Sunday, November 25, 2007

ရီစရာ ေမာစရာ ဟာသမ်ား (၂)

ေခါင္းေတြကိုစားလို႔.....

စာေမးပြဲတစ္ခုတြင္ မွား၊မွန္ ေမးခြန္းအမ်ိဳးအစားမ်ားကိုသာေမးေလသည္။
ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္သည္ ပိုက္ဆံအေၾကြေစ့တစ္ေစ့အားေျမာက္ကာ အေျဖမ်ားအားခ်ေရးေလသည္။
ပေရာ္ဖက္ဆာက စဥ္းစားေလသည္။
- သူကေတာ့ အရင္ဆုံးၿပီးေတာ့မွာပဲ။
စာေမးပြဲအခ်ိန္ျပည့္သြားေလသည္။
က်န္ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ အေျဖမ်ားေရးၿပီး၊ အေျဖစာရြက္ အပ္ကာထြက္သြားေသာ္လည္း ယင္းေက်ာင္းသားမွာ အေၾကြေစ့အားဆက္၍ေျမာက္ေနဆဲပင္ျဖစ္ေလသည္။
ပေရာ္ဖက္ဆာသည္ စိတ္တြင္ မ႐ိုးမ႐ႊျဖစ္လာကာ၊ ေက်ာင္းသားအားေမးေလသည္။
- မင္း ေမးခြန္းအားလုံးကို ေျဖၿပီးၿပီမဟုတ္လား။
- ဟုတ္ကဲ့ေျဖၿပီးပါၿပီ။
- ေအး ဒါဆို ဘာဆက္လုပ္ေနတာလဲကြ။
- အေျဖျပန္စစ္ေနတာခင္ဗ်။


ေမာင္ေခၚရာလိုက္ခဲ့ေတာ့.....

အမ်ိဳးသမီးမွ သူမ၏ အမ်ိဳးသားကိုေျပာသည္။
- တို႔လည္းေနာ္ ဘယ္မွလည္း မထြက္ျဖစ္၊ မသြားျဖစ္ဘူးေနာ္။
- ေအး၊ မနက္ျဖန္ခါ အမိႈက္ပစ္သြားမယ္၊ မင္းကိုငါနဲ႔အတူေခၚမယ္ေနာ္။

ကိုယ့္ကေလးက်ေတာ့သိတတ္လိုက္တာ...

- မိန္းမေရ၊ တို႔ကေလးဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိတာလဲကြ။
- ႏွစ္ေယာက္ေလ။
- အခန္းထဲမွာ ေျခာက္ေယာက္ျဖစ္ေနပါ့လား။
- ေအာ္ သူတို႔ သူငယ္ခ်င္းေလးေတြ ေရာက္ေနတာ။
- ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး တို႔ကေလးနဲ႔ တစ္ျခားကေလးကို ခြဲရမွာလဲကြ။
- ေအာ္ က်မ အမွတ္အသားလုပ္ထားတယ္။ ထိပ္ကြက္ၿပီး အနီေရာင္ေဆးဆိုးထားတာက တို႔ကေလးေတြ မဟုတ္ဘူး။

အေပါင္းအသင္းေကာင္းဆိုတာဒီလို..

