၄၂ စစ္တမ္း

လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၀)ႏွစ္တိတိက ၾသဂတ္လ (၂၂)ရက္ေန႔မွာ
က်ေနာ့္ရဲ့ မိတ္ေဆြ၊ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္၊ အခန္းေဖာ္၊ ေက်းဇူးရွင္ ဦးေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ (၄၂)ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔မွာ အမွတ္တရ ေရးေပးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ က်ေနာ့္ဘဝရဲ့ တစ္ခန္းတစ္႑မွာ ထုိဦးေလးဟာ အေရးၾကီးတဲ့ တစ္စိတ္တစ္ေဒသက ပါဝင္ေပးခဲ့သူပါ။ အခုေတာ့ ေတြ႔ၾကံဳဆုံကြဲ ျဖစ္ၿမဲဓမၼတာ က်ေနာ္တုိ႔ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေတာက္ေနတာ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာပါၿပီ။

ဒီေန႔ ထုိဦးေလးရဲ့ (၅၂)ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔မဂၤလာမွာ သူ႔ရဲ့ ေက်းဇူးတရားေတြကုိ ဦးထိပ္ထားၿပီး ကံသုံးပါးတုိ႔နဲ႔ ျပစ္မွားက်ဴးလြန္မိခဲ့သည္မ်ားရွိရင္ ခြင့္လႊတ္ပါလုိ႔ ရည္စူးေတာင္းပန္ရင္း အဲဒီကဗ်ာေလးကုိပဲ သူ႔အတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ မွ်ေဝပါရေစ။ ဒီကဗ်ာေလးကို တခုတ္တရ သိမ္းထားၿပီး တကူးတက ျပန္ပုိ႔ေပးတဲ့သူကေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း က်ေနာ္၏ ခ်စ္လွစြာေသာ အနႏၱေက်းဇူးရွင္ အေမပါပဲ။

၄၂ စစ္တမ္း


၄၀ ေက်ာ္ ၅၀ တြင္း
ခ်ဥ္းနင္းဝင္ေရာက္
တည္ေဆာက္ခဲ့သမိုင္း
ယဥ္သလား ...
႐ုိင္းသလား ...
ထား ... ။

ခြဲျခားပုိင္းစစ္
ေလးဆယ့္ႏွစ္မွာ
ဥစၥာ
ပညာ
ဘာဝနာ
ဘယ္ဟာေတြ သင္ ရခဲ့ၿပီလဲ၊
ဘယ္ဟာေတြ သင္ ရဦးမွာလဲ၊
ဘယ္ဟာေတြ သင့္ ေနာက္ပါမလဲ၊
လဲ ...............
လဲ ..........
လဲ .....။

လဲ ေပါင္းမ်ားစြာ
ေမးစစ္ခါျဖင့္
မၾကာေသတြင္း
မသက္ဆင္းခင္
မွန္ျခင္းတရားက်င့္အပ္ေပ။...........။
က်န္ၾကြင္းမထားျမင့္ျမတ္ေစ။...........။


မာေရးသွ်င္
22-AUG-1999(SUN)

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

ယႏၱရား

ခ်စ္ေသာ E-Journal ကုိ ျမင္သာျမင္ မၾကင္ရတာ ၾကာၿပီ။

က်ေနာ့္ဘဝ၏ တကယ္ပင္ မအားလပ္ေသာ ကာလမ်ားပါေပ။

ဤသုိ႔ေသာကာလမ်ားတြင္ ခြန္အားျဖည့္သံေဝဂ ဂါထာပမာ က်ေနာ့္စိတ္မွာ ရစ္ဝဲလာေလ့ရွိေသာ အေမ၏ကဗ်ာေလးကုိ ကြမ္းစားေဆးေသာက္ခ်ိန္ေလးမွာ အေျပးအလႊားလာကာ ေဝမွ်သြားပါရေစ။

ယႏၱရား

အ႐ုဏ္မုိးခ်ဳပ္
လက္တုိင္းလႈပ္မွ …..
ေန႔ညမနား
ၿမဲလႈပ္ရွားမွ …..
ဝမ္းဝၾကည္လင္
လူပီျပင္လိမ့္။………။

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

အု႔ံပုန္း (၂)

အုန္းအုန္းက်က္က်က္
လႈိက္တက္ဆုိ႔နင့္
မပြင့္အံခဲ
ရင္ထဲမ်ဳိသိပ္
ၾကိတ္မွိတ္ေအာင့္အည္း
ဆုိညည္းပြင့္အန္
ေခၚရန္မရဲ
ရင္ကြဲပြင့္ႏုိး
“စိတ္” စုိးမရ
တသသျဖင့္။..........။


မာေရးသွ်င္
25-2-1997(TUE)

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

စိတ္ဝင္စားစရာဦးေႏွာက္မ်ား

လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထာကာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေလကန္ပါ။ ဒါသည္ပင္ ႏုိင္ငံကုိ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္တာ။

“လူငယ္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အနာဂတ္ပါ။ (ေျပာသာေျပာေနရတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အရြယ္ကလည္း လူငယ္တန္းပါပဲ။)”

ဟဲ ဟဲ က်ေနာ္လည္း မွန္မၾကည့္ျဖစ္တာၾကာေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မျမင္ရဘူးဗ်။
ဒီေန႔ က်ေနာ့္တုိ႔ႏုိင္ငံမွာ တာဝန္အရွိဆုံးသူေတြဟာ ဘယ္သူေတြလဲလုိ႔ ေမးရင္ ဒီကေန႔က်ေနာ္တုိ႔လူငယ္ေတြပါပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံ ေကာင္းတယ္ဆုိရင္ ဒါ က်ေနာ္တို႔ေတာ္လုိ႔ပါပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံ မေကာင္းဘူးဆုိရင္ က်ေနာ္တို႔ညံ့လုိ႔ပါပဲ။ တစ္ျခား ဘယ္သူေတြေၾကာင့္မွ မဟုတ္ပါဘူး။

“ပညာတတ္ကို မပစ္ပယ္ပဲ ထူးတဲ့ဦးေႏွာက္တစ္လံုးကို တန္ဖိုးထားတတ္တဲ့ သူတို႔ရဲ႕အေလ့အထပါ။”


အေလ့အထဆုိတာ ျပဳစုယူလ႔ုိ ရတာပါ။ ကဲ လာဗ်ာ က်ေနာ့္တို႔ စၾကရေအာင္။ ပညာတတ္ေတြ မဟုတ္ေသာ္ျငား၊ သာမန္ေညာင္ညေတြမွ်သာျဖစ္ေသာ္ျငား … က်ေနာ္၊ ခင္မ်ား ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ တန္ဖုိးထားၾကရေအာင္ဗ်ာ။

