Thursday, June 18, 2009

ရ ထားတဲ့ ရထား

ႏွင္းအမႈံအမႈံ
ျမင္ကြင္းအကုန္ေဝဝါး
ရထားထြက္ခဲ့ၿပီ။..........။

ေလေတြတဝုန္းဝုန္း
မုိးေတြတအုန္းအုန္း
တဂ်ံဳးဂ်ံဳးတဂ်က္ဂ်က္နဲ႔။..........။
.
ေႏြေခါင္ေခါင္
ေရေယာင္ေယာင္
ဟန္ေဆာင္သူတံလွ်ပ္ေတြေနာက္
တေကာက္ေကာက္လုိက္ဖို႔။..........။

မာေရးသွ်င္


(၂၀၀၈-ခုႏွစ္၊ဇြန္လ၊(၁၇)ရက္-ရက္စြဲနဲ႔ E-Journalမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ရဲ့ ပထမဆုံးပုိ႔စ္ပါ။ E-Journal မွာပါဝင္ေရးသားျခင္း တစ္ႏွစ္ျပည့္အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ျပန္လည္ေဖာ္ျပလုိက္တာပါခင္မ်ာ။ ဒါဟာ E-Journal ဝုိင္းေတာ္သားမ်ားႏွင့္ E-Journal ရဲ့ မိတ္ေဆြ၊ ေမာင္ႏွမမ်ားကုိ ေက်းဇူးစကားဆုိျခင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။)




ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Wednesday, June 17, 2009

Comment on "What Is Love???" - ႏွလုံးလွဖုိ႔ အလွဆုံးသုိ႔ (၇)


We are incapable of loving another unless we love ourselves.
မိမိကုိယ္ကုိမိမိ မခ်စ္လုိ႔ရွိရင္ သူတစ္ပါးကုိခ်စ္ဖုိ႔ရာ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။



The will to extend one’s self for the purpose of nurturing one’s own or another’s spiritual growth.
မိမိကုိယ္ကုိ ပုိၿပီးေတာ့ အသိဥာဏ္ၾကီးမားလာေအာင္ တုိးတက္လာေအာင္ လုပ္တာနဲ႔၊ သူတစ္ပါးကုိလည္းပဲ ပုိၿပီးေတာ့ အသိဥာဏ္ၾကီးမားလာေအာင္၊ တုိးတက္လာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးတာဟာ ေမတၱာပါ။

ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ စိတ္ဓာတ္နဲ႔အသိဥာဏ္ ရင့္က်က္လာေအာင္၊ ျမင့္ျမတ္လာေအာင္ လုပ္ၿပီးေတာ့ သူတစ္ပါးကုိလည္းပဲ စိတ္ဓာတ္နဲ႔အသိဥာဏ္ရင့္က်က္လာေအာင္ အကူအညီေပးႏုိင္တာ အေထာက္အကူ ေပးႏုိင္တာဟာ ေမတၱာပါပဲ။

If I truly love other I will obviously order my behavior order in such a way as to contribute the utmost to his or her spiritual growth.
အကယ္၍ ငါဟာ သူတစ္ပါးကုိ တကယ္အစစ္အမွန္ ခ်စ္တယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ရဲ့ေနပုံ၊ ထုိင္ပုံ၊ ေျပာပုံ ဆုိပုံကုိ ျပင္ရမယ္တဲ့။ သူ႔ရဲ့စိတ္ဓာတ္နဲ႔႔ အသိဥာဏ္ ေလးနက္မႈ၊ ရင့္က်က္မႈကုိ အစြမ္းကုန္ အေထာက္အကူျပဳမယ္ဆုိတဲ့ အသိနဲ႔ ကုိယ္႔ရဲ့ ေနပုံ ထုိင္ပုံ၊ ေျပာပုံ ဆုိပံုကုိ ျပင္ရလိမ့္မယ္။

The only true end of love is spiritual growth.
ေမတၱာရဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ ဦးတည္ခ်က္၊ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ဟာ အသိဥာဏ္နဲ႔ စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္မႈ၊ တုိးတက္မႈ၊ ျမင့္ျမတ္မႈရွိေအာင္ အေထာက္အကူေပးတာပဲ။

It is actually impossible to forsake our own spiritual development in favour of someone else’s.
ကုိယ့္မွာ ေလးနက္ျမင့္ျမတ္တဲ့ အသိဥာဏ္နဲ႔ စိတ္ဓာတ္ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ မလုပ္ဘဲနဲ႔ သူတစ္ပါးမွာ ေလးနက္တဲ့၊ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အသိဥာဏ္နဲ႔စိတ္ဓာတ္ ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ လုပ္မေပးႏုိင္ပါဘူး။

သူတစ္ပါးကုိ ေမတၱာထားႏုိင္ဖို႔ဆုိတာ ကုိယ့္ကုိယ္ကို အဖက္ဖက္က ပုိၿပီးေတာ့ ၾကီးပြားလာေအာင္၊ တုိးတက္လာေအာင္၊ အသိဥာဏ္နဲ႔ စိတ္ဓာတ္တုိးတက္မႈ၊ ရင့္က်က္မႈျဖစ္လာေအာင္ အေထာက္အကူေပးမွသာ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

They think of love in terms of having positive feelings for others, taking care of others and as self-sacrifice.
စိတ္ထဲမွာ ေကာင္းတဲ့ခံစားမႈေလးေတြ ျဖစ္လာတယ္။ သူ႔ကိစေလးေတြကို အမ်ားၾကီး ေဆာင္ရြက္ေပးခ်င္တယ္။ သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ကုိယ့္အက်ိဳးကုိ အနစ္နာခံေပးလုိက္တယ္ ဆုိတာကို ခ်စ္တယ္လုိ႔ ထင္ၾကတယ္။

These aspects of love are undoubtedly important parts of the picture but what they do not always remember is that at its highest love is more closely allied with realism than with feeling.
ဒီလုိအခ်က္ေတြဟာ အေရးၾကီးတာမွန္ေပမယ့္ ေမတၱာရဲ့အဆင့္ျမင့္ဆုံး ေရာက္တဲ့အခါမွာ ေမတၱာဟာ ခံစားမႈမဟုတ္ေတာ့ဘဲနဲ႔ အသိဥာဏ္နဲ႔ယွဥ္ၿပီး အေကာင္းဆုံး အသင့္ေတာ္ဆုံးျဖစ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးတာ ျဖစ္သြားၿပီ။

ေမတၱာဆုိတာ ခံစားမႈမဟုတ္ေတာ့ဘဲ အက်ိဳးကုိလုိလားျခင္း ျဖစ္သြားတယ္။ အက်ိဳးကုိလုိလားျခင္းဆုိတာ အသိဥာဏ္ျဖစ္သြားၿပီေနာ္။