- အမ်ိဳးသမီး အေပါင္းအသင္းမ်ား
မိန္းမတစ္ေယာက္သည္ ညအိမ္ျပန္မအိပ္ဘဲ၊ မနက္လင္းခါမွ အိမ္ျပန္ေရာက္လာကာ ညက သူငယ္ခ်င္းမ တစ္ေယာက္ထံတြင္အိပ္ခဲ့သည္ဟု ေျပာေလသည္။
ေယာက္်ားမွ မိန္းမႏွင့္ အခင္မင္ဆုံး သူငယ္ခ်င္းမ ၁၀ ေယာက္ထံသို႔ ဖုန္းဆက္ကာ ေမးျမန္းေသာအခါ - ၁၀ ေယာက္လုံးသည္ ညတုန္းက သူမတို႔ဆီတြင္ အိပ္မသြားပါဟု ေျဖၾကေလသည္။
- အမ်ိဳးသား အေပါင္းအသင္းမ်ား
ေယာက္က္်ားတစ္ေယာက္သည္ ညအိမ္ျပန္မအိပ္ဘဲ၊ မနက္လင္းခါမွ အိမ္ျပန္ေရာက္လာကာ ညက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ထံတြင္အိပ္ခဲ့သည္ဟု ေျပာေလသည္။
မိန္းမမွ ေယာက္်ားႏွင့္ အခင္မင္ဆုံး သူငယ္ခ်င္း ၁၀ ေယာက္ထံသို႔ ဖုန္းဆက္ကာ ေမးျမန္းေသာအခါ - ၅ ေယာက္မွ သူတို႔ထံတြင္အိပ္၍ ျပန္သြားၿပီးဟုေျဖၿပီး၊ က်န္ ၅ ေယာက္က ယခုဖုန္းဆက္သည္ အခ်ိန္ထိ သူ႔တို႔ဆီတြင္ရွိသည္ဟု ေျဖၾကေလသည္။

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ေယာက္်ားဘသား လူကေလးမ်ားသို႔ ... .. .

ျမန္မာဘေလာဂ့္ တစ္ခုကေန ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေယာက္်ားေလးေတြကို ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့၊ ျဖစ္လဲျဖစ္သင့္တဲ့ အယူအဆေလးေတြ အေတြးအေခၚေလးေတြ ဖတ္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္္ အမၾကီးတစ္ေယာက္ဆီကေန ရဖူးတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ခုကို ျပန္မွ်ေဝလိုက္တယ္။
ထူးဆန္းတာ တစ္ခုကိုလဲ သတိထားမိရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကဗ်ာေပးဖတ္တာကလဲ အမၾကီးပဲ၊ ဘေလာဂ့္မွာေရးထားတာလဲ အမၾကီးပဲေလ။ (ငယ္ရင္လဲငယ္အံုးမွာပါ၊ ေသခ်ာမသိလို႔ေနာ … စိတ္ဆိုးနဲ႔ :P) ဒီကဗ်ာကို အရင္ခံစားတုန္းက (ပထမဆံုးဖတ္ရတုန္းက) ခ်ေရးထားတာေလးေတြပါ ဒီပို႔စ္မွာထည့္ေပးလိုက္တယ္။ စိတ္ဝင္တစား ေဆြးေႏြးထားတဲ့ ပို႔စ္က ဒီမွာဖတ္ပါ။

“လူကေလးမ်ားအလိုရွိသည္”
ထက္ျမက္ေသာ၊ ေစတနာအသာရွိေသာ လူကေလးမ်ား
ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ အားေကာင္းေမာင္းသန္မ်ား
ဘာမဆို ေက်ာ္နင္းေအာင္ျမင္ဖို႔ စြမ္းသူမ်ား
ထိုသူမ်ားအား အခ်ိန္တိုင္း နာရီတိုင္း အလိုရွိသည္။
အားနည္းသူကို အလိုမရွိ၊ အက်ိဳးမျပီး အခ်ည္းႏွီးျငီးတြားေနသူ
အခက္အခဲမ်ားကို ပံုၾကီးခ်ဲ႕သူ
‘ ငါမတတ္ႏိုင္ဘူး ‘ ယင္းစကားလံုး လက္စြဲသံုးသူမ်ား အလိုမရွိ
‘ ငါၾကိဳးစားမယ္ ‘ ထိုျမင့္ျမတ္ေသာ စကားတစ္ခြန္းသာ အလိုရွိသည္။
လုပ္စရာရွိသည္တို႔ကို လုပ္၊
အမွန္တကယ္ စြဲျမဲသဒၶါ ဇြဲရွိလွ်က္သာလုပ္၊
လုပ္ေရးေဆာင္တာကို ခြန္အားဗလႏွင့္လုပ္ကာ
ၾကိဳးပမ္းလွ်က္သာ ထမ္းေလာ႔။
တာဝန္ဟာ ခက္ခဲေစကာမူ
ကံမေကာင္းဟူ၍ မမွတ္ယူလင့္၊
သန္႔ရွင္းျဖဴစင္ေသာ ေဆာင္ၾကဥ္းစရာျဖစ္လွ်င္
သန္႔ရွင္းျဖဴစင္ေသာ မေနာႏွင့္ေဆာင္ရြက္ေလာ့။
အလုပ္ရံု၌ျဖစ္ေစ၊ လယ္ကြင္းထဲ၌ျဖစ္ေစ
စားပြဲ၌ျဖစ္အံုး၊ ေရာက္ေလသမွ်ေနရာတိုင္း
သင္တို႔၏ အားထုတ္မႈ၌သာ
ႏိုင္ငံကံၾကမၼာ တည္ေနပါတယ္ လူကေလးတို႔။ ။