ခင္မ်ားကုိယ္တုိင္အဝင္အပါ ခင္မ်ားမိသားစုဝင္ေတြဟာ ခင္မ်ားႏုိင္ငံသားေတြပါ။
(ျပည္တြင္းမွာပဲဆိုရင္) ခင္မ်ားသူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ေက်ာင္းေနဖက္ေတြ၊ အခန္းေဖာ္ေတြ၊ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ေတြ၊ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ သူတုိ႔သူတို႔ တစ္ေတြဟာ ခင္မ်ားႏုိင္ငံသားေတြပါ။

သူတို႔တစ္ေတြကုိ ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းသည္ပင္လွ်င္၊ သူတို႔ တစ္ဦးတုိင္း တစ္ေယာက္တုိင္း၊ တစ္ဦးခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္းစီတုိင္းကုိ ေရရွည္ၾကိဳေတြးၿပီး ႏူးညံ့စြာျပဳျပင္ျခင္းသည္ပင္လွ်င္ ခင္မ်ားလူမ်ိဳး၊ ခင္မ်ားႏုိင္ငံကုိ ေစာင့္ေရွာက္ျခင္း၊ ျပဳျပင္ျခင္းပါပဲ။

ႏွမ္းတစ္လုံးတည္းနဲ႔ဆီမျဖစ္ေသာ္ျငား ႏွမ္းေစ့ေလးေတြမ်ားျပားလာတဲ့အခါ ဆီျဖစ္လာမွာပါ။ တစ္စက္က်မ်ား ျပည့္ေသာ္လားသုိ႔ေပါ့ဗ်ာ။ အပင္မေပါက္ေသးေသာ္ျငား အေစ့ထဲကအပင္ေတြကုိ က်ေနာ္တုိ႔ျမင္ေအာင္ၾကည့္ကာ မူးပဲအစနဲ႔ ထူးကဲဘဝေတြ တည္ေဆာက္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ။

ဒီေတာ့ လာဗ်ာ.. စာဖတ္ၾကရေအာင္။ ကုိယ့္အိမ္သားေတြ အဝင္အပါ သူမ်ားေတြ စာဖတ္တတ္လာေအာင္ စည္း႐ုံးေသြးေဆာင္ၾကရေအာင္။ သူတစ္ပါးကုိ စည္း႐ုံးေသြးေဆာင္ ျပဳစုၿပိဳးေထာင္တယ္ဆုိတာ သြယ္ဝုိက္ေခါင္းေဆာင္မႈက ပုိမုိထိေရာက္တာ။ ဥပမာ “ဒီစာအုပ္ေလးဖတ္ကြ”လုိ႔ တုိက္႐ုိက္ေျပာတာမ်ိဳးထက္ အဲဒီစာအုပ္ေလးကုိ သူဖတ္ခ်င္လာေအာင္ သူျမင္သာတဲ့ေနရာမွာ မသိမသာခ်ထားတာမ်ိဳးေပါ့။ သူျပဳျပင္ေျပာင္းလဲလာေသာ္ျငား ခင္မ်ားရွိေနတာေတာင္ သူသိခ်င္မွသိမွာ။ တစ္ခါတစ္ခါ တုိက္႐ုိက္ေခါင္းေဆာင္မႈလုိတဲ့အခါေတြမေတာ့ တုိက္႐ုိက္ေခါင္းေဆာင္ၾကတာေပါ့ခင္ဗ်ာ။

လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထာကာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေလကန္ပါ။ ဒါသည္ပင္ ႏုိင္ငံကုိ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္တာ။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကလူငယ္ေတြဟာ၊ အရက္ဆုိင္က လူငယ္ေတြဟာ၊ ဂိမ္းဆုိင္က လူငယ္ေတြဟာ၊ လယ္ကြင္းထဲက လူငယ္ေတြဟာ စာသင္ခန္းထဲက လူငယ္ေတြပမာ ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ့ အနာဂတ္ေတြပါ။


မွတ္ခ်က္အတြက္မွတ္ခ်က္။..........။ ဆရာသုရဲ့ပုိ႔စ္ကုိ ဖတ္ၿပီး ေရးတဲ့ မွတ္ခ်က္ပါ။ ဟဲ ဟဲ နည္းနည္းရွည္သြားလုိ႔ျဖစ္မည္ ..မိတ္ေဆြက ပုိ႔စ္အျဖစ္တင္ဖို႔ တုိက္တြန္းတာေၾကာင့္ အေကာင္အထည္ေဖာ္လုိက္တာပါ။ ပုိ႔စ္အျဖစ္ရည္ရြယ္ၿပီးေရးျခင္းမဟုတ္ဘဲ အလြတ္သေဘာ မွတ္ခ်က္အျဖစ္ လက္တန္းေရးထားျခင္းမွ်သာျဖစ္ပါတယ္။

(Comment on The man who wanna talk HRD! ကုိ ဒုတိယအၾကိမ္ ျပန္လည္ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။)

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

အေဖ့ေမြးေန႔

(၇)ရက္၊ ၾသဂတ္လ၊ ၂၀၀၉ (ေသာၾကာေန႔)

ဒီေန႔ဟာ က်ေနာ္၏ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးေလးစားၾကည္ညိဳရပါေသာ အနႏၱေက်းဇူးရွင္ အေဖရဲ့ (၆၂)ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔မဂၤလာျဖစ္ပါတယ္။ အေဖ့ေမြးေန႔မွာ အထိမ္းအမွတ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္၊ စာတစ္ပုဒ္ က်ေနာ္ေရးဖြဲ႔ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရင္ထဲမွာ စကားလုံးမ်ားစြာ ျပြတ္သိပ္လာတဲ့အခါ တစ္လံုးမွ်ထြက္မလာေတာ့ပါ။

အခုတေလာ E-Journal မွာ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္က ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ကဗ်ာေတာ္ေတာ္မ်ားကုိ ျပန္လည္ေဝမွ်ေနမိရာ ထုိႏွစ္က အေဖ့ရဲ့ေမြးေန႔မွာ ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ကဗ်ာေလးကုိပဲ အမွတ္တရေဖာ္ျပဖုိ႔ စိတ္ကူးရလာပါတယ္။

အေဖကေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနမွာ အေသအခ်ာ။

သံသရာရွည္လ်က္

အဆုံခက္သည့္

အျမတ္ဘာသာ

သာသနာတြက္

ႏွင္းဆက္အင္အား

သားၾကိဳးစား၍

သား၏ကုိယ္စား

သားညီဘြားကုိ

အင္အားေဖ့တြက္

သားႏွင္းဆက္သည္

သာသနာထြန္းေတာက္

ေဖဝမ္းေျမာက္ေစ။………..။

.

