ႏွင္းဆီရနံ႕ကို
လိုလားေတာင့္တေနဆဲ . . . . .
ႏွင္းဆီဟာ
တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔
အေရာင္ ရင့္ ရင့္လာတယ္ . . . .
နယုန္မိုး
(အကိုၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ့ ရင္တဲက စကားစုေတြေပါ့ဗ်ာ ။
Blog မွာေ၀မွ်ေပးတာပါ ။)
ရှပ်အင်္ကျီအနီကွက်နဲ့ကောင်မလေး ဝတ္ထုတိုများ
3 months ago
Sunday, November 18, 2007
ပုပ္သိုးႏွစ္
ေက်းဇူးျပဳ၍ . . . . . .
ခ်စ္သူကို သတိမရတဲ့သူ ဘယ္သူရွိပါသတဲ့လဲ
ေပ်ာ္ရႊင္ေနေစခ်င္ၾကသူခ်ည္း
နီးျခင္း ေ၀းျခင္း ဆိုတာ ပညတ္ခ်က္ေတြပါပဲလို႔ ဆိုခဲ့သူေရ
ေကာင္းကင္နဲ႔ေျမလႊာလို ထာ၀ရ ေ၀းၾကရင္ေရာကြယ္ . . . .
က်ေနာ္လား . . . . . အခ်စ္ ေတာက္ ေနတယ္
ေနလို႔လည္းမေကာင္းပါခင္ဗ်ား . . . .
ရာသီကလည္း အလြမ္းကိုဆာေလာင္ေနလိုကို အျငိဳးတၾကီး
လမင္းၾကီးေတာင္ မ်က္ႏွာတစ္ဖက္၀ွက္္လို႔
စံုတြဲေတြကလည္း ေလွာင္ေျပာင္ဖို႔ မနက္ဆို အခ်ိန္မွန္
ဟယ္ . . . . ငါ့ကံပါပဲ လို႔ ပံုပံု ခ်လြန္းလို႔
အခြန္ေတာင္ ႏွစ္ဆ ေဆာင္ေနရတာလည္း ၾကာျပီ ။
က့ံကူလက္လွည့္ဆရာေရ
က်ေနာ့္ႏွလံုးသားကို ေနသားတစ္က်ျဖစ္ေအာင္ ကူပါဦး
အသစ္မျဖစ္တာ ေသခ်ာေနေပမယ့္
အခ်စ္နဲ႔ အရာရာ ေနသားတက် ျဖစ္ပါရေစ ။ ။
Thursday, November 8, 2007
က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံ၏ပညာေရး( အင္ဂ်င္နီယာပိုင္း)
က်ေနာ္ခုရက္ပိုင္း ရုံးပိတ္ရက္ကလည္းဆက္တာနဲ႔ အျပင္မွာ အခ်ိန္ကုန္တာမ်ားပါတယ္ ။ အေပါင္းအသင္းသစ္ေတြလည္းရပါရဲ့ဗ်ာ ။
က်ေနာ္တစ္ခု သတိထားမိတာက အားလံုးက ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကိုေကာင္းစားေစခ်င္ၾကသူခ်ည္းဗ် ။ က်ေနာ္သူတို႔အသံေတြကို နားေထာင္ၾကည့္တယ္ တစ္ခိ်ဳ႕ကေတာ့ အားမလိုအားမရ ၊ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း တက္တက္ၾကြၾကြ ။
ဒါနဲ႔ က်ေနာ့္အသံကို ဘေလာ့ေမာင္ႏွမေတြၾကားေ၀မွ်ခ်င္ပါတယ္။ ႏိုင္င့ံအေရးလိုပဲ ေခါင္းစဥ္ျမင္ေစခ်င္ပါတယ္။
က်ေနာ္သတိထားမိတာတစ္ခုရွိတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ငယ္ငယ္က ဂ်ီတီအိုင္ေက်ာင္းဆင္းတို႔ အာအိုင္တီေက်ာင္းဆင္းတို႔ဆိုတာ ပ်ိဳတိုင္းၾကိဳက္တဲ့ႏွင္းဆီခိုင္ေတြဗ်။ အနာဂတ္ေသခ်ာျပီးသားဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။