ကိုယ္တိုင္က အဲဒီလို လူငယ္တစ္ေယာက္ မဟုတ္တာကေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ “အက်ိဳးမျပီး အခ်ည္းႏွီးျငီးတြားေနသူူ၊ အခက္အခဲမ်ားကို ပံုၾကီးခ်ဲ႕သူ၊ ‘ ငါမတတ္ႏိုင္ဘူး ‘ ယင္းစကားလံုး လက္စြဲသံုးသူ” အဲဒီမွာတင္ စာေမးပြဲက်တယ္ဗ်ာ။ လူက အပ်င္းေရာဂါ စြဲေနေပါ႔။ ဘာလုပ္လုပ္ ကိုယ္တိုင္ အားမရတာေတြ၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈေတြ အားနည္းတာေတြနဲ႔ေလ။ အခ်ိန္အားရျပီေဟ့ဆိုလဲ သူမ်ားမေကာင္းေၾကာင္း ကိုယ့္ေကာင္းေၾကာင္း ေျပာရတာ အေမာပဲ။
တစ္ကယ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသက္အရြယ္ဆိုတာ တစ္ကယ့္ အားေကာင္းေမာင္းသန္၊ အရာရာကို စိတ္ဝင္စားျပီးေတာ့ ကဲလုပ္လိုက္ၾကမယ္ေဟ့ ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးနဲ႔ တက္ၾကြတဲ့ လူငယ္ေတြ ျဖစ္ရမယ္။ ဒီေန႔ေခတ္ ကမာၻ႔လူငယ္ေတြၾကားမွာ တို႔တေတြလဲ ရင္ေဘာင္တန္း လက္ခေမာင္းခတ္ေနရမွာ။ ကိုယ္တိုင္အရကေတာ့ အားရစရာမရွိဘူးဗ်။ ငါမေကာင္းတာနဲ႔ သူမ်ားမေကာင္းဘူး ေျပာလိုတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္မွာ အားရစရာ အားက်စရာ လူငယ္ေတြလဲ ျပည့္လို႔။ ဒါေပမဲ့ အားမနာပဲ ေဝဖန္ၾကည့္ရရင္ေတာ့ အမ်ားနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္းရေအာင္ဆိုရင္ ေရအတြက္က နည္းေနသလိုပဲ။ သိသေလာက္ကေတာ႔ ေရာင္ဝါးေတြနဲ႔ ေဘးထိုင္ဘုေျပာေတြ၊ အနာဂတ္ဆိုတာ ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားက ဘိလယက္ခံုေလာက္ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပံုမေပၚဘူး။ ဒါေတြက ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း သက္တူရြယ္တူခ်င္း ကိုယ္ကျပန္ျပီး မေကာင္းေျပာေနတာ။ (အဲဒါေၾကာင့္ ၾကိဳေျပာထားသားပဲ သူမ်ားမေကာင္းေၾကာင္းဆို ေမာေနေအာင္ေျပာတယ္လို႔။)
လူၾကီးေတြကေတာ့ ေတာင္းဆိုကုန္ေပါ႔။ လူငယ္ေတြ၊ တန္ဖိုးရွိတဲ့ လူငယ္ေတြ လိုခ်င္သတဲ့။ ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ သူတို႔ကလဲ ငယ္ခဲ့ဘူးတယ္။ တို႔ေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကို နားလည္မွာပါ။ အားမလို အားမရနဲ႔ ၾကိဳးစားၾကစမ္းပါလို႔ ေျပာယူေနရတဲ့ အဆင့္ကိုေတာ႔ ေရာက္ေနလို႔ ျဖစ္မွာေပါ႔။ သူတို႔ အားမရခဲ့တာေတြကို တို႔တေတြနဲ႔ ျဖည့္ဆည္း၊ အင္း… တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ငါတို႔ကလဲ ပခံုးေျပာင္းဖို႔နီးနီးလာေတာ့ အမႈိက္ေတြပဲ ေပးမလား၊ ေနာက္က (တို႔ေတြက) လူငယ္ေခၚရမဲ့သူေတြကို လက္ေဆာင္ေကာင္းေကာင္းပဲ ေပးမလား။ လက္ေဆာင္ေကာင္းေကာင္း ဆိုရင္ေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက ၾကားဘူးတဲ႔ သီခ်င္းစာသားတစ္ခုကို ကိုယ္တိုင္အတြက္ ဆိုရေတာ႔မွာပဲ။
ထိုင္ေနလို႔ေတာ႔ ဘာမွျဖစ္မလာဘူး……