ကုိယ္ကုိယ္တုိင္က တကယ္စိတ္ခ်မ္းသာေနမွသာ သူတစ္ပါးစိတ္ခ်မ္းသာမႈကုိ တကယ္လုိလားတဲ့စိတ္ အျပည့္အဝျဖစ္တယ္။

ကုိယ္က သူ႔ကုိ ခ်စ္တယ္ဆုိရင္ သူစိတ္ဆင္းရဲေနတဲ့အခါမွာ ကုိယ္က စိတ္မဆင္းရဲေအာင္ ေနႏုိင္ဖုိ႔လုိတယ္ေနာ္။ ဒါ ဘာေၾကာင့္တုန္းဆုိေတာ့ သူ႔မွာ ေသာကၾကီးလုိ႔ ကုိယ့္ဆီလာတဲ့အခါမွာ ကုိယ္ကပါ ေသာကေတြနဲ႔ ေခါင္းမီးေတာက္သြားရင္ ဘာဆက္လုပ္မလဲ။ ဘာမွ မလုပ္တတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔မွာ ေသာကၾကီးေနတုန္းမွာ ကုိယ္က တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလးနဲ႔ ေနႏုိင္ရမယ္။ emotionally independent ျဖစ္ရမယ္။

ေသာကသိပ္ၾကီးလြန္းတဲ့လူဟာ တကယ့္ေမတၱာစစ္ထားတဲ့လူ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။

ငါ့မွာေတာ့ သူ႔ကိုခ်စ္လုိက္ရလုိ႔ ေသာကေတြျဖစ္လုိက္ရတာလုိ႔ ေတြးမယ္ေနာ္။ အဲဒါ ေမတၱာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒါ သမုဒယ သံေယာဇဥ္၊ ပူေလာင္တယ္။ ေမတၱာဟာ ဥာဏ္နဲ႔ယွဥ္တယ္။ ဥာဏ္နဲ႔ယွဥ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ပူေလာင္မႈကို မျဖစ္ေစဘူး။

စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ မွီခုိမႈကင္းတာ (Psychologically independent) ျဖစ္ရမယ္။ သူစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ငါလုပ္ေပးမွ ျဖစ္မယ္လုိ႔လည္း မေတြးေတာ့ဘူး။ ငါ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ သူလုပ္ေပးမွ ျဖစ္မယ္လုိ႔လည္း မေတြးေတာ့ဘူး။ တကယ့္ေမတၱာဆုိတာ ဘာလဲဆုိေတာ့ သူ႔ဟာသူ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေနတတ္သြားေအာင္ နည္းလမ္းေပးလုိက္တယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ေမတၱာဟာ အဲဒီလုိေမတၱာမ်ဳိးေနာ္။ ျမတ္စြာဘုရားက သူမ်ားကို စိတ္ခ်မ္းသာသြားေအာင္ လုပ္ေပးလုိက္တာ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ေနနည္းကုိ ေပးလုိက္တာ။ သူတစ္ပါး စိတ္ဆင္းရဲေနလုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားက စိတ္ဆင္းရဲေနမွာလား၊ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ စိတ္မဆင္းရဲပါဘူး။ အင္မတန္ ေမတၱာက႐ုဏာ ၾကီးပါတယ္ဆိုတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားဟာ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ မပူပါဘူးတဲ့။ အဲဒါ ေမတၱာ အစစ္ပဲေနာ္။

ေမတၱာဆုိတာ ငါ ေမတၱာစစ္ထားမယ္ဆုိတာနဲ႔လည္း ျဖစ္မသြားဘူး။ အင္မတန္ အသိဥာဏ္ၾကီးမွ အၿမဲတမ္း ကုိယ့္စိတ္ကုိ သိေန၊ ၾကည့္ေနမွ ျဖစ္လာတယ္။

(ေမတၱာတရား - ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက) မွ ထုတ္ႏုတ္ကူးယူပါသည္။

ေမတၱာဆုိတာ လြတ္လပ္တဲ့သူ စိတ္ဓာတ္အင္အားၾကီးမားတဲ့သူ သူ႔စိတ္မွာျပည့္စုံေနတဲ့သူရဲ့ စိတ္မွာ အလုိအေလ်ာက္ျဖစ္လာတာ။ လုပ္ယူရတာမဟုတ္ဘူး။ ေမတၱာမွာ ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွ မရွိဘူး။ ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွ မရွိဘဲ ခ်စ္တာဟာ အင္မတန္ စိတ္ဓာတ္အင္အားၾကီးၿပီး လြတ္လပ္ေနမွ ျဖစ္ႏုိင္တယ္။

(လြတ္လပ္ေသာစိတ္ - ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက) မွ

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Monday, June 15, 2009

WHAT IS LOVE???

စာလည္းမေရးျဖစ္တာၾကာျပီမို႕ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ပတ္ဝန္းက်င္မွာေတြ႕ေန၊ျမင္ေနရတာနဲ႕စဥ္းစားမိတာေလးေတြ စိတ္ထဲဝင္လာလို႕ေရးလိုက္တာပါ….
E-journal ကိုအလည္လာတဲ့သူေတြအေနနဲ႕လည္း ဒီအေၾကာင္းအရာေလးနဲ႕ပါတ္သက္ျပီး ထင္ျမင္ခ်က္ေလးေတြကိုေရးေပးၾကပါလို႕လည္း Request လုပ္ပါတယ္ရွင္….

အခ်စ္ဆိုတာဘာလဲ???


လူတစ္ေယာက္က္ိုတကယ္ခ်စ္မိသြားတယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုခံစားရလဲ???
အခ်စ္ဆိုတာက ေျပာင္းလဲတတ္တဲ့ အရာတခုပဲလား???
ခုခ်ိန္မွာ ဒီလူတေယာက္ကို အရမ္းခ်စ္ပါတယ္ဆိုျပီး အေနေဝးသြားခ်ိန္မွာ သူကို ေမ့ျပီး တျခားတစ္ေယာက္အေပၚ ခ်စ္မိတယ္ဆိုတာ???




ခ်စ္သူခ်င္း စိတ္ခ်င္း ဆက္သြယ္ေနတယ္ဆိုတာ အမွန္ပဲလား???
သူ႕ရင္ထဲ နင့္ေနေအာင္ခံစားရသလို ကိုယ့္ရင္ထဲမွာလည္း နင့္ေနေအာင္ခံစားရတယ္ဆိုတာ ေရာတကယ္ပဲရွိလား????
ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္သြားတယ္ဆိုတာေရာတကယ္ရွိလား???
ေနာက္…. အခ်စ္ဦးကို ေျမးဦးရတာေတာင္မေမ့ဘူးဆိုတာေရာ တကယ္ပဲလား???