ေဆးေက်ာင္းသားဆိုလည္းထို႔အတူေပါ့။ ႏိုင္ငံျခားထြက္လည္း အားလံုးက ေႏြးေထြးစြာ ၾကိဳဆိုပါ၏ပဲ ။ ကိုယ့္ဘာသာကိုလည္း ယံုၾကည္စိတ္အျပည့္ရွိၾကတာ ဗ်။ က်ေနာ္ထင္တာမမွားဘူးဆိုရင္ ခုေနာက္ပိုင္း က်ေနာ္တုိ႔မိ်ဳးဆက္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေရာ သူမ်ားကကိုယ့္ကို ျမင္ၾကပံုပါ ယံုၾကည္မွဴ႕က သုညနားကပ္ကပ္လာသလိုပဲ။
က်ေနာ္တုိ႔ အခ်ိန္ေတြကုန္ ေငြေတြကုန္ လူပင္ပမ္းစိတ္ပင္ပမ္းခံျပီးေက်ာင္းေတြတက္ၾက ပညာေတြရွာၾကတာဟာအနာဂတ္တစ္ခုခိုင္မာဖို႔ဆိုတဲ့ အေတြးေတြ ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ အိမ္မက္ေတြက ၈၀ ရာခိုင္ႏွဳန္းထက္ပိုမယ္ထင္ပါတယ္။ မိသားစုကလည္းထို႔အတူ ထပ္တူထပ္မွ်နီးနီးပါ။ ခုက်ေနာ္တို႔ဘာေတြျဖစ္ေနၾကပါသလဲ၊ က်ေနာ္တို႔ျမင္တာကေတာ့ တစ္ခုခုေတာ့ မွားေနတယ္ထင္ပါရဲ့။ ျမန္မာေတြမညံ့ၾကတာေတာ့ အစဥ္အလာနဲ႔ကို ခ်ီျပီးေျပာလို႔ရပါတယ္။ ခုထိလည္း သက္ေသျပႏိုင္ၾကဆဲလို႔ က်ေနာ္ရိုးသားစြာ ယံုၾကည္ပါတယ္။
ခုအတိုင္းဆက္သြားၾကရင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ဟာ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ လူသားအရင္းအျမစ္ကို ေကာင္းစြာအသံုးခ်ခြင့္ ဆက္လက္ဆံုးရွဳံးေနရဦးမည္ဟု က်ေနာ္ထင္ပါသည္။ ပိုးသာကုန္ ေမာင္ပံုေစာင္းမတတ္ ေတာ့ မျဖစ္ေစ ခ်င္ လွပါ။
လ်ာရွည္တယ္လို႔ေျပာလည္းခံရမွာပါပဲ ။ က်ေနာ့္ကိုေမးခြန္းတစ္ခုေမးခြင့္ျပဳပါ။
က်ေနာ္တို႔ ဘယ္လို မ်ားပိုမိုတိုးတက္ေကာင္းမြန္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ပါေသးလဲခင္ဗ်ာ။ အၾကံျပဳေပးၾကပါလို႔ ေလးစားစြာ ဖိတ္ေခၚအပ္ပါတယ္ ။
အခ်စ္
............ေရ လို႔
သူသူငါငါ ဟစ္ေၾကြးၾကဖူး
တမ္းတဖူးသည္
အခ်စ္ဆိုတာ . . . . .
အလြမ္းတဲ့ဗ်ာ
ေနာက္ဆက္တြဲ အရွည္ၾကီးနဲ႔ရထား
တစ္ေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ အိပဲ့ပဲ့ သြားတာခက္တယ္
က်န္ခဲ့တဲ့ . . .
မနက္ေတြ
ညေတြ
နာမ ေတြကို ဖြဖြေလးရြတ္
ႏွင္းဆြတ္တဲ့ မနက္လည္းလြမ္း
ဥၾသသံၾကားလည္းအလြမ္းပို
မိုးသည္းထဲဆို ေနလို႔ကိုမရ
ဒါ . . . .