သုခမိန္

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Saturday, November 24, 2007

ပန္း၀င္ခြင့္မရသူ

ေျမးေလး ဖြား အေမြေပးခ်င္ျပီေျပာေတာ့
ရွက္ရွက္နဲ႔ရီရင္း
ဖြား အသက္ရွည္ေစခ်င္လို႔ပါ အေၾကာင္းျပ . . . . .
လူေလး အေမ စိတ္ေအးခ်င္ျပီ ဆိုလာေတာ့
မခ်ိျပံဳးနဲ႔ ရယ္ျပီးျပံဳးျပ
အေမက ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ အျပံဳးနဲ႔
ငါ့သားက အ သံုးလံုးမွ မေက်ပဲတဲ့ . . . . .
ညီ ညီမေတြကလည္းတီးတိုးဆို
ကိုကို လူပ်ိဳၾကီးလုပ္မွာလားတဲ့ . . . . .


ဟား . . . . ေလာကၾကီးကိုက မတရားတာပါကြယ္
ငါခ်စ္ သူခ်စ္ အတူခ်စ္ၾကသူေတြၾကားမွာ
ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား သူျပန္မခ်စ္သလဲကြယ္
အတူရွိလည္း လြမ္း . . . အတူမရွိလည္း လြမ္း
တမ္းတေနရခ်ိန္ ခ်ည္း . . . . .
ေျခလွမ္းလွမ္းတိုင္းလည္း အရာမထင္
ျမတ္ႏိုးမွဴ႕ေတြ သူမျမင္လို႔မ်ားလား
ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးနဲ႔ ေတြးမရ
ေၾသာ္ . . . . .
တကယ္တမ္းက်ေတာ့
ငါက ပန္း၀င္ခြင့္မရတဲ့ ေျပးသူ ။ ။ ။


ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Friday, November 23, 2007

ဘလြတ္ရႊတ္တေမးခြန္းမ်ား

အခ်ိန္ . . .
အခ်ိန္ဆိုတာ ဘာလဲ ?
အိုင္းစတိုင္းရဲ႕ သေဘာတရားအရ ႏိႈင္းရႏိႈင္းမဲ့သေဘာလား ? သူ႔ကိုဘာနဲ႕ႏိႈင္းရမလဲ ။ လူ႔ဘ၀ရဲ႕သက္တမ္းတစ္ခုလား ? အေဆာက္အအံုတစ္ခုရဲ႕ သက္တမ္းလား ? သမိုင္းျဖစ္စဥ္တစ္ခုရဲ႕ သက္တမ္းလား ? ကမာၻႀကီးရဲ႕ သက္တမ္းလား ? . . . . . . လား ? ဘာလဲ ?


အလင္းထက္ျမန္တာ သီအိုရီအရမွာ မရွိတဲ့ -
ဒါေပမယ့္ စိတ္ကေကာ . . . ? သူက အလင္းထက္ပိုျမန္သလား ? အလင္းနဲ႕ႏိႈင္းလို႔လား ?
စိတ္ကေကာ ဘယ္သူ႔စိတ္ကပိုျမန္သလဲ ? သူ႔စိတ္နဲ႕သူ႔ကိုယ္နဲ႕ မခြဲမခြာအတူတူရွိေနရဲ႕လား? ဒါကေတာ့သိပ္မထင္ဘူးေနာ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ကေျပာတယ္ေလ. . .
ၤဟင္း . . . မင္းစိတ္ကဘယ္ေရာက္ေနလို႔လဲ တဲ့ . . .

လူဟာ ရယ္စရာသတၠ၀ါလား ? သနားစရာသတၠ၀ါလား ? ေၾကာက္စရာသတၠ၀ါလား ? မသိက်ိဳးကၽြန္ျပဳထားရမယ့္အရာလား ? ဒါေပမယ့္တစ္ခ်ိဳ႕က လူဟာလူပါပဲ တဲ့။

အေျဖရွိၿပီးသားပုစာၦေမးခြန္းနဲ႕ အေျဖလံုး၀မရွိတဲ့ေမးခြန္းပုစာၦကို ဘယ္လိုသေဘာရလဲ ? ပထမေမးခြန္းက အဓိပၸါယ္ရွိသလား? ဒုတိယေမးခြန္းက အဓိပၸါယ္ရွိသလား? ေမးခြန္းတိုင္းဟာ အေျဖကိုလိုအပ္သလား? အေျဖမရွိတဲ့ေမးခြန္းကေကာေမးဖို႔လိုအပ္သလား?

လုပ္ခ်င္တဲ့အရာကိစၥနဲ႕ လုပ္သင့္တဲ့ကိစၥအလုပ္မွာ ဘယ္ဟာက ပိုအေရးႀကီးသလဲ ? လုပ္ခ်င္တာလုပ္တာေကာင္းသလား ? လုပ္သင့္တာလုပ္တာေကာင္းသလား ?

ခံစားခ်က္မဲ့ေနတဲ့အတိတ္နဲ႕ ခံစားခ်က္ျပင္းထန္တဲ့အတိတ္တို႔ႏွစ္ခုမွာ ဘယ္ဟာကို မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာ သိမ္းထားသင့္ၿပီး ဘယ္ဟာကို ေမ့ပစ္လိုက္သင့္သလဲ ?
အတိတ္ဆိုတာ တကယ္ရွိသလား ? မေန႔က ရွိေနခဲ့သလား ? အခုေကာ ရွိေနတုန္းပဲလား ? မေန႔ကနဲ႔ ဒီေန႔နဲ႕ အတူတူပဲလား ?

မသိေသးတဲ့သူက ေမးခြန္းေတြမ်ားတတ္ၿပီး သိၿပီးသားလူက ႏႈတ္ဆိတ္တယ္တဲ့။ ဒါဆို စကားမ်ားၿပီး အေမးအျမန္းထူတဲ့ပညာရွင္ေတြက သိပ္မသိေသးဘဲ ႏႈတ္ပိတ္တိတ္ဆိတ္နားေထာင္ေနတဲ့သူက ပညာရွိေပါ့ေနာ္!