မာေရးသွ်င္

7-8-1997(THU) 6:15am

(ဒီကဗ်ာကုိ ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ က်ေနာ့္ကုိ သာသနာ့ဝန္ထမ္း ေလာကုတၱရာနယ္ကရဟန္းမ်ားလား ထင္သြားစရာ ရွိပါတယ္။ မဟုတ္ပါဘူးခင္မ်ာ။ က်ေနာ္ဟာ ေလာကီနယ္ပယ္ထဲ တဝဲဝဲလည္ေနဆဲ ကိေလသာအပူေတာက လူေခ်ာတစ္ေယာက္မွ်သာျဖစ္ပါေၾကာင္း အခြင့္ေကာင္းၾကံဳတုန္း ေျပာပါရေစ။)

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

သိမ္းထားတဲ့ကဗ်ာ (၂)

က်ေနာ့္မိတ္ေဆြ အစာအိမ္အူအတက္ေပါက္လုိ႔ ခြဲထားရတယ္ဆုိတာ လြန္ခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြေန႔က သိခြင့္ရပါတယ္။ က်ေနာ္စိတ္မေကာင္းပါ။ အဲဒီအခါ ဟုိး..... လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၂)ႏွစ္ေက်ာ္က သူ အစာအိမ္ေရာဂါစျဖစ္စဥ္မွာ သူစိတ္သက္သာရာသက္သာေၾကာင္း သူ႔ကိုေရးေပးခဲ့ဖူးတဲ့ကဗ်ာေလးကုိ သတိရလာပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုစာ မေမ့မေပ်ာက္ရွိေနေသးတဲ့ ကဗ်ာေလးကုိ E-Journalမွာ သိမ္းထားဖုိ႔ စိတ္ကူးရလာကာ အခု အေကာင္အထည္ေဖာ္လုိက္တာပါ။ ေနာင္ ရာစုႏွစ္တစ္ခုစာ အဓြန္႔ရွည္ၾကာေသာ္ ရွည္ၾကာျငား ..... က်ေနာ့္မိတ္ေဆြအား အမွတ္တရအျဖစ္ေပါ့ခင္မ်ာ။

.
ထုိစဥ္က ေခါင္းစဥ္မေပးခဲ့ေသာ ကဗ်ာကုိ ယခုအခါလည္း အမည္မတပ္ဘဲ ဆက္လက္သိမ္းထားခြင့္ျပဳပါ။

စာအိမ္ေရာဂါ

ဝင္လာေႏွာင့္ယွက္

စိတ္ပ်က္လူ႔ေဘာင္

ဝတ္ေၾကာင္ကုိစြန္႔

အဓြန္႔ရွည္ၾကာ

သာသနာအတြက္

ထမ္းရြက္သယ္ပုိး

ဖန္ဆုိးသကၤန္း

ဆင္ျမန္းေတာ့မည္

တိမ္သည္မွျဖတ္

မိုက္ဇာက္ကုိရွင္း

မဂ္လင္းဖုိလ္ဉာဏ္

နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္

ဆုိက္ေရာက္ေစေၾကာင္း

ဆုေတာင္းပန္ထြာ

ျပဳကာသုံးသပ္

ဆုံးျဖတ္တဲ့အခါ

ညစာမြန္းလြဲ

စားလည္းမျဖစ္

အႏွစ္ရတနာ

ျမင္သာေပမယ့္

ဝါလဲ့သကၤန္း

ဆင္ျမန္းမရဲ

လူထဲမွာပဲေပ်ာ္ေတာ့မယ္။..........။

မာေရးသွ်င္
14.1.1997(TUE)

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

Three people - same work different thinking

လူသုံးေယာက္က အုတ္ခဲေတြကို စီခ်ေနၾကတယ္တုန္း အနီးက ျဖတ္သြားျဖတ္လာတစ္ေယာက္က “ဘာေတြလုပ္ေနၾကသလဲ” ဆိုၿပီးေမးတယ္။
ပထမတေယာက္က - “ဝမ္းေရးအတြက္ အလုပ္လုပ္ေနတာ မျမင္ဘူးလားကြ” လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။
ဒုတိယတေယာက္က - “အုတ္ခဲေတြ စီခ်ေနတာ မျမင္ဘူးလားလို႔” ျပန္ေျပာတယ္။
တတိယတေယာက္က - “ငါက အလြန္လွတဲ့ အေဆာက္အဦးတခုကို ေဆာက္ေနတာကြ” လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။
သုံးေယာက္လုံးကေတာ့ အလုပ္တမ်ိဳးတည္းကို လုပ္ေနတာပါပဲ ဒါေပမယ့္ ျပန္ေပးတဲ့ အေျဖေတြကေတာ့ မတူပါဘူး။

ေမးစရာရွိတာက - သူတို႔ေတြရဲ႕ အလုပ္အေပၚ သေဘာထားေတြ ကြဲျပားၾကသလား။ အဲဒီသေဘာထားေတြကေရာ အလုပ္လုပ္ကိုင္တဲ့ စြမ္းရည္ကို အက်ိဳးသက္ေရာက္ပါသလား။
အေျဖကေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးပါပဲ “Yes” ပါတဲ့။

Three people - same work different thinking

Three people were laying bricks and a passerby asked them what they were doing.
The first one replied, "Don't you see I am making a living?" The second one said, "Don't you see I am laying bricks?" The third one said, "I am building a beautiful monument." Three people doing the same thing gave totally different replies. The question is : did they have different attitudes? And would their attitude affect their performance? The answer is a clear yes.

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

E-Journal လက္ရွိအေျခအေန :-)

သုခမိန္ : ကိုမာေရးသွ်င္ေရ ေနေကာင္းက်န္းမာပါရဲ႕လားဗ်

ကၽြန္ေတာ္ ဒီရက္ပိုင္း မိသားစုကိစၥတစ္ခုရွိလို႔ အီးဂ်ာဘက္မလွည့္ႏိုင္ပါ။

ေစာင့္ေရွာက္လိုက္ပါအံုးခင္ဗ်ာ။

.

မာေရးသွ်င္ : ဆရာသုေရ

ေနေကာင္းက်န္းမာ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ သတိထားေနထုိင္လ်က္ပါ။

အေရးၾကီး၊ ခ်က္ခ်င္းလုိမ်ားကိုသာ ပထမဦးစားေပးေဆာင္ရြက္ပါခင္မ်ာ။

အီးဂ်ာက က်ေနာ္တုိ႔ ေျမျပင္ထားျခင္းမွ်သာပါ။

တစ္ေန႔ စိတ္သြားတုိင္းကုိယ္ပါ စုိက္ပ်ိဳးႏုိင္ၾကဖုိ႔ရာသာ။

အေရးၾကီး ခ်က္ခ်င္းမလုိေပါ့ခင္မ်ာ။

က်ေနာ္လည္း စာေမးပြဲမ်ား၊ ေနာက္ဆုံးမိနစ္ပေရာဂ်က္မ်ားႏွင့္ ျမန္မာပီပီ ဘာမထီေပါ့ခင္မ်ာ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ၿပံဳးၿပံဳးေပ်ာ္ေပ်ာ္ေပါ့ခင္မ်ာ။

အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

The day I passed.