မယ္တို႕ငယ္ငယ္ကေပါ့
ခ်စ္သူရွိတဲ့ မယ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ေမးဖူးတယ္….
အခ်စ္ဆိုတာဘာလဲ????
သူက ဘာျပန္ေျပာလည္းဆိုေတာ့
အစားအစာတခုရဲ့အရသာကို မစားဖူးပဲနဲ႕ အဲဒီအစားအစာရဲ့အရသာဆိုတာ ဘယ္လိုဆိုတာေျပာဖို႕ခက္တယ္တဲ့
အဲလိုပဲ . . . မခ်စ္ဖူးပဲနဲ႕ အခ်စ္ဆိုတာကို ဘယ္လိုလဲဆိုတာကိုေျပာဖို႕ခက္တယ္တဲ့…
လူတစ္ေယာက္ကို တကယ္ခ်စ္မိသြားတယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုခံစားရလဲ???
လူတစ္ေယာက္ကို အျမဲျမင္ခ်င္ ေတြ႕ခ်င္ေနမယ္…
သူနဲ႕ အတူတူရွိေနခ်ိန္ေတြဟာ ကိုယ့္အတြက္ ေပ်ာ္စရာအခ်ိန္ေလးေတြပဲဆိုရင္ ….
သူနဲ႕ေဝးေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ သူကိုအျမဲတမ္းသတိရေနတယ္ဆိုရင္….
ေပ်ာ္စရာေလးေတြၾကဳံလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ရဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို သူ႕ကို မ်ွေဝေပးခ်င္ရင္…
ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူတစ္ေယာက္က ကိုယ္မဟုတ္တဲ့ တျခားတစ္ေယာက္ကို ဂရုတစိုက္ရွိေနမွာကို မနာလိုျဖစ္ေနခဲ့ရင္…
ကိုယ့္မွာျပသနာတခုခုၾကဳံလာရင္ စိတ္ညစ္စရာေလးေတြၾကဳံလာခဲ့ရင္ သူဆီကေဖးမမႈကို လိုခ်င္ေနခဲ့ရင္…
အဲဒီလူကို ကိုယ္တကယ္ခ်စ္မိျပီလား???

ေနာက္…. အခ်စ္ဦးကို ေျမးဦးရတာေတာင္မေမ့ဘူးဆိုတာေကာ တကယ္ပဲလား???
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေျပာျပဖူးတယ္….
သူ႕ရဲ့ရည္းစားဦးက သူနဲ႕ကြဲလို႕ အခုဆိုကေလးတစ္ေယာက္ေတာင္ရေနျပီတဲ့…
သူကိုယ္တိုင္ကလည္း ခုလက္ရွိေကာင္မေလးရွိတယ္တဲ့…
စိတ္ညစ္စရာတခုခုၾကဳံလာရင္ ရည္းစားဦးကိုပဲသတိရျပီး သူ အဆင္မေျပတာေတြကို ရည္းစားဦးကိုပဲေျပာျပျပီး သူမဆီကေဖးမမႈကိုပဲ လိုခ်င္တယ္တဲ့…
ခုလက္ရွိေကာင္မေလးကို မခ်စ္လို႕မဟုတ္ဘူး… သစၥာေဖာက္တာလည္းဟုတ္ဘူးတဲ့…
ကိုယ္စိတ္ညစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူနဲ႕စကားေျပာခြင့္ရရင္ ေတာ္ေတာ္စိတ္သက္သာရတယ္ေျပာတယ္…
ဒီကိစၥမွာ ရည္းစားဦးနဲ႕သူနဲ႕ဘာေၾကာင့္ကြဲသြားခဲ့ရတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာမသိေပမဲ့…
ရည္းစားဦးဟာေတာ္ေတာ္နားလည္ေပးနိုင္တဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္မယ္လို႕ထင္ပါတယ္…


တကယ္တမ္းက်ေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက
ေတာ္ေတာ္ကို ခ်စ္နိုင္ၾကတယ္လို႕ ေျပာရမလား???
သာယာတတ္ၾကတယ္လို႕ ေျပာရမလား????
ဘယ္သူပဲျဖစ္ လူတိုင္းက ဂရုစိုက္တာကိုခံခ်င္ၾကတယ္…
ကိုယ့္ကိုဂရုစိုက္တယ္ဆိုရင္ေက်နပ္ၾကတယ္….
လူတစ္ေယာက္က ကိုယ္အေပၚဂရုစိုက္တာနဲ႕ အဲဒီလူက ကိုယ့္ကိုေတာ္ေတာ္ခ်စ္တယ္လို႕ထင္ရင္ မွားမွာပဲ…
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေျပာဖူးတယ္ ဂရုစိုက္တတ္တဲ့သူက လူတိုင္းကိုဂရုစိုက္မွာပဲတဲ့
သူကကိုယ့္ကိုဂရုစိုက္လို႕ ကိုယ့္ကိုခ်စ္တယ္ထင္ရင္မွားမယ္တဲ့…
သူငယ္ခ်င္းေျပာတဲ့စကားကမွန္တယ္…

ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ မာန္မာနေတြ ရွိသင့္သလား???
ကိုယ္တကယ္ခ်စ္တဲ့သူကို ရေအာင္ယူမွာလား??? စြန္႕လႊတ္မွာလား???
အေျဖက ခ်စ္တဲ့သူအေပၚမွာပဲ မူတည္ပါတယ္…
ခ်စ္သူကိုရေအာင္ယူလို႕ သူစိတ္ဆင္းရဲရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ပဲခံစားရပါေစ သူစိတ္ခ်မ္းသာတဲ့ ဘဝတခုမွာပဲ သူေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ဘဝတခုမွာ သူ့ကိုထားခဲ့မွာပါ…
သူ့ေနခ်င္တဲ့ဘဝမွာ ေနခြင့္ျပဳျပီး သူလိုအပ္တာကို အတိုင္းအတာတခုအထိေပးဆပ္ေပးမွာပါ…
အတိုင္းအတာတခုဆိုတာ ကိုယ္နဲ႕သူအျပင္ ေနာက္တေယာက္ကို မထိခိုက္ေသးတဲ့အခ်ိန္အထိပဲ…
ကိုယ့္ဘဝကဘယ္ေလာက္ပဲၾကမ္းတမ္းပါေစ ကိုယ္နဲ႔ေနလို႕သူစိတ္ခ်မ္းသာမယ္ဆိုရင္ သူ႕ကိုကိုယ္ေဘးမွာပဲ တသက္လုံးထားမွာပါ…

