပေနႏိုင္ရင္လည္း ေကာင္းသားဗ်။ ဟင္.. ဆင္ေျခေပးတယ္လို႔ ေျပာခ်င္တာလား။ ေအးဗ်ာ အမ်ားေျပာသလို ဆင္ေျခေတြဆိုရင္ေတာ့ အသံုးမဝင္လို႔မေပးပါဘူး။ ဟုတ္တယ္ေလ ၾကက္ေျခေထာက္ဆိုမွ သုပ္စားလို႔ရအံုးမယ္။ ဟိုးဆရာဟိုး။ ပံုေဖာ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အစြမ္းအစနဲ႔ ဆရာမဟုတ္ဘူးဗ်။ သူမ်ားထုျပီးသား ေလာကနတ္ရုပ္ခ်ျပရင္ေတာင္ “ေဟ့-ေဟ့ နတ္သားရုပ္ကို စည္းဝါးလိုက္ခိုင္းစရာလားကြ..”လို႔ ရုပ္တည္နဲ႔ သတိေပးတတ္သူပါဗ်ာ။ ေျပာေတာ့လည္းလြယ္သားလား။ ေျပာခ်င္တာေတြ၊ ျမင္တာေတြရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေျပာခ်င္တာကို ေျပာလိုက္ရင္၊ ျမင္တာကိုအျမင္အတိုင္း ေျပာလိုက္ရင္ မေတာ္ပါဘူးဗ်ာ။ ေျပာခ်င္တာလည္း အဲဒါပဲ။ စိတ္ဆိုးတတ္သူေတြမွာ က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္လည္းပါတယ္ေလ။ က်ဳပ္ဘက္ကေနက်ဳပ္ စိတ္ဆိုးလြန္းလို႔ တစ္ခါတစ္ေလဆုိ ..အင္း၊ အဲဒီတစ္ခါတစ္ေလမွာပဲ ထားပါစို႔ဗ်ာ။ ဘာလို႔လည္း မေမးနဲ႔အံုးေနာ္ - ဒီလိုပါပဲဆိုတာ ေျဖမွာ။ ၾကိဳေျပာထားတာ။

ေျပာလိုက္ရင္ေတာ့ သင့္တယ္ဆိုတာၾကည့္ပါပဲ။ စလုပ္လိုက္ဖို႔က်ေတာ့ ခက္ေနျပန္ေရာ။ အေျခအေန၊ အခ်ိန္အခါဆိုတာနဲ႔ စိတ္ဆိုတာေတြကလည္း ခက္သားလား။ ဟုတ္တယ္ အေဖနဲ႔အေမေပးတဲ့ တစ္သက္စာအေမြအျပင္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေမြးယူၾကည့္မွ တယ္လည္းမလြယ္ပါ့လားလို႔ သိရတာ။ အစကေတာ့ ကိုယ့္အသိနည္းနည္းေခၚ လၻက္ရည္ေလးတိုက္ မုန္႔ေလးနည္းနည္းေကၽြးလိုက္ရင္ ျဖစ္ျပီထင္တာ။ ဟုတ္ရိုးလားဗ်ာ။ ေပးခ်င္တယ္ဗ်ာ။ ေပးခ်င္ပါတယ္။ လဲေနသူထူဖို႔ ကိုယ္တိုင္လည္း မတ္မတ္ရွိေနရမတဲ့။ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က ေပးဖူးတဲ့ဒႆန။ ေတြးၾကည့္မိေတာ့လည္း ကိုယ္တိုင္က ခပ္ယိုင္ယိုင္ေလ။ ေနာက္တစ္ခ်က္ ခက္တာရွိေသးတယ္။ လူေတြေလ၊ ကိုယ္ကေကာင္းေစခ်င္လို႔ေျပာရင္ မင္းကေရာဘာမို႔လို႔လဲဆိုတာမ်ိဳး ေတြးပလိုက္တာ။ အေတာ္ေတာ့ ညစ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ အေတြးအေခၚေတြ။ အင္း.. ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီအႏုပညာနဲ႔ ဘဝကိုေနထုိင္ျဖတ္သန္းခ်င္တာပါပဲ။ ဟုတ္တယ္ စာဖတ္ စာေရးကို ဝါသနာမပါေသးသူဟာ ဘဝကိုေကာင္းေကာင္း မေနထိုင္ရေသးတာပါပဲ။