အခ်စ္၏ ေနာက္ဆက္တြဲ က ခ ဂ ေတြေပါ့ ။ ။
"အေမ" ၊ "ထယ္ခဲ ၾကားထဲက ၾကာပန္းတစ္ပြင့္"
တာတူး အေမရဲ့ အသက္ ၆၀ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ Post တင္တာပါ။တာတူးမွာ မဟုတ္မခံတတ္ေသာ၊ တရားမွ်တမွဴ႕ကိုျမတ္ႏိုးေသာ၊ အားနည္းသည့္ဘက္ မွန္သည့္ဘက္တို႔မွ ရပ္တည္တတ္ေသာ ဂုဏ္ယူဖြယ္ရာ မိဘမ်ားရွိပါတယ္။ သား တို႔ရဲ့ ထံုးစံအတိုင္း တာတူးက အေမကို ပိုခ်စ္ပါတယ္။ လူ႕ဘ၀ထက္၀က္က်ိဳးလာခ်ိန္အထိ လူမျဖစ္ေသးေသာ (လုဘ၀က မတတ္ေသးေသာ) တာတူးဆိုတဲ့သားတစ္ေယာက္ကို အသက္ႏွင့္ရင္း၍ေမြးဖြားေပးခဲ့ေသာ ေက်းဇူးရွင္အေမရဲ့အေၾကာင္းပါ ။
"ထယ္ခဲ ၾကားထဲက ၾကာပန္းတစ္ပြင့္" အေၾကာင္းကို မျပည့္စံုေသးေသာ္လည္း တာတူးတတ္ႏိုင္သမွ် ပံုေဖာ္ထားတာပါ။
အေမက အေျခခံပညာေရးဘက္က ေက်ာင္းဆရာမတစ္ေယာက္ပါ။ အေမ့အမည္က ေဒၚသန္းရွင္လို႔ေခၚပါတယ္ ။ငယ္ငယ္ကထဲက မဟုတ္မခံတတ္ေသာေၾကာင့္မိႏွဳတ္သီးလို႔ ေခၚၾကပါတယ္။ အေမက သူတို႔ေမာင္ႏွမ (၇)ေယာက္မွာ သမီးဦး ျပီးေတာ့ တာ၀န္လည္း သိတတ္ေတာ့ မိဘလက္ငုတ္လယ္ယာအလုပ္ကို ဆက္မလုပ္ပဲ သူမအိမ္မက္ျဖစ္ေသာ ေက်ာင္းဆရာမ အလုပ္ကို လုပ္ခဲ့ရတာဟာ လြယ္ကူေသာလမ္းေၾကာင္းေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ရြာဦးေက်ာင္းမွာ သျဂၤ ိဳလ္ ေတြ ၊ သင္ပုန္းၾကီးေတြ သင္ကတည္းက ဥာဏ္ေကာင္းျပီး စြာလည္းစြာလို႔ လူသိမ်ားတယ္လို႔ ဆရာေတာ္ၾကီးက မိန္႔ၾကားဘူးပါတယ္။ အေမက ရြာေက်ာင္းမွာ ေလးတန္းေအာင္ျပီးေတာ့ ၈ တန္းအထိကို ျမိဳ႕ေက်ာင္းမွာ ေျခလ်င္သြားျပီးတက္ခဲ့ရတာေပါ့။ အေမတို႔ေခတ္တုန္းက စက္ဘီးဆိုတာကလည္း လူတန္းစားတစ္ရပ္ရဲ့ အေဆာင္အေယာင္တစ္ခုအျဖစ္ရပ္တည္ဆဲကာလပါ ။ ၉တန္း (အဲဒီေခါတ္က တန္းျမင့္ေက်ာင္းလို႔ ေခၚေသာ) မွာေတာ့ အနီးအနားမွ ျမိဳ႕ၾကီးတစ္ခုမွာ မနက္ စာပို႔ေလာ္ကယ္နဲ႔သြား ညေန စာပို႔ေလာ္ကယ္နဲ့ျပန္လာ ျပီးေက်ာင္းတက္ရတာေပါ့ ။ ျခံထဲက အသီးအႏွံေရာင္းဖို႔ ရွိရင္လည္း ေက်ာင္းလြယ္အိတ္ကို ေတာင္းထဲမွာထည့္ရြက္ျပီး ေက်ာင္းမတက္ခင္ ေစ်းေရာင္းျပီး ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ပါ။ ပညာဆိုတာကို လိုခ်င္စိတ္ရွိလြန္းလို႔သာ ဒုကၡခံျပီးၾကိဳးစားခဲ့ရတာလို႔ အေမက သူ႔အတိတ္ကို ျပန္ေဆာင္ပါတယ္။