တကယ္တမ္းက်ေတာ့ လူေတြဟာကိုယ့္ကိုကိုယ္ အခ်စ္ဆုံးပါပဲ…
လူတစ္ေယာက္ကို တကယ္ခ်စ္တယ္ဆိုရင္ သူစိတ္ခ်မ္းသာေအာင ္ထားႏိုင္ရမယ္လို႕ မယ္ထင္ပါတယ္…
သူ႕ကိုကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရသည္ျဖစ္ေစ… ပိုင္ဆိုင္ခြင့္မရခဲ့သည္ျဖစ္ေစ….
သူေပ်ာ္ရႊင္ေနရင္ ကိုယ္လည္းေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ရမယ္လို႕ထင္ပါတယ္…
ကိုယ့္လိုဘတခုတည္းကိုၾကည့္ျပီးေနမယ္ဆိုရင္ သူ႕ကို ကိုယ္ခ်စ္တာမဟုတ္ပဲ…
ကုိယ့္ကိုကိုယ္ ခ်စ္တာပဲလို႕ ေျပာရင္ပိုမွန္ပါလိမ့္မယ္……….

မယ္(၁၂.၆.၀၉)

*** ေပးဆပ္ခ်စ္နဲ႕ ခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ခ်စ္သူေတြရဲ့့ ၉ ႏွစ္ နဲ႕ ၉ လျပည့္ အမွတ္တရပါ ***


ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Friday, June 12, 2009

လမ္း (သို႔) ခ်ိန္းစာ

ေျပးလႊားေနဆဲ . . .


႐ုန္းထြက္ေနဆဲ . . .


ယံုၾကည္ရာေလွ်ာက္လိုက္ေတာ့ခေရာင္းလမ္းေပါ့ . . .


ေမွ်ာ္မွန္းရာကို ေရာက္ဖို႔ခက္ခက္


အသက္ထက္တန္ဖိုးထားတာ


ကိုယ္နဲ႔အတူမကြဲမကြာ . . .


ေတာတန္းေလးထဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းအိပ္စက္ဖို႔ရာ


ေမတၱာၿခံဳေစာင္ေလးနဲ႔ေပါ့ . . .


ပြင့္ဖတ္နံ႔ေလးသင္းေနတဲ့ပန္းခင္းေလးေဘးမွာ တို႔အတူဆံုမယ္ေနာ္ . . .။



(ကိုနယုန္မိုး Draftနဲ႔သိမ္းထားတဲ့ စာေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ Label မေပးရေသးေပမဲ့ ကဗ်ာေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ထည့္လိုက္ပါတယ္။ ကိုနယုန္မိုးရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္မပါတာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ခြင့္လႊတ္မယ္လဲ ထင္ပါရဲ႕။.....။ သုခမိန္)

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Thursday, June 11, 2009

Comment on "The man who wanna talk HRD!"

စိတ္ဝင္စားစရာ ဦးေႏွာက္မ်ား

လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထာကာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေလကန္ပါ။ ဒါသည္ပင္ ႏုိင္ငံကုိ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္တာ။



“လူငယ္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အနာဂတ္ပါ။ (ေျပာသာေျပာေနရတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အရြယ္ကလည္း လူငယ္တန္းပါပဲ။)”

ဟဲ ဟဲ က်ေနာ္လည္း မွန္မၾကည့္ျဖစ္တာၾကာေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မျမင္ရဘူးဗ်။
ဒီေန႔ က်ေနာ့္တုိ႔ႏုိင္ငံမွာ တာဝန္အရွိဆုံးသူေတြဟာ ဘယ္သူေတြလဲလုိ႔ ေမးရင္ ဒီကေန႔က်ေနာ္တုိ႔လူငယ္ေတြပါပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံ ေကာင္းတယ္ဆုိရင္ ဒါ က်ေနာ္တို႔ေတာ္လုိ႔ပါပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံ မေကာင္းဘူးဆုိရင္ က်ေနာ္တို႔ညံ့လုိ႔ပါပဲ။ တစ္ျခား ဘယ္သူေတြေၾကာင့္မွ မဟုတ္ပါဘူး။

“ပညာတတ္ကို မပစ္ပယ္ပဲ ထူးတဲ့ဦးေႏွာက္တစ္လံုးကို တန္ဖိုးထားတတ္တဲ့ သူတို႔ရဲ႕အေလ့အထပါ။”

အေလ့အထဆုိတာ ျပဳစုယူလ႔ုိ ရတာပါ။ ကဲ လာဗ်ာ က်ေနာ့္တို႔ စၾကရေအာင္။ ပညာတတ္ေတြ မဟုတ္ေသာ္ျငား၊ သာမန္ေညာင္ညေတြမွ်သာျဖစ္ေသာ္ျငား … က်ေနာ္၊ ခင္မ်ား ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ တန္ဖုိးထားၾကရေအာင္ဗ်ာ။

ခင္မ်ားကုိယ္တုိင္အဝင္အပါ ခင္မ်ားမိသားစုဝင္ေတြဟာ ခင္မ်ားႏုိင္ငံသားေတြပါ။
(ျပည္တြင္းမွာပဲဆိုရင္) ခင္မ်ားသူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ေက်ာင္းေနဖက္ေတြ၊ အခန္းေဖာ္ေတြ၊ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ေတြ၊ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ သူတုိ႔သူတို႔ တစ္ေတြဟာ ခင္မ်ားႏုိင္ငံသားေတြပါ။

သူတို႔တစ္ေတြကုိ ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းသည္ပင္လွ်င္၊ သူတို႔ တစ္ဦးတုိင္း တစ္ေယာက္တုိင္း၊ တစ္ဦးခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္းစီတုိင္းကုိ ေရရွည္ၾကိဳေတြးၿပီး ႏူးညံ့စြာျပဳျပင္ျခင္းသည္ပင္လွ်င္ ခင္မ်ားလူမ်ိဳး၊ ခင္မ်ားႏုိင္ငံကုိ ေစာင့္ေရွာက္ျခင္း၊ ျပဳျပင္ျခင္းပါပဲ။