တစ္ေန႔တာကို ျပန္မွတ္မိျခင္း။

မေန႔က။

ရုတ္တရက္ အိပ္ရာကနိဳးေတာ့ နံရံကနာရီကိုလွမ္းၾကည့္မိတယ္။ မျမင္ရဘူး။ ဒါဆို အလင္းနည္းေသးလို႔ေနမယ္။ ဆက္အိပ္လိုက္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ၾကာလည္းမသိဘူး။ ဟိုဘက္အခန္းက သူငယ္ခ်င္းထလာျပီး မ်က္ႏွာသစ္တဲ့ကန္မွာ သလိပ္ဟပ္ေတာ့ တစ္ခါနိဳးျပန္တယ္။ မထခ်င္ပါဘူး။ ဒီေန႔က အလုပ္သြားစရာလည္းမလိုဘူး။ ေနာက္ျပီး ညတုန္းကအသူရာဒဏ္ေလးကလည္း က်န္တယ္ထင္ပါ့။ တစ္ခုသတိရသြားျပီ။ ေရဒီယို။ ဟုတ္တယ္ ေရဒီယိုနားေထာင္ရမယ္။ မနက္အေစာေတာ့ မမွီေတာ့ဘူး။ (၈)နာရီစတဲ့အစီအစဥ္ကိုပဲ နားေထာင္ရေတာ့မယ္။ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ဝင္စားစရာေတြပါမယ္။

မေကာင္းဘူး။ ဗိုက္ကလည္းဆာလာတယ္။ ညကိုအသူရာေသာက္ထားရင္ မနက္ကို အစားမ်ားမ်ားစားေပးရမယ္တဲ့။ အစား စားေပးဖို႔ကို ဘယ္သူကမ်ားေျပာခဲ့လည္းေတာ့မသိဘူး၊ ေသာက္ထားမိတယ္ဆိုရင္ မနက္ကိုဆာတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဟိုေကာင္ကလည္း မေကာင္းဘူး။ အခန္းျပတင္းမွာတင္ဖြင့္ေတာ့လည္း အသံမေကာင္းဘူး။ ငါ့ေကာင္ကိုက ညံ့တယ္ထင္ပါတယ္။ သူမ်ားေတြဒီေစ်းနဲ႔ဝယ္တာေတြက်လည္း ေကာင္းေနပ။ မီးဖိုမွာ မနက္စာျပင္ရင္းနဲ႔ နားေထာင္တာ ပိုေကာင္းမယ္။ မနက္စာအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ေနတုန္းကို နားေထာင္ေနရတာ စိတ္ပါတိုလာတယ္။ ကိုယ္နားေထာင္ခ်င္တာက ဘာေျပာေနမွန္းမသိဘူး။ ဘယ္လိုဘာသာစကားမွန္းမသိတာေတြက ၾကည္လင္ျပတ္သားလို႔။ အဲဒါေတြညစ္တာ။

အညစ္ထဲမွာအေကာင္းကေတာ့ ဒီေန႔အမွတ္တရ မိန္႔ခြန္းေလးၾကားလိုက္ရတယ္။ ေနာက္ျပီး ကိုယ္ေတြသိပ္မသိေတာ့တဲ့ အရင္ကနားယဥ္ခဲ့ဖူးတဲ့ သီခ်င္းေလးေတြကိုလည္း တစ္ပိုင္းတစ္စၾကားရတယ္။ ဒါေပမဲ့ နားေထာင္ရတာ အဆင္မေျပဘူး။ အဝတ္ေလွ်ာ္ဖို႔ကရွိေသးတယ္။ ပိတ္ရက္မွ မေလွ်ာ္ထားရင္ ျဖစ္မယ္မထင္ဘူး။ ညေနမွပဲ နားေထာင္တာေကာင္းမယ္။ ပိတ္လိုက္တယ္။ မီးဖိုကိုလည္း လက္စသတ္တယ္။

ထမင္းစားျပီး တစ္ေနကုန္ အဝတ္ေလွ်ာ္လိုက္။ နားလိုက္နဲ႔ပါပဲ။ ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္ေလာက္က မိုးတစ္ခ်က္က်သြားေသးတယ္။ ဒီေန႔ေလးမွာ အဲဒီလိုပဲ မိုးေလးေတြက်တတ္တာကေတာ့ မေျပာင္းေသးဘူးေပါ့။ အဝတ္အားလံုးလည္း ေလွ်ာ္ျပီးေရာ ေအာက္ထပ္ သူငယ္ခ်င္းဆီ စကားသြားေျပာရင္း ထမင္းစားတယ္။ ထမင္းစားေနတုန္း မီးပ်က္သြားေတာ့ အခန္းျပန္လည္း ပ်င္းစရာဆိုျပီး စကားေတြပဲ ထိုင္ေျပာေနတာ။ မီးျပန္လာေတာ့ အခန္းျပန္။ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ဟိုကစားဒီကစားလုပ္ေနရင္း ညေနေရာက္သြားတယ္။ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ေနာက္ရက္ထမင္းခ်ိဳင့္အတြက္ ေစ်းဝယ္ထြက္ရမယ္ဆိုျပီး စဥ္းစားမိေတာ့မွ အျမန္သြားဖို႔ျဖစ္လာတယ္။ ညေနသတင္းခ်ိန္ကနီးျပီကိုး။

ေစ်းေျပးျပီးျပန္လာေတာ့၊ ညေနစာရယ္ ေနာက္ေန႔စာရယ္ခ်က္ရင္း နားေထာင္မိတယ္။ တစ္ခုျပီးတစ္ခု နားေထာင္မယ္ စိတ္ကူးထားတာ။ သတိရၾကပါတယ္။ ဘာေတြညာေတြေတာ့ လုပ္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းသူေတြ သိပ္မသိေတာ့ဘူး။ ေဖ်ာက္ပစ္ဖို႔ ၾကိဳးစားတယ္။ ဖန္တရာေတေနပါတယ္။ ဘာမွမထူးလာေတာ့၊ ကဲ-ေနေတာ့ကြယ္ဆိုျပီး။ ေရမိုးခ်ိဳး။ ညစာစားျပီး အိပ္လိုက္တယ္။

မေန႔ကတစ္ေန႔ကို ျပန္သတိရၾကည့္တာ ဒါပဲရသလား။ စဥ္းစားၾကည့္ရတာေတာင္ မေပ်ာ္ပါဘူး။ စိတ္မွာ ျဖစ္ေစခ်င္တာေလးေတြေတာ့ ရွိသေပါ့ေလ။ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တဲ့ဘက္ကပဲ လုပ္ၾကည့္တာေပါ့ဆိုျပီး၊ ကမာၻအျပားနဲ႔ေဝးတဲ့ ကေလးလူၾကီးေတြကို အမွတ္တရ သတိတရေတြ ေျပာျဖစ္တယ္။ တစ္ေယာက္ကျပန္ေျပာတယ္။ ဟိုနားက အလံဆို မေန႔ကတစ္ဝက္ေတာင္ မခ်ဘူးတဲ့။ ကဲ-ေကာင္းေရာ။

သုခမိန္

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။

What do you want, Good or Evil ?