သူနဲ႔ေက်ာင္းသြားေဖာ္ေတြအေၾကာင္းကို ယခုအထိ အေမက မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္ေျပာျပခ်င္တတ္ဆဲ။ ပိုက္ဆံရွိျပီး အနည္းငယ္ရုပ္လွေသာ္လည္း အလွျပင္ရန္ထက္ ပညာတတ္ဖို႔ စာတတ္ဖို႔သာ အားသန္ခဲ့ေသာ မိသန္းရွင္ လို႔အေမ့သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ပံုေဖာ္ၾကပါတယ္ ။
အေမက (၉)တန္းေအာင္ေတာ့ ေက်ာင္းဆရာမ၀င္လုပ္ပါတယ္။ သူမအိမ္နဲ႔ေ၀:ကြာလွေသာ ေတာစပ္ကရြာေလးတစ္ရြာမွာ တာ၀န္က်ပါတယ္ ။ အဲဒီကာလက ေခတ္ပ်က္ၾကီးဆိုေတာ့ အေမ့အိမ္က သြားေရာက္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႔ သေဘာမတူပါ။ ရြာေက်ာင္းမွာပဲ ဆရာမ လုပ္ဖို႔ ေသြးေဆာင္ၾကတာေပါ့။ အေမကေတာ့ ေခါင္းမာစြာနဲ႔ ေတာကိုထြက္ခဲ့သူပါ။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ အဘိုးရဲ့ ေက်ာင္းေနဖက္ ရဲေဘာ္ျဖဴ အဲဒီေဒသေခါင္းေဆာင္က တာ၀န္ခံေပးမွ အိမ္က သေဘာတူျပီး အေမက သူ႔ဆရာမဘ၀ကို စတင္ႏိုင္ခဲ့တာပါ။ ေခတ္က မျငိမ္ေတာ့ အေမတို႔ေက်ာင္းေလးလည္း ဖြင့္လိုက္ပိတ္လိုက္ ေျပးလိုက္ပုန္းလိုက္ေပါ့။ ေတာထဲမွာတိုက္ပြဲျဖစ္ေနျပီ ေက်ာင္းလႊတ္ေတာ့ဆိုရင္ ေက်ာင္းလႊတ္ ၊ တိုက္ပြဲက နီးေနရင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ေအာက္ထပ္က ခုတင္ေတြ ၊ စာသင္တဲ့ စတိတ္ခံုေတြေအာက္မွာ ပုန္းရင္း ၀ပ္ရင္း သင္ၾကားခဲ့ရေသာ သူ႔ရဲ့ ဦးဆံုးအေတြ႔အၾကံဳကိုေ၀မွ်ရင္း တာတူးကိုလည္း ႏိုင္ငံေကာင္းေအာင္ လုပ္ေစခ်င္ခဲ့ေသာအေမပါ။
ဆရာမလုပ္ေနရင္းကေနျပီး အိမ္ကေရာ အေမ့သူငယ္ခ်င္းေတြကပါ ၀ိုင္းေျပာေတာ့မွ အေမက (၁၀)တန္းကို ညေက်ာင္းတက္ျပီးေျဖပါတယ္။ ေအာင္ေတာ့ ျပည္ဆရာအတတ္သင္သိပၼံ ၊ ေနာက္ ေမာ္လျမိဳင္ဆရာအတတ္သင္သိပၼံမ်ားကိုဆက္တက္ပါတယ္ ။