ႏွမ္းတစ္လုံးတည္းနဲ႔ဆီမျဖစ္ေသာ္ျငား ႏွမ္းေစ့ေလးေတြမ်ားျပားလာတဲ့အခါ ဆီျဖစ္လာမွာပါ။ တစ္စက္က်မ်ား ျပည့္ေသာ္လားသုိ႔ေပါ့ဗ်ာ။ အပင္မေပါက္ေသးေသာ္ျငား အေစ့ထဲကအပင္ေတြကုိ က်ေနာ္တုိ႔ျမင္ေအာင္ၾကည့္ကာ မူးပဲအစနဲ႔ ထူးကဲဘဝေတြ တည္ေဆာက္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ။

ဒီေတာ့ လာဗ်ာ.. စာဖတ္ၾကရေအာင္။ ကုိယ့္အိမ္သားေတြ အဝင္အပါ သူမ်ားေတြ စာဖတ္တတ္လာေအာင္ စည္း႐ုံးေသြးေဆာင္ၾကရေအာင္။ သူတစ္ပါးကုိ စည္း႐ုံးေသြးေဆာင္ ျပဳစုၿပိဳးေထာင္တယ္ဆုိတာ သြယ္ဝုိက္ေခါင္းေဆာင္မႈက ပုိမုိထိေရာက္တာ။ ဥပမာ “ဒီစာအုပ္ေလးဖတ္ကြ”လုိ႔ တုိက္႐ုိက္ေျပာတာမ်ိဳးထက္ အဲဒီစာအုပ္ေလးကုိ သူဖတ္ခ်င္လာေအာင္ သူျမင္သာတဲ့ေနရာမွာ မသိမသာခ်ထားတာမ်ိဳးေပါ့။ သူျပဳျပင္ေျပာင္းလဲလာေသာ္ျငား ခင္မ်ားရွိေနတာေတာင္ သူသိခ်င္မွသိမွာ။ တစ္ခါတစ္ခါ တုိက္႐ုိက္ေခါင္းေဆာင္မႈလုိတဲ့အခါေတြမေတာ့ တုိက္႐ုိက္ေခါင္းေဆာင္ၾကတာေပါ့ခင္ဗ်ာ။

လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထာကာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေလကန္ပါ။ ဒါသည္ပင္ ႏုိင္ငံကုိ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္တာ။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကလူငယ္ေတြဟာ၊ အရက္ဆုိင္က လူငယ္ေတြဟာ၊ ဂိမ္းဆုိင္က လူငယ္ေတြဟာ၊ လယ္ကြင္းထဲက လူငယ္ေတြဟာ စာသင္ခန္းထဲက လူငယ္ေတြပမာ ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ့ အနာဂတ္ေတြပါ။

မွတ္ခ်က္အတြက္မွတ္ခ်က္၊..........။ ဆရာသုရဲ့ပုိ႔စ္ကုိ ဖတ္ၿပီး ေရးတဲ့ မွတ္ခ်က္ပါ။ ဟဲ ဟဲ နည္းနည္းရွည္သြားလုိ႔ျဖစ္မည္ ..မိတ္ေဆြက ပုိ႔စ္အျဖစ္တင္ဖို႔ တုိက္တြန္းတာေၾကာင့္ အေကာင္အထည္ေဖာ္လုိက္တာပါ။ ပုိ႔စ္အျဖစ္ရည္ရြယ္ၿပီးေရးျခင္းမဟုတ္ဘဲ အလြတ္သေဘာ မွတ္ခ်က္အျဖစ္ လက္တန္းေရးထားျခင္းမွ်သာျဖစ္ေၾကာင္း ထပ္ေလာင္းေျပာၾကားပါရေစ။

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Wednesday, June 10, 2009

The man who wanna talk HRD!



ဦးေႏွာက္မ်ားကို စိတ္ဝင္စားသူ

တစ္ေလာေလးကပဲ “ဦးေႏွာက္ျမဴးသူတစ္ေယာက္”ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကို ဖတ္ျပီးပါတယ္။ ဖတ္ခ်င္လြန္းတယ္ေျပာလို႔ ရန္ကုန္ကသူငယ္ခ်င္းက လူၾကံဳနဲ႔ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ခ်င္းတြင္းမွာ အခန္းဆက္ ဖတ္ေနတုန္း လံုးခ်င္းထြက္ေတာ့လည္း ဖတ္ခ်င္တာပါပဲ။ ခ်င္းတြင္းက လတိုင္းမဝယ္ျဖစ္ဘူးကိုး။ ဒါနဲ႔ပဲ တစ္ျခားစာမဖတ္ေတာ့ပဲ သူ႔ကိုပဲဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့စာအုပ္ေလးပါ။ မဖတ္ရေသးရင္ ညႊန္းခ်င္ပါတယ္။



စာအုပ္အစပိုင္းမွာ ဘာသာျပန္သူ (စာေရးသူ)ေျပာသလို သူတို႔ဆီက အတုယူစရာေတြ (ဒါမွမဟုတ္လည္း) သိထားသင့္တာေတြ ပါဝင္ပါတယ္။ အားက်စရာ၊ ဘက္ေပါင္းစံုမွ အတုယူစရာေတြပါ။ ပညာကိုခ်စ္မွ ႏိုင္ငံတိုးတက္ေရးအေၾကာင္းေျပာရင္ အရွိန္အဟုန္ဆိုတာ ပါလာမယ္ဆိုတာ ထင္ရွားေစပါတယ္။ ပညာဆိုတာကို အားေပးပံု၊ ပညာတတ္ကို ႏိုင္ငံေတာ္အဆင့္ တန္ဖိုးထားပံုေတြနဲ႔ ေကာင္းတဲ့စာအုပ္ပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ့္စိတ္မွာ နည္းနည္းေလး စြဲသြားတာက အသက္၂၁ႏွစ္မွာ ေဒါက္တာဘြဲ႔ရေနပါျပီ။ ေတာက္ေလွ်ာက္လည္း စိတ္ေရာဂါရေနတဲ့ ပညာတတ္ကို မပစ္ပယ္ပဲ ထူးတဲ့ဦးေႏွာက္တစ္လံုးကို တန္ဖိုးထားတတ္တဲ့ သူတို႔ရဲ႕အေလ့အထပါ။ လူမွဳေရးအရ အားနည္းတယ္ေျပာလို႔ရတဲ့ သူ႔အမူအက်င့္ေတြကို အျမင္တစ္မ်ိဳးနဲ႔ ၾကည့္ေပးၾကတယ္ထင္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္လည္းရွိသဗ်။ ၾကည့္ဖူးတယ္။ အေတာ္ေတာင္ၾကာပါျပီ။ A Beautiful Mind ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ပါပဲ။