ေဟ့ - အေကာင္းၾကိဳက္တတ္သလား။ မၾကိဳက္တတ္ဘူးလား။

ကၽြန္ေတာ့္ကို အေကာင္းၾကိဳက္လား၊ မေကာင္းတာၾကိဳက္လားေမးရင္ေတာ့ ေျဖမိမွာပါ။ အေကာင္းၾကိဳက္တယ္။ ဆရာဆန္းလြင္ရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြ စုျပီးထုတ္ထားတဲ့ စာတစ္အုပ္ေတြ႔တာနဲ႔ ခဏငွားဖတ္ေနတာပါ။ ရက္လည္းအေတာ္ၾကာေနပါျပီ။ ျပန္မေပးျဖစ္ေသးဘူး။ ကုန္ေအာင္လည္း မဖတ္ျဖစ္ေသးဘူး။ ဆရာ့စာေတြကို ေကာင္းတယ္လို႔ ညႊန္းေနရင္ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္တတ္ေသးသလိုမ်ား ျဖစ္သြားမလားေတာ့ စဥ္းစားပါတယ္။ ေကာင္းတယ္ဆိုတာထက္ ပိုေကာင္းေနတတ္လိို႔ပါပဲ။ ဒီတစ္ပုဒ္ကလည္း ဆရာ့ေဆာင္းပါးေလးေတြထဲမွာ လူေတြကို သေရာ္သလိုလိုနဲ႔ အေကာင္းမၾကိဳက္တတ္ၾကပါဘူးလို႔ စကားေျပာပံုစံေလးနဲ႔ ေရးထားတာပါ။ ဖတ္ရတာလည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ထိခ်က္ကေတာ့ တန္းလို႔။
အေကာင္းၾကိဳက္တတ္တယ္လို႔ေျဖမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္လို စိတ္ကူးထားတဲ့သူေတာ့ ကြက္တိမိတာပါပဲ။ ဒီစာေလးကိုဖတ္ျပီး ေအာ္- ဟုတ္သားပဲ။ ငါလည္း အေကာင္းမၾကိဳက္တတ္ေသးပါလားလို႔ စဥ္းစားမိသလို၊ အေကာင္းမၾကိဳက္တတ္ေသးသူေတြကို အေဖာ္ညွိခ်င္ေတာ့တာပါပဲ။ ကဲပါေလ၊ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါအံုး။ ကၽြန္ေတာ့္လို ပုထုဇဥ္တစ္ေယာက္ ဘာလို႔မ်ား အေကာင္းမၾကိဳက္တတ္ေသးတာလည္း ေတြးမိတယ္ဆိုတာ။

အေကာင္းမၾကိဳက္တဲ့ ပုထုဇဥ္

အလကားေျပာတာ။
လူေတြဟာ ေကာင္းတာဆိုၾကိဳက္တယ္။ တရားတာမွ ႏွစ္သက္တယ္၊ မွန္တာ ျမတ္တာမွၾကည္ညိဳတယ္။ ယုတ္တာ၊ ညံ့တာ၊ မတရားတာ၊ မေကာင္းတာဆို မၾကိဳက္ဘူးလို႔ ထင္ေနၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒါ လံုးလံုးမဟုတ္ပါဘူး။

ပုထုဇဥ္ဆိုတဲ့ အဆင္းလမ္းသြား လူသားတိုင္းဟာ ေကာင္းတာကို မၾကိဳက္ဘူး၊ ျမတ္တာကို မၾကိဳက္ဘူး၊ တရားတာကို မၾကိဳက္ဘူး၊ မွ်တတာကို မၾကိဳက္ဘူး။ ဒါျဖင့္ဘာကိုၾကိဳက္သလဲ၊ မေကာင္းတာအားလံုးကို ၾကိဳက္တယ္။ တစ္ကိုယ္ေကာင္း၊ တေယာက္ေကာင္းကို ၾကိဳက္တယ္။ အမ်ားေကာင္းစားေရးကို မၾကိဳက္ဘူး။ ကိုယ့္ကို အႏိုင္က်င့္တာကို မၾကိဳက္ဘူး။ သူတစ္ပါးကို ကိုယ္က အႏိုင္က်င့္ရတာကိုက်ေတာ့ အလြန္ၾကိဳက္တယ္။ ကိုယ့္အေပၚ မတရားျခယ္လွယ္တာကို ဘယ္သူမွ မၾကိဳက္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ကက်ေတာ့ ျခယ္လွယ္ခ်င္တယ္။ ေက်ာ္ခ်င္တယ္။ သာခ်င္တယ္။ ပခံုးခ်င္းယွဥ္လိုက္ရင္ ကိုယ္က ေခါင္းတစ္လံုး သာခ်င္တာပဲ။

လူကိုမဆိုထားပါနဲ႔၊ တိရစာၦန္ေတြေတာင္မွ သူတို႔ကို ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထားရင္ မၾကိဳက္ဘူး။ ရုန္းကန္ၾကတယ္။ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈက လြတ္ဖို႔အတြက္ ရုန္းၾကကန္ၾကရင္းေတာင္ အေသခံသြားၾကတယ္။ ဒါဟာ သတၱဝါေတြမွာရွိတဲ့ လြတ္လပ္ျခင္းကို ၾကိဳက္တဲ့ဗီဇသေဘာပါ။ သို႔ေသာ္လည္း ကိုယ္က သူတစ္ပါးကို ႏိုင့္ထက္စီးနင္း ခ်ဳပ္ခ်ယ္ႏိုင္တဲ့လူရင္ေတာ့ သိပ္ျဖစ္ခ်င္တာပဲ။

တခ်ိဳ႕မိဘမ်ားက သားသမီးကို လိမၼာေစခ်င္လို႔ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ၾကတယ္။ သူတို႔စိတ္ထဲမွာေတာ့ သားသမီးကို လိမၼာေစခ်င္လို႔ဆိုတဲ့ ေစတနာေၾကာင့္လို႔ တစ္လြဲထင္ေနၾကတယ္။ ဒီလိုခ်ဳပ္ခ်ယ္လို႔ ေကာင္းစားသြားတဲ့ သားသမီးေတြ မေတြ႔ဖူးပါဘူး။ ျခံခုန္ထြက္ျပိး ပ်က္ဆီးသြားတဲ့ သားသမီးေတြကိုသာ အမ်ားအားျဖင့္ ေတြ႔ၾကရပါတယ္။ လူ႔စိတ္သဘာဝရဲ႕ မွားယြင္းတဲ့ လက္ခံထားမႈတစ္ခုပါပဲ။ ဒါေတြအားလံုးဟာ စာရင္းခ်ဳပ္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ အေျခခံက ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့ ပပဥၥတရားေတြကို ပုထုဇဥ္ေတြ က်င့္သံုးေနၾကလို႔ပါပဲ။