သူတပါးခံစားရတာကိုၾကည့္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ခံစားရတာကို ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ရွိတယ္တဲ့ . . . ဒါဆို ကိုယ္ခ်င္းစာနာစိတ္မရွိတဲ့သူေတြက သူတပါးခံစားရတာကို ကိုယ္တိုင္လိုက္မခံစားတာေပါ့ေနာ္ . . . အဲဒါဆို ကိုယ္ခ်င္းစာနာစိတ္ရွိတဲ့သူျဖစ္ခ်င္လား ? မရွိတဲ့သူျဖစ္ခ်င္လား ?

လူဆိုးလူမိုက္နဲ႕ လူေကာင္းလူေတာ္ဆိုတာ ဘယ္လိုခြဲရသလဲ ? လူတစ္ေယာက္တည္းမွာေကာ တစ္မ်ိဳးတည္းရွိေနတာလား ? ဒီလူဟာ လူဆိုးလူမိုက္ ၊ ဒီလူဟာ လူေတာ္လူေကာင္းဆိုတာရွိႏိုင္ရဲ႕လား ? အဲဒါကေကာ အခ်ိန္အပိုင္းအျခားနဲ႕ဆိုင္မလား . . . ?

ပ်င္းတဲ့လူနဲ႕ တက္ၾကြတဲ့လူကိုေကာ ခြဲျခားလုိ႔ရလား ? ရွင္သန္ေနတုန္း (အားလံုးနဲ႕ဆိုင္ေသာ) အလုပ္ေတြလုပ္ေနၿပီးမွ ေသသြားတဲ့လူေတြလား ? ဒီလိုဒီလိုပဲ စားလိုက္အိပ္လိုက္ ထိုင္ခံုတစ္လံုးမွာ စာအုပ္ေပါင္းစံုဖတ္ၿပီး ေသသြားတဲ့လူကိုလား ?
မေရရာမေသခ်ာတဲ့ဘ၀ကို (သို႔မဟုတ္) ဒီဟာတစ္ခုကို (ဘယ္ဟာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ဗ်ာ) ဦးတည္စဥ္းစားၿပီး ဆံုးျဖတ္လုပ္ကိုင္မွာလား ? ဒါမွမဟုတ္ ဘာသာတရားကိုစြဲကိုင္ၿပီး (စဥ္းစားေတြးေခၚၿပီး) တန္ဖိုးရွိလွပါၿပီဆိုတဲ့ အလုပ္ေတြလုပ္ကိုင္ၿပီး နာမည္မေသ - ဘ၀မေသတဲ့အရာေတြကို ဆုပ္ကိုင္ၿပီး ဆက္သြားေနဦးမွာလား ?

က်ေနာ္ကေတာ့ သိပ္မထင္ပါဘူးဗ်ာ . . . ကဲ ! ခင္ဗ်ားကေကာ ဘယ္လိုအေျဖထုတ္ၿပီး ဘယ္လိုစဥ္းစားရွင္သန္သြားမွာလဲ ? အခု က်ေနာ္ကေကာ (ေမးခြန္းေတြထုတ္ၿပီး) ေယာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႕စာေတြေရးေနတဲ့လူလား ? ဒါမွမဟုတ္ အေလးအနက္ေတြးေခၚၿပီး လူေတြသိေအာင္ သေဘာတရားတစ္ခုကို အေျဖရွာေနတဲ့လူလား ?
မစဥ္းစားတဲ့လူနဲ႕ စဥ္းစားတဲ့လူေကာ ဘာကြာလဲ ?
မသိဘူးဗ်ာ . . . မသိဘူးဗ်ာ . . . လို႔ေတာ့ မေျပာလိုက္ပါနဲ႕ ။