ထားေတာ့။ ေျပာခ်င္တာက စာေရးသူရဲ႕ေစတနာ။ တစ္ခါကလည္း “ဦးေႏွာက္မ်ားကို မီးညိွျခင္း”ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကို ဘာသာျပန္ခဲ့ဖူးတယ္။ အိႏၵိယႏိုင္ငံက သမၼတၾကီးရဲ႕ လူငယ္ေတြ(ေက်ာင္းသားေတြ)အေပၚမွာ ထားတဲ့ စိတ္ထားနဲ႔ ေစတနာေတြကို ဖတ္ရပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့စာအုပ္ပါပဲ။ ဖတ္ျပီးၾကသူေတြလည္းမ်ားမွာပါ။ မဖတ္ရေသးရင္ ဒါလည္းဖတ္သင့္တဲ့ စာတစ္အုပ္ပဲ။

စာေရးသူက ေဒါက္တာဘြဲ႔ရ ႐ူပေဗဒပညာရွင္လို႔ ေျပာပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာေလးေတြ ေရြးတတ္တာကို သေဘာက်ေနတာပါ။ လူငယ္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အနာဂတ္ပါ။ (ေျပာသာေျပာေနရတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အရြယ္ကလည္း လူငယ္တန္းပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အသံုးမက်တာကေတာ့ ေျပာမဆံုးေပါင္၊ ေတာသံုးေတာင္ေပါ့ဗ်ာ။ ထားေတာ့။) လူငယ္ေတြကို ပညာဆိုတာ ဘာလည္းသိေအာင္။ ေလ့လာတတ္ေအာင္။ တန္ဖိုးထားတတ္ေအာင္။ ေျပာေနတဲ့ စာေတြလို႔ ေတြးမိသဗ်။

ပတ္ဝန္းက်င္ေကာင္းတစ္ခု ျဖစ္လာဖို႔ဆိုတာ တစ္ေယာက္အားျဖင့္ မစြမ္းသာဆိုတာကို ေျပာေနသလိုပါပဲ။ သိုင္းဖုိ႔၊ ဝိုင္းဖို႔လိုတယ္ေပါ့။ ပညာေရးမွာဆုိရင္လည္း ေက်ာင္သား၊ ဆရာ၊ မိဘေတြတင္မက သက္ဆိုင္ရာအဖြဲ႔အစည္းေတြရဲ႕ ထိေရာက္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္မွဳေတြ လိုအပ္ေၾကာင္းလည္း ျမင္သာေစပါတယ္။ လူ႔စြမ္းအားအရင္းအျမစ္ဆိုတာ တစ္ကယ္ေတာ့ ဦးေႏွာက္ေတြအေၾကာင္းပါပဲ။ ေရရွည္ကိုၾကိဳေတြးျပီး ႏူးည့ံစြာျပဳျပင္ရတာေတြေပါ့။ ပါရမီရွင္တစ္ဦးဆိုတာ အလကားေတာ့ မျဖစ္တန္ရာဘူးလို႔လည္း ေတြးေလရဲ႕။

ေနာက္တစ္အုပ္ေျပာခ်င္ေသးတာက “ပိုးခ်ည္မွ်င္မိုးနဂါး”ဆိုတဲ့ စာအုပ္ပါ။ အဲဒီ့စာအုပ္မွာဆုိရင္ ေပါက္ေဖာ္တို႔ရဲ႕ ပညာတတ္ကိုေျမွာက္စားရင္း တိုးတက္ေရးကို ၾကိဳးစားသြားတာ ျမင္သာေနသလိုပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေၾကျငာခ မရဘဲ စာေရးသူဘိုးလွိဳင္ရဲ႕ စာသံုးအုပ္ကို ေၾကာ္ျငာဝင္လိုက္တာပါ။ တစ္ကယ္ေတာ့ စာဖတ္အားေကာင္းပံုရတဲ့၊ ေစတနာပါတ့ဲစာေရးသူရဲ႕ ဦးေႏွာက္ေတြကို စိတ္ဝင္စားပံု။ ေနာက္ျပီး ဦးေႏွာက္ေတြအေရးၾကီးပုံနဲ႔ ပညာတတ္ကို တန္ဖိုးထားဖို႔လိုေၾကာင္းေလးေတြကို စိတ္မွာေတြးမိေနလို႔ အေၾကာင္းရွာျပီး ညႊန္းလိုက္ေၾကာင္းပါ။


သုခမိန္
HRD – Human Resource Development

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Monday, June 8, 2009

"Reason for Nothings"

“အေၾကာင္းမရွိအတြက္ ေဆးတစ္ခြက္”

အေၾကာင္းမရွိလို႔ ငါေျပာမယ္စဥ္းစားေတာ့၊
ေအာ္.. ေပၚလာလိုက္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြ။
ဒါေပမဲ့ ရွိေနျခင္းဟာ မရွိျခင္းမွာျဖစ္တည္ေနတယ္။
ဟုတ္တာေပါ့။ ငါ့မွာရွိေနတယ္ဆိုတာေတြက မရွိျခင္းေတြကိုး။
မရွိျခင္းေတြ ရွိေနေၾကာင္းကိုေတာ့ သက္ေသျပဖို႔မလိုပါဘူးကြယ္။
မျမင္ရတဲ့အရိပ္။ မၾကားရတဲ့စကားသံနဲ႔ ငါ့အတြက္မဟုတ္တဲ႔ မင္းကိုယ္န႔ံ၊ ဒါ..
“မိုး” စိမ့္စိမ့္ရြာေနသလို။
ရြာပါေစ-ဒီ“မိုး”လို႔ ငါကလက္ေလ်ာ့သလိုေျပာေျပာေနရတာ။
အေအးဓါတ္ကိုေမြးထုတ္ရင္ ဒါ - “မိုး”ဟုတ္တယ္ေလ။
အခ်မ္းေၾကာက္သူအတြက္ အသူရာတစ္ခြက္ရွိေနရင္ ကိစၥ ျပီးေစပါတယ္ခ်စ္သူ။

သုခမိန္

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Saturday, June 6, 2009

Sand and Stone


သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က သဲကႏၱာရတခုမွာ ခရီးအတူသြားရင္း၊ လမ္းမွာ စကားမ်ားၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က က်န္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ မ်က္ႏွာကို စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ႔ ရိုက္လိုက္မိတယ္။ အရိုက္ခံရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ငါ့သူငယ္ခ်င္းက ငါ့ကို နာက်င္္ေအာင္လုပ္တယ္ ဆိုၿပီး သဲေပၚမွာ စာေရးလိုက္တယ္။