အဲ . . . . . အေရးၾကီးေသာ ေျပာစရာ တစ္ခုက်န္တာက အေဖနဲ႔ ေမာ္လျမိဳင္မွာေက်ာင္းတက္ရင္းဖူးစာစံုပါတယ္ ။ အေမက သူ႔ဆရာမဘ၀ကို မစြန္႔ခ်င္၍ အေ၀းသင္တက္ျပီး ဘြဲ႕တစ္ခု ယူပါတယ္ ။ တာတူးက တိုက္တြန္းလြန္း၍ တာတူး (၁၀) တန္းႏွစ္ေရာက္မွ အေမက B.Ed ျပန္တက္ေပးပါတယ္။ ေက်ာင္းျပီးေသာ္လည္း အေမက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ၀ါသနာမပါလွပါ။ သူမ၏ ပညာေရးအရာရွိ ဆရာမ်ား ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ကတိုက္တြန္းေသာ္လည္း အေမက သင္ၾကားေရးေပၚမွာပဲ အာရံုစိုက္ခ်င္သူပါ။
အေမက ယခုအခ်ိန္အထိ သူမ၏ တပည့္ေဟာင္းမ်ား ၊တပည့္မ်ားအေၾကာင္းကို ေျပာမဆံုးပါ။ လူနဲ့နာမည္နဲ့ တြဲျပီးမွတ္မိဆဲ ၊သတင္းနားစြင့္ဆဲ။ သူမ၏တပည့္ေဟာင္းၾကီးမ်ားကိုလည္း ယေန့အထိ အျမင္မေတာ္လ်င္ေခါင္းေခါက္တတ္ေသာ ဆံုးမတတ္ေသာ ၊တပည့္မ်ားကလည္း လိုလားစြာ ေက်နပ္လက္ခံေသာ အသိုင္းအ၀န္းၾကားမွ ေက်ာင္းဆရာမၾကီးတစ္ေယာက္ပါ။
သူကဘယ္သူ႔သား ၊ငါကဘယ္သူ႔သမီး ဆိုတာေတြလည္းမရွိ ဆရာဆံုးမတာကို ေက်ေက်နပ္နပ္လက္ခံၾကတာလို႔ အေမက သူ႕အတိတ္ကို တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း လြမ္းျပပါတယ္။
ယခုအထိ အေမ့၀န္းက်င္မွာ ဆရာမေလးေခၚသံေတြ ရွိဆဲပါ။ သူမရဲ့တပည့္ေတြကလည္း ေစ်းေရာင္းလာရင္ ဆရာမဖို႔ အသီးအႏွံ တစ္ခုခု ပါလာဆဲ၊ အေမကလည္းရွိတာ ခ်ေက်ြးတတ္ ဆဲ။သူ႔ေျမးတပည့္ေတြကို လည္းတက္တက္ၾကြၾကြ စာသင္ေပးေနဆဲ။
ဘုရား၊တရား၊သံဃာကိုမေမ့ဖို႔ ၊ကိုယ္တတ္သမွ်ကို ျဖန္႔ေ၀ဖို႔၊ ကူညီတတ္ဖို႔ ၊ကိုယ္ခ်င္းစာတရားရွိဖို႔ ၊အမွန္အမွားေ၀ခြဲတတ္ဖို႔၊ ခ်င့္ခ်ိန္စဥ္းစားတတ္ဖို႔ အေမက အျမဲဆံုးမပါတယ္ ။
အေမက သူမ ၁၉ ႏွစ္သမီးထဲက လုပ္လာခဲ့ေသာ ေက်ာင္းဆရာမအလုပ္ကို အေတာ့္ကို (အရမ္း) ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားသူ၊သံေယာဇဥ္ၾကီးသူပါ။
သူမ သက္ေစ့ပင္စင္ယူေသာ ေနာက္ဆံုးႏွဳတ္ဆက္ပြဲ ေန႔မွာ တာတူးက အေမ့ရဲ့ ဟိုးအေ၀းၾကီးတစ္ေနရာမွာပါ။ အေမငိုေနလိမ့္မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္ ။လူေလးလို႔ အေမေခၚတဲ့ တာတူးက အေမ့ကို ႏွစ္သိမ့္ေပးႏိုင္တဲ့အကြာအေ၀းမွာရွိမေနခဲ့ပါဘူး။ ၀မ္းသာမ်က္ရည္ေတြက်ေနမယ့္အေမ့ကို လြမ္းဆြတ္ရင္း ဒီစာစုေလးနဲ႔ သား ကန္ေတာ့ပါတယ္အေမ ။