ကဲ - ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ ခံစားေပ်ာ္၀င္ၾကည့္လိုက္ပါ။ အရာအားလံုးဟာ မရွိမျဖစ္တစ္ခုမွမရွိပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ အားလံုးဟာ ဘယ္ေရာက္သြားမွာလဲ ? ေရရာေသခ်ာရဲ႕လား ? သိပၸံပညာရွင္ေတြ ၊ သခ်ၤာပညာရွင္ေတြ ၊ တစ္ျခားပညာရွင္ေတြကေကာ ဘာေျပာလဲ ? သူတို႔ကေကာ ယံုၾကည္ေလာက္ရဲ႕လား ? ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြကေကာ ဘယ္လိုတဲ့လဲ ? သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ေကာ ဘယ္လိုထင္ၿပီး ဘယ္လိုယံုၾကည္ရွင္သန္ေနၾကလဲ ? အေလးအနက္လား ? အ႐ူးအမူးလား ?
ဟုတ္ပါၿပီ - ကဲ ! အ႐ူးအမူး အေလးအနက္ပဲဆိုၾကပါစို႔။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ဘယ္ေရာက္သြားလဲ ?
ဒီကမာၻႀကီးပ်က္သုဥ္းသြားၿပီး ေနာက္တစ္ခုရွိဦးမွာလား ? ရွိလာလို႔ရွိရင္ ေနာက္ကမာၻက ပညာရွင္ေတြက ဒီကမာၻႀကီးက လက္က်န္ေလ့လာစရာေတြကိုေကာ ဆက္ရွာေဖြေလ့လာေနဦးမွာလား ? သူတို႔ေလ့လာစရာမရွိေတာ့ေလာက္ေအာင္ ပ်က္သုဥ္းသြားခဲ့ရင္ေကာ သူတို႔က ဘယ္အထိလိုက္ေလ့လာမွာလဲ ?

အခုက်ေနာ္က ဘာသာတရားအသစ္တစ္ခု တီထြင္ေနတာလည္းမဟုတ္ဘူး။ အေတြးအေခၚသစ္တစ္ရပ္ တည္ေဆာက္ေနတာလည္းမဟုတ္ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ကေျပာဦးမယ္။ ငါဖတ္ေနလို႔ ငါစဥ္းစားေနတာ. . .၊ ဒါေၾကာင့္ ငါရွိေနတာပဲရယ္လို႔ေတာ့ မေျပာလုိက္ပါနဲ႕ဗ်ာ . . .

ကဲ ! အခုခင္ဗ်ားဖတ္လိုက္ရတဲ့စာပိုဒ္အစကို ျပန္မွတ္မိရဲ႕လား။ က်ေနာ္ကေတာ့ မွတ္မိမယ္မထင္ပါဘူး။ အဲဒါဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ လူဆိုတာ ေမးခြန္းေတြကို မႏွစ္သက္တတ္ၾကပါဘူးဗ်။ အဲဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားေမ့ပစ္လိုက္တာ။
က်ေနာ္ကေတာ့ ဒီလိုဗ် ၊ ခင္ဗ်ားကိုယံုတယ္။ ရွင္သန္ေနရတာကို ယံုတယ္။ ခင္ဗ်ားရွိေနတာကို ယံုတယ္။ ခင္ဗ်ားမရွိေတာ့ရင္လည္း အဲဒါကို ယံုတယ္။ လူဆိုးဆိုတာကိုလည္း ယံုတယ္။ လူေကာင္းဆိုတာေတြကိုလည္း ယံုတယ္။ အလုပ္ေတြ႐ႈပ္ေနတဲ့လူကိုလည္း ယံုတယ္။ ငပ်င္းဆိုတဲ့လူေတြကိုလည္း ယံုပါတယ္ဗ်ာ။ ေမးခြန္းေတြကို ေမးသာေမးေနတာ မေျဖလည္းရပါတယ္။ အေျဖမရွိလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ မေျဖခ်င္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ယံုပါတယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားစဥ္းစားေနတယ္ဆိုတာကိုေလ . . . . . .။