“ပပဥၥတရား”ဆိုတာ သံသရာကို အက်ယ္ခ်ဲ႕တတ္တဲ့တရားပါ။ ဒါက ဘာေတြလည္းဆိုေတာ့ တဏွာရယ္၊ မာနရယ္၊ ဒိ႒ိရယ္ပါပဲ။

တဏွာဆိုတာကေတာ့ ေလာကီအာရံု ကာမဂုဏ္တရားမ်ား sensual pleawure ကို အလြန္အထင္ၾကီးတာ၊ အလြန္တပ္မက္တာ၊ အလြန္စြဲလမ္းတာပါပဲ။

မာနဆိုတာက ေထာင္လႊားခ်င္တဲ့စိတ္၊ တက္ၾကြတဲ့စိတ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ အျမတ္ထားလိုတဲ့စိတ္၊ သူမ်ားထက္ ကိုယ္က ေခါင္းတစ္လံုးသာခ်င္တဲ့ အျမဲႏႈိင္းေန၊ တိုင္းေနတဲ့စိတ္ပဲ။

ဒိ႒ိဆိုတာကေတာ့ သကၠာယဒိ႒ိကိုေျပာတာ၊ ေလာကမွာ တကယ္ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ တရားေတြကို အမွန္အတိုင္း မျမင္တဲ့အတြက္ ေမွာက္ေမွာက္မွားမွား ထင္ျမင္စြဲလမ္း ယံုၾကည္ေနတာေတြအားလံုးဟာ သကၠာယဒိ႒ိေတြခ်ညး္ပါပဲ။ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားကေတာ့ ဒိ႒ိမ်ိဳး ေျခာက္ဆယ့္ႏွစ္ပါးေတာင္ ရွိတယ္လို႔ ျဗဟၼာ့ဇာလသုတ္မွာ ေဟာထားပါတယ္။ က်ယ္လြန္းမွာမို႔ မေျပာေတာ့ပါဘူး။

ဒီမွာ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ လူ(ပုထုဇဥ္)ရဲ႕စိတ္ဟာ တဏွာ၊ မာန၊ ဒိ႒ိဆိုတဲ့ သံသရာရွည္ေစတဲ့ တရားဆိုးေတြနဲ႔ ထံုထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူ႔စိတ္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေကာင္းတာ၊ ျမတ္တာ၊ သံသရာက လြတ္ေျမာက္ႏိုင္တာမ်ိဳးကို မၾကိဳက္ခ်င္ဘူး။ ဒီေနရာမွာ တခ်ိဳ႕က “က်ဳပ္တို႔ကေတာ့ သံသရာက လြတ္ေျမာက္ခ်င္တယ္။ ယုတ္တာေတြ၊ ညံ့တာေတြကို မၾကိဳက္ဘူး။ အကုသိုလ္ကိုလည္း နည္းေအာင္ေနတယ္။ ကုသိုလ္စိတ္ကိုလည္း ပြားတယ္။ စိတ္ကိုလည္း စင္ၾကယ္ေအာင္ထားတာယ္။”လို႔ ေျပာခ်င္ၾကလိမ့္မယ္။ အကၽြႏု္ပ္ဆိုေျပာေနတဲ့အထဲမွာ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ေတြ မပါပါဘူး။ ဒီလိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးဟာ ပုထုဇဥ္စာရင္းက ပယ္ျပီးသူေတြျဖစ္ပါတယ္။ အရိယာအစစ္ၾကီး မျဖစ္ၾကေသးရင္ေတာင္ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္၊ ဘံုစဥ္စံအရိယာ (စူဠေသာတာပန္) မ်ိဳးေစ့ရျပီးသူေတြလို႔ အကၽြႏု္ပ္ သေဘာထား နားလည္ပါတယ္။

ခုေျပာတာက ပုထုဇဥ္အရိုင္း (ျမန္မာစကားမွာ နလပိန္းတံုးဆိုသူ) ေတြကို ရည္ညႊန္းျပီးေျပာတာပါ။ ပုထုဇဥ္အရိုင္းကို အႏၶပုထုဇဥ္လို႔လည္း ေခၚပါတယ္။ “အႏၶ”ဆိုတဲ့ ပါဠိစကား မ်က္ကန္း၊ နားပင္းတဲ့သေဘာကို ေျပာတာ။ အႏၶဂတ ဆိုတာ ကန္းျခင္းသို႔ေရာက္သည္လို႔ ပဒတၱပဥၥဴသာ ပါဠိအဘိဓာန္မွာ ျပထားပါတယ္။ ျမန္မာစကား ရိုးရိုးနဲ႔ေျပာရင္ အႏၶပုထုဇဥ္ဆိုတာ သူေတာ္ေကာင္းတရား အရိယာက်င့္စဥ္နဲ႔ တစ္သီးတစ္ျခားျဖစ္ျပီး အသိကန္း ဉာဏ္ကန္းပုထုဇဥ္အႏၶေတြဟာ အေကာင္းတရား၊ အျမတ္တရားေတြကို မၾကိဳက္တတ္ဘူး။ အယုတ္တရားေတြ၊ အမိုက္တရားေတြကိုသာ ၾကိဳက္ၾကတယ္လို႔ ေျပာျခင္းျဖစ္တယ္။

ဒီအခ်က္ကို လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားကလည္း ေဗာဓိပကၡိယ ဒီပနီမွာ ဘယ္လိုျပထားသလဲဆိုေတာ့ “ပါပသိၼႎရမေတမေနာ” (ဓမၼပဒပါဠိေတာ္)၊ မေနာ၊ စိတ္သည္။ ပါပသိၼႎ၊ မေကာင္းရာ၌သာလွ်င္။ ရမေတ၊ ေမြ႔ေလ်ာ္၏။

ေရမည္သည္ အလြတ္ထားခဲ့လွ်င္ နိမ့္ရာသို႔ စီးျမဲဓမၼတာျဖစ္သကဲ့သို႔ သတၱဝါတို႔၏ စိတ္မည္သည္ လႊတ္၍ထားခဲ့လွ်င္ မေကာင္းရာသို႔သာ တြင္တြင္သြားျမဲဓမၼတာျဖစ္၍ မေကာင္းရာ၍သာ ေမြ႔ေလ်ာ္၏ဟူလိုသည္။

အရိယာမ်ိဳးေစ့မပါတဲ့ အႏၶပုထုဇဥ္ေတြနဲ႔ တိရစာၦန္သတၱဝါေတြရဲ႕ စိတ္သေဘာကို ျမတ္စြာဘုရားက အထက္ပါ ပါဠိဂါထာကေလးနဲ႔ ဓမၼပဒပါဠိေတာ္မွာ ေဟာထားခ်က္ကို လယ္တီဆရာေတာ္က ထုတ္ေဆာင္ျပတာပါ။