Wednesday, November 7, 2007
လိမၼာျခင္းႏွင့္ မိုက္မဲျခင္း
သာယာဝတီ လယ္သမားသူပုန္ၾကီး ျပိဳကြဲသည့္ေနာက္တြင္ ဓနရွင္လူတန္းစား ေခါင္းေဆာင္ေသာ ဝံသာႏုလႈပ္ရွားမႈၾကီး စခန္းသိမ္းသြားေလသည္။ တိုးတက္ေသာ ဓနရွင္ေပါက္စ ပညာတတ္ လူငယ္မ်ား ေခါင္းေဆာင္ေသာ တို႔ဗမာအစည္းအရံုးၾကီး ေပၚေပါက္လာေလသည္။
အဂၤလိပ္ျဗဴရိုကရက္ အရာရွိမ်ားက “သခင္” အေခၚခံေနရခ်ိန္၊ ၎တို႔အား “ဘုရား” ထူးေနရခ်ိန္တြင္ တို႔ဗမာအစည္းအရံုးဝင္မ်ားက မိမိတို႔၏ နာမည္ေ႔ရွတြင္ သခင္-သခင္မ တပ္၍ ေရးသားၾက - ေခၚေဝၚလာၾကေလသည္။ သခင္မ်ိဳးေဟ့ တို႔ဗမာဟု ေၾကြးေၾကာ္လာၾကေလသည္။ လာမည့္ေဘး ေျပးေတြ႕ ဟူသည္မွာ တို႔ဗမာအစည္းအရံုးၾကီး၏ ရဲရဲေတာက္ ေဆာင္ပုဒ္တခု ျဖစ္ေလသည္။
““လိမၼာသည္ဆိုျခင္းမွာ သူရဲေဘာနည္းျခင္း၊ ေၾကာက္ျခင္း၊ ေသြးမရွိျခင္း၊ သတၱိမြဲျခင္း၊ ဒူးတုန္ျခင္း၊ တကိုယ္ေကာင္း ၾကံျခင္း၊ အေမႏွင့္ငါ မာလွ်င္ျပီးေရာဆိုေသာ စိတ္ရွိျခင္း၊ ကိုယ့္အိမ္မွ ကိုယ့္အိမ္မွတ္ျခင္း၊ ကိုယ့္အက်ိဳးစီးပြား တစ္ခုတည္းကိုသာ ၾကည့္ျခင္း၊ ေ႔ရွလာမည့္ေဘးကို စည္းလံုး၍ ခုခံရမွန္းမသိျခင္း ျဖစ္ပါမူ၊ အို-..အခ်င္းတို႔၊ ငါတို႔သည္ မလိမၼာလိုပါျပီ။ မိုက္သာမိုက္လိုပါ၏။ ငါတို႔အား မိုက္ခြင့္ကို ျပဳၾကပါကုန္။ ငါတို႔မိုက္ပါရေစ။””
““ – ”” .. ၁၉၃၂-ခု၊ ဇန္နဝါရီလ ၂-ရက္ေန႔ထုတ္ ဒီးဒုတ္ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ-၇၊ အမွတ္ ၃၊ တို႔ဗမာ သတင္းစဥ္ မွတ္တမ္းမွေကာက္ႏႈတ္ခ်က္။
စာေရးဆရာ (ဦး) ေမာင္တင္ေရႊ ေရးသားတဲ့ “သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း” ၊ ပထမအၾကိမ္၊ ၁၉၇၆-ခု၊ ဇန္နဝါရီလ။ စာအုပ္မွ ေကာက္ႏုတ္ ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္မ်ားစြာမွ ျမန္မာ့လူငယ္မ်ား၏ လြတ္လပ္မႈႏွင့္ မတရားမႈမ်ားကို တြန္းလွန္ရန္အတြက္ စိတ္ဓါတ္ေရးရာ ခြန္အားျဖည့္ စာသားမ်ားျဖစ္ဟန္တူသည္။ အဓိပၸါယ္ျပည့္ဝေသာ၊ ခြန္အားအျပည့္ပါေသာ စာမ်ား၊ စကားမ်ားသည္ ေခတ္ကာလ မည္သို႔ပင္ ေျပာင္းေစကာမူ ရွင္သန္ဆဲျဖစ္ေလ့ရွိသည္။ ယေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္တြင္လည္း ယခုစကားစုေလးသည္ အဓိပၸါယ္ျပည့္ဝဆ၊ဲ ခြန္အားရွိဆဲ ျဖစ္ေနသည္ဟု ေတြးမိသျဖင့္ မွ်ေဝလိုက္ပါေၾကာင္း။
သုခမိန္
အဂၤလိပ္ျဗဴရိုကရက္ အရာရွိမ်ားက “သခင္” အေခၚခံေနရခ်ိန္၊ ၎တို႔အား “ဘုရား” ထူးေနရခ်ိန္တြင္ တို႔ဗမာအစည္းအရံုးဝင္မ်ားက မိမိတို႔၏ နာမည္ေ႔ရွတြင္ သခင္-သခင္မ တပ္၍ ေရးသားၾက - ေခၚေဝၚလာၾကေလသည္။ သခင္မ်ိဳးေဟ့ တို႔ဗမာဟု ေၾကြးေၾကာ္လာၾကေလသည္။ လာမည့္ေဘး ေျပးေတြ႕ ဟူသည္မွာ တို႔ဗမာအစည္းအရံုးၾကီး၏ ရဲရဲေတာက္ ေဆာင္ပုဒ္တခု ျဖစ္ေလသည္။
““လိမၼာသည္ဆိုျခင္းမွာ သူရဲေဘာနည္းျခင္း၊ ေၾကာက္ျခင္း၊ ေသြးမရွိျခင္း၊ သတၱိမြဲျခင္း၊ ဒူးတုန္ျခင္း၊ တကိုယ္ေကာင္း ၾကံျခင္း၊ အေမႏွင့္ငါ မာလွ်င္ျပီးေရာဆိုေသာ စိတ္ရွိျခင္း၊ ကိုယ့္အိမ္မွ ကိုယ့္အိမ္မွတ္ျခင္း၊ ကိုယ့္အက်ိဳးစီးပြား တစ္ခုတည္းကိုသာ ၾကည့္ျခင္း၊ ေ႔ရွလာမည့္ေဘးကို စည္းလံုး၍ ခုခံရမွန္းမသိျခင္း ျဖစ္ပါမူ၊ အို-..အခ်င္းတို႔၊ ငါတို႔သည္ မလိမၼာလိုပါျပီ။ မိုက္သာမိုက္လိုပါ၏။ ငါတို႔အား မိုက္ခြင့္ကို ျပဳၾကပါကုန္။ ငါတို႔မိုက္ပါရေစ။””
““ – ”” .. ၁၉၃၂-ခု၊ ဇန္နဝါရီလ ၂-ရက္ေန႔ထုတ္ ဒီးဒုတ္ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ-၇၊ အမွတ္ ၃၊ တို႔ဗမာ သတင္းစဥ္ မွတ္တမ္းမွေကာက္ႏႈတ္ခ်က္။
စာေရးဆရာ (ဦး) ေမာင္တင္ေရႊ ေရးသားတဲ့ “သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း” ၊ ပထမအၾကိမ္၊ ၁၉၇၆-ခု၊ ဇန္နဝါရီလ။ စာအုပ္မွ ေကာက္ႏုတ္ ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္မ်ားစြာမွ ျမန္မာ့လူငယ္မ်ား၏ လြတ္လပ္မႈႏွင့္ မတရားမႈမ်ားကို တြန္းလွန္ရန္အတြက္ စိတ္ဓါတ္ေရးရာ ခြန္အားျဖည့္ စာသားမ်ားျဖစ္ဟန္တူသည္။ အဓိပၸါယ္ျပည့္ဝေသာ၊ ခြန္အားအျပည့္ပါေသာ စာမ်ား၊ စကားမ်ားသည္ ေခတ္ကာလ မည္သို႔ပင္ ေျပာင္းေစကာမူ ရွင္သန္ဆဲျဖစ္ေလ့ရွိသည္။ ယေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္တြင္လည္း ယခုစကားစုေလးသည္ အဓိပၸါယ္ျပည့္ဝဆ၊ဲ ခြန္အားရွိဆဲ ျဖစ္ေနသည္ဟု ေတြးမိသျဖင့္ မွ်ေဝလိုက္ပါေၾကာင္း။