ဒီလိုနဲ႔ ခရီးဆက္ၾကေတာ့ ေရကန္ငယ္ေလးတခုကို ေတြ႕ေရာ။ ေရဆင္းခ်ိဳးေတာ့ အေစာက ပါးရိုက္ခံလိုက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ေရနစ္သြားတယ္။ ပါးကိုရိုက္လိုက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ေရထဲက ဆယ္ေတာ့ - အသက္ခ်မ္းသာရာရသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ငါ့သူငယ္ခ်င္းက ငါ့အသက္ကို ကယ္လိုက္တယ္ ဆိုၿပီး ေက်ာက္တုံးေပၚမွာ ေရးထြင္းလိုက္တယ္။

အသက္သခင္ သူငယ္ခ်င္းက ေမးတယ္ - အေစာက သဲေပၚမွာ ေရးၿပီး အခုတခါ ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား ေက်ာက္တုံးမွာ ေရးထြင္းရသလဲ။

ေက်ာက္ေပၚမွာ ေရးထြင္းေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ျပန္ေျဖတယ္ - ဒီလိုပါ သူငယ္ခ်င္း၊ တေယာက္ေယာက္က တို႔ကို နာက်င္ေအာင္လုပ္ခဲ့ရင္ သဲေပၚမွာပဲ ေရးသားမွတ္သင့္တယ္၊ ဒါမွ ခြင့္လႊတ္ျခင္းဆိုတဲ့ ေလေတြတိုက္ေတာ့ မွတ္သားထားတဲ့ နာက်င္မႈေတြ ေပ်ာက္သြားေအာင္လို႔ပါ၊ သူတပါးက ကိုယ့္ကို ေက်းဇူးျပဳထားတယ္ဆိုရင္ျဖင့္ တသက္တာ မေမ့ေအာင္လို႔ ေက်ာက္တုံးေပၚမွာ ေရးသားမွတ္တမ္းတင္ထားအပ္ပါတယ္။

မူရင္း

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Tuesday, June 2, 2009

Lost in Summer!



(image link)

ေႏြအလြမ္း

မေဝခင္ကေၾကြ

ရင္ကိုပူေစတဲ့ေႏြလား။

မနမ္းခင္ကျပယ္

အလြမ္းေတြကိုသယ္တဲ့ေလလား။

မလွမ္းဝ့ံခင္ေျမမွာခ

ေၾကြကာက်တဲ့ဒီမ်က္ရည္

ရင္တြင္းအပူကိုခဏသိမ္း

တစိမ့္စိမ့္ ႏွိပ္စက္ေနတဲ့ ေႏြ။

Rhyme

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Sunday, May 31, 2009

ႏွလုံးလွဖုိ႔ အလွဆုံးသုိ႔ (၆)


ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔၊ ေျပျပစ္ေသာ ခ်စ္ဖြယ္စကားကုိ ဆုိတတ္သူျဖစ္ဖုိ႔ လုိတယ္။ ေျပာပုံဆုိပုံ အသံေနအသံထားကအစ လွပေအာင္ ေလ့လာသင့္တယ္။



အမူအရာလွပတာလည္း ရွိတယ္။ ေျပာပုံဆုိပုံလွတာလည္း ရွိတယ္။ ေျပာပုံဆုိပုံ အသံေနအသံထားကအစ လွပေအာင္ ေလ့လာသင့္တယ္။ ကုိယ္အမူအရာ ႏႈတ္အမူအရာ ယဥ္ေက်းလွပမႈဟာ တန္ဖုိးထားရမယ့္အရာ ျဖစ္တယ္။

ေအးေဆးတည္ၿငိမ္ၿပီး က်က္သေရရွိတဲ့ ကုိယ္အမူအရာ ႏႈတ္အမူအရာရွိတဲ့သူဟာ ခ်စ္သူခင္သူ ပုိမ်ားတယ္။
ကုိယ္အမူအရာ ႏႈတ္အမူအရာ ၾကမ္းတမ္းတာဟာ မလွပတဲ့အမူအရာျဖစ္တယ္။ ေမာက္ေမာက္မာမာ ေျပာဆုိတာဟာ မလွတဲ့ အမူအရာျဖစ္တယ္။ အမူအရာမလွတဲ့သူကုိ မဆက္ဆံခ်င္ဘူး။ ဆက္ဆံရရင္လည္း စိတ္မခ်မ္းသာဘူး။
စကားအေျပာအဆုိ ၾကမ္းတမ္းတာလည္း ယုတ္ယင္းမႈ၊ ၾကမ္းတမ္းမႈျဖစ္တယ္။

”ဖ႐ုသဝါစာ“ ၾကမ္တမ္းေသာစကားကုိ မေျပာရဘူး။ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ အဆင့္အတန္းကုိ သူေျပာတဲ့စကား၊ သူသုံးတဲ့ စကားလုံးကုိ ၾကည့္ၿပီး မွန္းလုိ႔ရတယ္။ ၾကမ္းတမ္းတဲ့စကားကုိ ဂုဏ္ယူၿပီးေျပာလာရင္ အဲဒီလူဟာ စိတ္ဓာတ္ပါ ၾကမ္းတမ္းလာမယ္။ ကုိယ္ေျပာတဲ့စကားဟာ ကုိယ့္စိတ္ဓာတ္ကုိ အမ်ားဆုံး လႊမ္းမိုးတယ္။

စကားကုိ အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ေျပာတာလည္း ယဥ္ေက်းမႈ နိမ့္တဲ့သေဘာျဖစ္ပါတယ္။ လုိတာထက္ ပုိၿပီး အသံက်ယ္ေနရင္ မေကာင္းဘူး။ တကယ္ေလးနက္တဲ့ စကားကုိ ေျပာခ်င္ရင္ မတုိးမက်ယ္ေျပာမွ ေလးနက္တယ္။

* (အလွတရားမွ အမွန္တရားသို႔ - ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက) မွ ထုတ္ႏုတ္ပါသည္။

စကားေျပာပုံဟာလည္း လူ႔ရဲ့ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြးထဲမွာပါျပန္တယ္။ စကားလုံးအသုံးအႏႈန္းက စ႐ုိက္သဘာဝကုိ ထင္ဟပ္ျပတယ္။ စကားလုံး႐ုိး႐ုိးသုံးတဲ့လူရဲ့ စိတ္အေျခအေနနဲ႔ ေခတ္စကားမ်ားမ်ားသုံးတဲ့လူရဲ့ စိတ္အေျခအေနခ်င္း မတူဘူး။ ဘဝကုိ ေလးေလးနက္နက္ သေဘာထားပုံခ်င္း မတူဘူး။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေလးစားမႈ၊ သူတစ္ပါးကုိ ေလးစားမႈခ်င္းလည္း မတူဘူး။ ဒီႏွစ္ဦးဟာ ဘယ္အရာကုိမဆုိ ေလးေလးနက္နက္ သေဘာထားတတ္တယ္ဆုိတဲ့ အဓိပၸာယ္နဲ႔ ဘယ္အရာကုိမဆုိ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ အေပၚယံေလး သေဘာထားတတ္တယ္ဆုိတဲ့ အဓိပၸာယ္ကုိ ေဖာ္ျပေနတယ္။