အကၽြႏု္ပ္ေျပာလိုတဲ့အခ်က္ကို သေဘာက်ေအာင္ ဒႆနပညာနည္းက် Philosophically ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒႆနနည္းက် ေျပာမယ္ဆိုရင္ ေအာက္ပါအတိုင္း ေျပာရမယ္။

ပုထုဇဥ္ အေကာင္းမၾကိဳက္ဆိုရင္ ပထမ “အေကာင္း”ဆိုတာ ဘာလဲ။ What is good? ဆိုတာကို ေျပာႏိုင္ရမယ္။ အေနာက္တိုင္း ဒႆနပညာရွင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေလာကမွာ “ေကာင္းတယ္” the good ဆိုတဲ့ သေဘာတရားဟာ ဘာလဲဆိုတာသိခ်င္လို႔ ရွည္းလ်ားလွတဲ့ သမိုင္းစဥ္တစ္ေလွ်ာက္မွာ ရွာခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ရခဲ့တဲ့ အေျဖတစ္ခ်ိဳ႕ကို တင္ျပပါ့မယ္။

What is pleasurable is good
ခ်မ္းသာသုခကို ျဖစ္ေစတဲ့အရာဟာ ေကာင္းတာပဲ။ ဒီအျမင္ေပၚခဲ့တယ္။ ဒီအျမင္ကို လက္ခံျပီး ေဟာေျပာခဲ့ၾကသူေတြကေတာ့ ဗုဒၶက “ကာမသုခလႅိကာႏုေယာဂ”လို႔ ေခၚတဲ့ ေခတ္သစ္ Hedonitsေတြပါပဲ။ ေနာက္တိုင္းမွာ ေဂ်၊ဘင္သင္ (J.Bentham – 1748~1832)၊ ေဂ်၊အက္(စ)မီးလ္ (J.S.Mill – 1806~73) စတဲ့ အေတြးအေခၚပညာရွင္ေတြက ကိုယ္ခ်မ္းသာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ သုခေပးတဲ့အရာ၊ သုခကိုျဖစ္ေစတဲ့ကိစၥ၊ ေဆာင္ရြက္မႈအားလံုးဟာ ေကာင္းျမတ္တယ္လို႔ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ခဲ့ၾကတယ္။

သူတို႔အျမင္အရ လူေတြအတြက္ သုခခ်မ္းသာကို ေပးတဲ့အရာမွန္သမွ်ဟာ ေကာင္းတယ္လို႔ဆိုေတာ့ ဒါဆိုရင္ ဘယ္အရာေတြက လူေတြကို ခ်မ္းသာသုခေပးသလဲလို႔ ေမးစရာျဖစ္လာတယ္။ ဒီလူေတြဟာ ပညာရွိေယာင္ေဆာင္ထားၾကတဲ့ ပုထုဇဥ္ေတြပဲ။ သူတို႔ထင္တာက လူေတြကို အၾကိဳက္ေပးေနရင္ လိုဘေတြျဖည့္ေပးေနရင္ ကုန္ပစၥည္းေတြ လိုသေလာက္ ထုတ္ေပးႏို္င္ရင္ ေလာကီအာရံု ကာမဂုဏ္ေတြကို ေပးေနရင္ သုခခ်မ္းသာ ရလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူ႔အၾကိဳက္ကို လိုက္လို႔မရဘူး။ လူ႔အလိုကို နတ္မလိုက္ႏိုင္ဘူး။ လူေတြဟာ အၾကိဳက္ခ်င္းလည္းမတူဘူး။ သူတို႔ဟာ ၾကိဳက္တာကို အတင္းၾကိဳက္ခိုင္းလို႔လည္း မရဘူးဆိုတဲ့ လူ႔သေဘာ၊ လူ႔သဘာဝေတြကို မေတြးမျမင္ခဲ့ၾကဘူး။ ေနာက္ ပညာရွင္ အမည္ခံသူမ်ားကလည္း
What is customary is good
ဓေလ့ထံုးစံလိုျဖစ္ေနတာေတြဟာ ေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုၾကျပန္တယ္။ သူတို႔အယူကေတာ့ ေလာကမွာ ဓေလ့ထံုးစံေတြဟာ လူ႔အေတြ႔အၾကံဳအရ ေခတ္အဆက္ဆက္ ေကာင္းက်ိဳးေပးလို႔သာ လူေတြက လက္ခံထားခဲ့ၾကတာလို႔ ယူဆျပီး ေျပာတာ။ ပထမ အယူအဆကိုေတာ့ စိတ္ပညာအေျခခံသေဘာတရားလို႔ ေခၚတယ္။ ဒုတိယ အယူအဆကိုေတာ့ လူမႈေရးအေျခခံသေဘာတရားလို႔ ေခၚၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီသေဘာတရားရဲ႕ အားနည္းခ်က္ကို ေနာက္လူေတြက ထုတ္ျပခဲ့တယ္။

ေလာကမွာ ထံုးစံခ်င္းမတူဘူး၊ တခ်ိဳ႕လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ မိန္းမေလးေယာက္ယူတာကို ေကာင္းတဲ့အိမ္ေထာင္စုစနစ္လို႔ လက္ခံတယ္။ အဲဒီစနစ္ကို တစ္လင္တမယားစနစ္ လက္ခံက်င္းသံုးတဲ့လူမ်ိဳးေတြ မေကာင္းဘူးလို႔ ယူတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေဒသမွာ တစ္မယားေလးလင္စနစ္ေတာင္ ရွိေသးတယ္။ သူ႔ေဒသ သူ႔ဘဝနဲ႔ေတာ့ ကိုက္လို႔ လက္ခံထားၾကတာပဲ။

သို႔ေသာ္လည္း ဒီလို “ေကာင္းမႈ” သေဘာအေပၚမွာ အျမင္မတူၾကတာေတြကို လက္ခံေနတာဟာ မွန္ကန္တဲ့ “သစၥာ”တရား မဟုတ္ႏိုင္ဘူးလို႔လည္း ပညာရွိမ်ားက ျမင္လာၾကတယ္။ စနစ္ၾကိဳက္လို႔သာ ေကာင္းရင္၊ အရင္းရွင္ေကာင္းတာနဲ႔ ဆိုရွယ္လစ္ေကာင္းတာ မူမတူႏိုင္ဘူးလို႔လည္း ေျပာလာၾကတယ္။ အဲဒီအခါ အရင္းရွင္ကလည္း အရင္းရွင္ၾကိဳက္ အရင္းရွင္ေကာင္းကို ေျပာလာတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္ကလည္း ဆိုရွယ္လစ္ၾကိဳက္ ဆိုရွယ္လစ္ေကာင္းကို ေျပာလာၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုးဘာျဖစ္သလဲ၊ သူေကာင္းတာက တစ္မ်ိဳး၊ ကိုယ္ေကာင္းတာက တစ္ဖံုျဖစ္ျပီး ရန္သူလို ျမင္လာၾကတာေပါ့။ ဒါဘာ့ေၾကာင့္လဲ၊ မေကာင္းဘဲနဲ႔ အေကာင္းမွတ္ျပီး ပုထုဇဥ္ၾကိဳက္ေျပာၾကလို႔ပါပဲ။