သုခမိန္
Tuesday, November 6, 2007
အေၾကာင္းရင္းငါးခု
အာလုံးလည္း ၿပီးဆုံးသြားခဲ့ၿပီ
ကုန္လြန္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြလည္း မနည္းေတာ့ဘူးေလ
တစ္ေယာက္တည္းေနတတ္ေအာင္လည္း သင္ယူမတတ္ေျမာက္ခဲ့ပါဘူး
ပထမအခ်က္ကေတာ့- မင္းပါပဲ
ဒုတိယအခ်က္ကေတာ့ - မင္းရဲ႕ အိပ္မက္ေတြေပါ့
တတိယအခ်က္ကေတာ့ - မင္းေျပာခဲ့တဲ့စကားေတြပါ
အဲဒါေတြကို ငါကမွ မယုံၾကည္ခဲ့တာ
စတုတၳအခ်က္ကေတာ့ - မုသားေတြေလ
ဘယ္သူမွန္တယ္၊မွားတယ္ေတာ့ အေျဖမရွာပါနဲ႔ေတာ့
ပဥၥမအခ်က္ကေတာ့ - ဒဏ္ရာေတြပါ
အဲဒါေၾကာင့္ပဲ အခ်စ္ေတြေသဆုံးခဲ့တာေပါ့။
ဒီေန႔ ငါမင္းကို အိပ္မက္ထဲမွာေတြ႔တယ္တယ္
ၿပဳံးေတာ့ျပပါရဲ႕၊ ငါ့ကိုေတာ့ မဟုတ္ဘူးေလ
မင္းက တစ္စိမ္းေယာက်္ားေတြ ကမာၻကိုထြက္သြားၿပီပဲ
မင္းမွာလည္း အေၾကာင္းျပခ်က္ငါးခုနဲ႔ပဲေလ
ပထမအခ်က္ကေတာ့- ငါပါပဲ
ဒုတိယအခ်က္ကေတာ့ - မင္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့
တတိယအခ်က္ကေတာ့ - မင္းရဲ႕ အခ်စ္သစ္
အဲဒါကေတာ့ ေျပာမျပလည္း နားလည္ပါတယ္
စတုတၳအခ်က္ကေတာ့ - မုသားေတြေလ
ဘယ္သူမွန္တယ္၊မွားတယ္ေတာ့ အေျဖမရွာပါနဲ႔ေတာ့
ပဥၥမအခ်က္ကေတာ့ - ဒဏ္ရာေတြပါ
အဲဒါေၾကာင့္ပဲ အခ်စ္ေတြေသဆုံးခဲ့တာေပါ့။
I. Nikolaev ၏စာသားမ်ားအားျပန္ဆိုသည္။
Sunday, November 4, 2007
Thursday, November 1, 2007
Buddhabrot
Buddhabrot ဆိုတာက Mandelbrot Set ကိုအထူးျပဳျပင္ထားတာပါ။
သူကို႔ နည္းနည္းေလးလွည့္ႀကည့္လိုက္ရင္ ဗုဒၶပုံေတာ္နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူလို႔ အဲသလိုနာမည္ေပးလိုက္ႀကတာပါ။
သခ်ၤာေတြကလည္း ထူးဆန္းပါေပ့။
စာညႊန္းတယ္ပဲဆိုပါေတာ့။ ၀ီကီပီးဒီးယားမွာ ဖတ္လိုက္ရင္ ရွင္းသြားမွာပါ။
ဒီမွာသြားဖတ္လိုက္ၾကပါ။
Subscribe to:
Posts (Atom)