* (ကိုယ္ရည္ကုိယ္ေသြးျမင့္မားေစရန္ - ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက) မွ ထုတ္ႏုတ္ပါသည္။


ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔၊ ေျပျပစ္ေသာ ခ်စ္ဖြယ္စကား၏ အဂၤါ(၇)မ်ဳိး …

(၁) “နဠ” - အျပစ္ကင္း၏။
(၂) “က႑သုခ” - နားခ်မ္းသာ၏။
(၃) “ေပမနီယ” - ႏွစ္သက္ ျမတ္ႏုိးဖြယ္ ရွိ၏။
(၄) “ဟဒယဂၤမ” - မထိခုိက္ဘဲ ခ်မ္းသာစြာ စိတ္ႏွလုံးသုိ႔ သက္ဝင္၏။
(၅) “ေပါရီ” - ေနျပည္ေတာ္သူ ၿမိဳ့ၾကီးသားတုိ႔ ေျပာဆုိတဲ့ စကားလုိ ယဥ္ေက်း၏။
(၆) “ဗဟုဇနကႏၲ” - ၾကားရသူ အမ်ားႏွစ္သက္၏။
(၇) “ဗဟုဇနမနာပ” - လူအမ်ား စိတ္ကုိ ႏွစ္သက္ ျမတ္ႏုိးသည္၏ အျဖစ္ျဖင့္ တုိးပြားေစ၏။

ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔၊ ေျပျပစ္ေသာ ခ်စ္ဖြယ္စကားကုိ ဆုိတတ္သူျဖစ္ေၾကာင္း ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြး “သာခလ်”သေဘာ(၃)ရပ္ …

၁။ “သဏွဝါစတာ” - ေျပျပစ္ေသာ စကားရွိသူ၏ အျဖစ္။
၂။ “အဖ႐ုႆဝါစတာ” - ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔သာ စကားရွိသူ၏ အျဖစ္။
၃။ “သခိလဝါစတာ” - မၾကမ္းတမ္းေသာ စကားရွိသူ၏ အျဖစ္။


ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔၊ ေျပျပစ္ေသာ ခ်စ္ဖြယ္စကား၏ ဆန္႔က်င္ဘက္အေၾကာင္းတရား(၆)မ်ဳိး …

(၁) “က႑က”
မေျပမျပစ္ အဖုအထစ္ရွိ၏။ အဆစ္၊အထုံး ရွိသလုိ၊ မေခ်ာဘူး၊ မေျပဘူး၊ ၾကားရသူ စိတ္ထဲမွာ စိတ္ခုစရာ၊ မႏွစ္သက္စရာ၊ ေအာင့္သက္သက္ႏွင့္ ဘဝင္မက်စရာ စိတ္ထဲခလုတ္တုိက္တာမ်ိဳး ျဖစ္ရတဲ့ ခံစားခ်က္သေဘာ။ သူတစ္ပါးကုိ ထိခုိက္ေစတဲ့ အေျပာအဆုိမ်ိဳး၊ နာရသူရဲ့စိတ္ထဲမွာ နာက်င္တဲ့ ခံစားမႈကုိ ခံစားရေစသည္။

(၂) “ပရက႑က”
သူတစ္ပါးနား၌ ခါးစပ္သည္။သူတစ္ပါးကုိ စပ္ပူေစတတ္၏။ ၾကားရနာရသူ စိတ္ထဲမွာ ေဒါသကုိ ျဖစ္ေစတတ္၏။

(၃) “ကကၠသ”
နားမခ်မ္းသာဖြယ္ျဖစ္၏။ ေဆြးျမည့္၏။ ၾကမ္းတမ္းခက္မာသည္။ သူတစ္ပါး မခံသာေအာင္ ေျပာတဲ့စကားဟာ ၾကားရသူရဲ့ နားထဲမွာ မခ်မ္းသာမႈကုိ ခံစားရေစသည္။

(၄) “ပရာဘိသဇၨနီ”
သြားလုိရာသို႔ သြားခြင့္မေပးဘဲ ဆူးခက္ကဲ့သို႔ အလြန္ၿငိတြယ္တတ္၏။ သူတစ္ပါးစိတ္ကုိ ထိခိုက္ေအာင္ လုပ္တတ္တဲ့ သေဘာ။ စကားေျပာရင္း အေႏွာင့္မလြတ္၊ အသြားမလြတ္ေအာင္ ေစာင္းခ်ိတ္ေျပာတဲ့ သေဘာ။သူတစ္ပါးကုိ သူလုပ္ခ်င္သလုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ခြင့္ မရေအာင္၊ ဆူးခက္နဲ႔ ၿငိေနသလုိ နာလုိခံခက္ျဖစ္ေအာင္လုပ္တဲ့ သေဘာ။ သူမ်ားရဲ့ လြတ္လပ္စြာ လုပ္ပုိင္ခြင့္ကုိ တားဆီးဆြဲငင္တဲ့ သေဘာနဲ႔ စကားနာထုိးတာမ်ိဳး၊ ေစာင္းေျပာတာမ်ိဳး။ သူတစ္ပါးစိတ္ကုိ ခ်ဳပ္ခ်ယ္လိုတဲ့ သေဘာ၊ ဒါေပမဲ့ တည့္တည့္မေျပာဘူး။ ၾကားရသူစိတ္ထဲမွာ ထိခုိက္ေအာင္၊ ဒုကၡေဝဒနာ ခံစားရေအာင္ ေဒါမနႆ ျဖစ္ေအာင္ ေစာင္းခ်ိတ္ ေျပာတာမ်ဳိး။

(၅) “ေကာဓသာမႏၲာ”
သူတစ္ပါးကုိ စိတ္ဆုိးေအာင္၊ အမ်က္ေဒါသထြက္ေအာင္ ေျပာသည္။

(၆) “အသမာဟိသံဝတၱနိက”
တည္ၾကည္မႈ သမာဓိကုိ မျဖစ္ေစေသာတရား။

* ဆရာဦးဆန္းလြင္၏ “ျမတ္ဗုဒၶ၏ ကုိယ္ရည္ကုိေသြး ျမင့္မားေရးတရား (ပထမအၾကိမ္) ၊ စာ(၁၃၇-၁၄၂)” - မွ ထုတ္ႏုတ္ကူးယူပါသည္။

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...