ေအးဗ်ာ.. လုပ္သင့္တာေလးေတြေတာ့ လုပ္ေနရမွာပဲ။ ေအာ္.. ဒီဆင္ေျခေတြက ပါလာျပန္ပလား။ ခင္မ်ားမွာ ခင္မ်ားေနာက္တစ္ေယာက္ ရွိေနျပီေလ။ နာမည္ဆိုတာ ေသသြားတတ္တယ္ေနာ္။ သူ႔ကိုမေသေအာင္ အသက္ဆက္ေနေအာင္လုပ္ရတာ ပိုခက္သဗ်။ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလးေတာ့ အသိေတြေပးခ်င္ေသးဆို။ ယိုင္တာမယိုင္တာ ျပႆနာမွမဟုတ္တာ။ သူတို႔မျမင္ေသးတာဆိုရင္ ဒါ- အျခားတစ္ဖက္မွ ဆင္ျခင္ျခင္းပဲေပါ့။ လူတိုင္းကိုေတာ့ ဘယ္စည္းရံုးႏိုင္မလဲ။ အိုဘားမားေတာင္ အတိုက္အခံနဲ႔ေလ။ ၉၀ရာႏွဳန္းေက်ာ္တာမွ မဟုတ္တာ။ ကဲ.. ထားပါ။ စာေတြဖတ္ကြ ေကာင္းတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ျပန္ခ်ေရးၾကည့္။ ဒါလည္း အႏုပညာတစ္ရပ္ပဲေလ။

သုခမိန္။…..။

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Wednesday, March 18, 2009

သတင္းႏွင့္ အေတြးအျမင္ ... .. .


“ရဟန္းတုိ႔၊ သိမ္းပုိက္ထားရန္မဟုတ္ဘဲ ကူးေျမာက္ရန္ အက်ိဳးငွာ ေဖာင္ဥပမာရွိေသာ တရားကုိ သင္တုိ႔အား ငါေဟာၾကား၏။ (ေဖာင္ဥပမာ ဟူသည္ကား ေဖာင္ျဖင့္ ေရပင္လယ္ကုိ ကူးသြားေသာ ခရီးသည္တစ္ဦးသည္ တစ္ဖက္ကမ္းသုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ ေဖာင္ကုိ တပ္မက္မေနေတာ့ဘဲ စြန္႔လႊတ္ၿပီးလွ်င္ ခရီးဆက္လက္၍ သြား၏။)

ရဟန္းတုိ႔ ေဖာင္ဥပမာကုိ သိေသာ သင္တုိ႔သည္ တရားမႈ(သမထဝိပႆနာ)၌ျဖစ္ေသာ ဆႏၵရာဂတုိ႔ကုိပင္ေသာ္လည္း ပယ္စြန္႔ရမည္။ မတရားမႈ(ကာမဂုဏ္)၌ျဖစ္ေသာ ဆႏၵရာဂတုိ႔ကုိကား ေျပာဆုိဖြယ္ပင္ မရွိေတာ့ေပ။”
.
ဗုဒၶ

(မဇၩိမနိကာယ္၊ မူလပဏၰာသ၊ ၾသပမၼဝဂ္၊ အလဂဒၵဴပမသုတ္)






ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Saturday, March 14, 2009

Rebuilding the world


ကမာၻႀကီးအား ျပန္လည္တည္ေဆာက္ျခင္း

ဖခင္က သတင္းစာဖတ္ဖို႔လုပ္ေနတာကို သူ႔သားငယ္ေလးက ေႏွာက္ယွက္ေနတယ္။ ေနာက္ဆုံး ဖခင္လုပ္သူက စိတ္ညစ္လာလို႔ သတင္းစာထဲက ကမာၻေျမပုံပါတဲ့ စာရြက္ကို ဆုတ္ၿဖဲလိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေျမပုံစာရြက္ကို အပိုင္းပိုင္းဆြဲဆုတ္လိုက္ၿပီးေတာ့ သားကိုေပးလိုက္တယ္။



- ကဲ အခု သားမွာ လုပ္စရာ အလုပ္ရသြားၿပီ။ ဒီကမာၻေျမပုံကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ျပန္ဆက္ေပးစမ္း။

ဖခင္လုပ္သူက သားေတာ္ေမာင္ေတာ့ တေနကုန္ အလုပ္ရႈပ္ၿပီဆိုၿပီး သတင္းစာျပန္ဖတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ကေလးက ေျမပုံေလးနဲ႔ ျပန္ေရာက္လာတယ္။

အေဖလုပ္သူက တအံ့တၾသနဲ႔ - မင္းေမေမကမ်ား မင္းကို ပထဝီသင္ေပးလိုက္တာလား။ - လို႔ ေမးလိုက္တယ္။

သားေတာ္ေမာင္ ျပန္ေျပာလိုက္ပုံက - က်ေနာ္ျဖင့္ ဒါႀကီးကို ဘာမွန္းေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမသိပါဘူး။ ဟိုဖက္စာမ်က္ႏွာမွာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဓာတ္ပုံပါတယ္ေလ၊ ဒါနဲ႔ပဲ က်ေနာ္က လူပုံကို မွန္ေအာင္ျပန္ဆက္လိုက္တာ ကမာၻ႔ေျမပုံႀကီးကလည္း ျပန္ဆက္သြားေရာ။

မူရင္း - Rebuilding the world by Paulo Coelho

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...