ဒီလို ကိုယ္က်ိဳး၊ ကိုယ့္စီးပြား၊ ေလာကီအာရံု ကာမဂုဏ္ခ်မ္းသာေတြကို ဗန္းျပျပီး ေကာင္းမႈမဟုတ္တာေတြကို ေကာင္းမႈလို႔ ထင္ၾကတဲ့ အျမင္အားလံုးကို ျမတ္စြာဘုရားကေတာ့ “ကာမသုခလႅိက ဝါဒေတြ”လို႔ သမုတ္ျပီး သူ႔ရဲ႕ဓမၼကို စေဟာခ်င္း ပယ္ပစ္လိုက္တယ္။ ေနာက္တစ္ဖန္ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အစြန္းတစ္ဖက္ကို ထြက္သြားၾကတယ္။ ေလာကီအာရံု ကာမဂုဏ္ေတြကို လုပ္မေနပါနဲ႔၊ အဲဒါေတြကို အားလံုးစြန္႔၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ညွဥ္းဆဲျပီးေနမွသာ ခ်မ္းသာတယ္လို႔ ဆိုလာၾကျပန္တယ္။

အဲဒီလို ေလာကီတိုးတက္ေရး လံုးလံုးပိတ္ပင္တဲ့ သေဘာတရားကိုလည္း ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားက စစခ်င္းပယ္တယ္။ အဲဒါက တျခားမဟုတ္ဘူး။ အတၱကိေလမထာႏုေယာဂေခၚတဲ့ ဘဝပိတ္ပင္ေရးတရားပဲ။ ျပီးမွ ျမတ္စြာ ဘုရားက သူ႔ရဲ႕ အလယ္လမ္းစဥ္၊ မဇၩိမပဋိပဒါကို ေဟာတာ။

ခု ဒီမွာ ေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ တရားဟာ ဘာလဲ။ ဒါကို အေျဖေပးရမယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာေတာ့ ေကာင္းမႈနဲ႔ မေကာင္းမႈကို ခြဲျခားျပတဲ့ ေဝါဟာရရွိတယ္။
ကုသိုလ္ဆိုတာ ေကာင္းမႈ the good
အကုသိုလ္ဆိုတာ မေကာင္းမႈ the evil ပဲ။ ဒါျဖင့္ ဘယ္ဟာေကာင္းသလဲ။ ခ်မ္းေျမ႕ဆရာေတာ္က ဆင္းရဲျငိမ္းေအးခ်မ္းသာေရး တရားမွာ အျပစ္မရွိတာဟာ ေကာင္းမႈလို႔ အဓိပၸါယ္ေပးတယ္။ ဒီေတာ့ အျပစ္ရွိတာဟာ မေကာင္းမႈေပါ့။ ရွင္းပါတယ္။ ခုသိဖို႔လိုတာက တစ္ခုတည္းပဲ။ အျပစ္ဆိုတာဘာလဲ။ အျပစ္ဆိုတာ ထိခိုက္တာ (မိမိကိုယ္ျဖစ္ေစ၊ သူတစ္ပါးကိုျဖစ္ေစ ထိခိုက္နစ္နာေစတာ) မွန္သမွ်ဟာ အျပစ္ပဲ။ ဒီလိုဆိုရင္ မိမိ သူတစ္ပါး ႏွစ္ဦးသားကုိ မထိခိုက္တာဟာ (အျပစ္မရွိတဲ့အတြက္) ေကာင္းမႈလို႔ သတ္မွတ္ႏိုင္ပါျပီ။

ျမတ္စြာဘုရားက ကုသလာအနဝမၸသုခဝါပါကလကၡဏာ။ အကုသလာသာဝဇၨဒုကၡဝိပါကလကၡဏာလို႔ ေဟာပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ -
သူတစ္ပါးအသက္ကို သတ္တာ (အၾကမ္းဖက္တာ)ဟာ အျပစ္ရွိသလား၊ မရွိဘူးလား။
သူတစ္ပါးအိမ္ရာကို ျပစ္မွားတာဟာ အျပစ္ရွိသလား၊ မရွိဘူးလား။
အရက္ေသာက္တာ အျပစ္ရွိလား၊ မရွိဘူးလား။
မုသားေျပာတာ (လိမ္လည္တာ)ဟာ အျပစ္ရွိသလား၊ မရွိဘူးလား။
သူ႔ပစၥည္းကို မေပးပဲ ယူတာ အျပစ္ရွိသလား၊ မရွိဘူးလား။
အေျဖက လြယ္လြယ္ေလး။ မိမိကိုျဖစ္ေစ၊ သူတစ္ပါးကိုျဖစ္ေစ ထိခိုက္နစ္နာေအာင္ လုပ္တာမွန္သမွ် အျပစ္ရွိတယ္။ အကုသိုလ္ခ်ည္းပဲ။

ဒါဆိုရင္ ေလာကမွာ အၾကမ္းဖက္ေနတယ္။ မုသာဝါဒေတြ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ ေျပာျပီး လူေတြကိုလွည့္ျဖားေနၾကတယ္။ မူးယစ္ေဆးေတြ ေရာင္းဝယ္ေနၾကတယ္။ အိမ္ေထာင္ေရးဘဝေတြကို ပ်က္စီးေအာင္ လုပ္ၾကတယ္။ သူတစ္ပါးရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းေတြကို ပ်က္စီးေအာင္ လုယက္နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ လုယက္ဖ်က္ဆီးေနၾကတယ္။ နယ္ေျမေတြကအစ လုယက္ယူေနၾကတယ္။ မ်က္ေမွာက္ကမာၻမွာ ေလာကၾကီးတစ္ခုလံုး ဆူပြက္ေနပါတယ္။ အဲဒါ ဘာျဖစ္လို႔ ျဖစ္ရတာလဲ။ အကၽြႏု္ပ္ အေတြးအျမင္ကိုေျပာပါ့မယ္။ အဲဒါ ပုထုဇဥ္ အေကာင္းမၾကိဳက္လို႔ပါပဲ။

။…..။ဆရာဆန္းလြင္ - ေသျခင္းဒႆန (အေတြးအျမင္ေဆာင္းပါးမ်ား) ၊ စာမ်က္ႏွာ ၁၉၄~၁၉၈

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္။