နယုန္မိုး

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ေရေႏြးထဲက ဖားေလး

သူမသြားေတာ့မယ္လို႔ႏႈတ္ဆက္ရင္း ျပတင္းတံခါးကခုန္ခ်သြားတယ္
မသြားခင္မွာ သူမရဲ႕ ႏွလံုးသားကို အရင္ပစ္ခ်ခဲ့တယ္ . . .
ျမဴခိုးေတြေ၀့ေနတဲ့ ကုန္းေျမတစ္ခုမွာ သူ႔ကိုရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ့တယ္
သူဟာၿငိမ္သက္ျခင္းနဲ႕ ေအးခ်မ္းမႈကို ယူေဆာင္လာခဲ့တယ္ . . .


ကမာၻေလာကႀကီးဟာ ပင္လယ္ႀကီးျဖစ္သြားလိုက္
သဲကႏာၱရႀကီးျဖစ္သြားလိုက္
ၿမိဳ႕ပ်က္ႀကီးမ်ားနဲ႕ ႐ႈပ္ေထြးလိုက္
သတၲ၀ါဆန္းေတြနဲ႕ ျပည့္ႏွက္ေနလိုက္နဲ႕ . . .

ဘာကိုဘာမွ မခံစားနဲ႕လို႔ေျပာရေအာင္ကလည္း
ဘာကိုခံစားရမွန္းမသိေအာင္ ခံစားမႈေတြမ်ားတဲ့ကမာၻႀကီးကိုး . . .
လက္ရွိကမာၻက ဘာျဖစ္ေနလဲဆိုတာ မခံစားႏိုင္ၾကဘူး
ကမာၻႀကီးေရွ႕ဘာျဖစ္မလဲဆိုတာပဲ တစ္ခ်ိန္လံုးေတြးေနတယ္ . . .
ကဲ! ဘယ္လိုလဲ ?
ကမာၻႀကီးက ပူေႏြးလာၿပီတဲ့ !!!
ေရေႏြးထဲက ဖားေလးကေမးေနၿပီ
ေျဖေတာ့ဗ်ာ . . . . . ။

နယုန္မိုး

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Wednesday, November 21, 2007

ရီစရာ ေမာစရာ ဟာသမ်ား

ခ်စ္တတ္လိုက္တာ....
စားေသာက္ဆိုင္တြင္ စားပြဲထိုးမွ မိန္းမလွေလးတစ္ေယာက္ေရွ႕တြင္ စာရြက္တစ္ရြက္ခ်ေပးလိုက္သည္။
"မင္းကိုျမင္ျမင္ျခင္းကိုခ်စ္မိသြားတယ္၊မင္းမရွိဘဲနဲ႔ ဘ၀မွာတစ္ေယာက္တည္းမေနပါရေစနဲ႔။ မနက္ျဖန္ ညေနစာ အတူစားဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါရေစ။ အကယ္၍ မနက္ျဖန္ခါမွာ မင္းမအားဘူးဆိုရင္ မင္းရဲ႔ညာဖက္မွာထိုင္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးလွလွဆီကို ဒီစာရြက္ေလးကမ္းေပးပါ။"


အမ်ိဳးသမီးေတြေဘာလုံးကန္သတဲ့....
အမ်ိဳးသမီးေတြ ေဘာလုံးကန္တာေတာ့ မယုံခ်င္ဘူးကြာ။ စဥ္းစားႀကည့္ ၀တ္စုံဆင္တူ၀တ္ႏိုင္တဲ့ အမ်ိဳးသမီး ၁၁ ေယာက္ကို ဘယ္သြားရွာမွာလဲ။

အေျပာမေတာ္ေတာ့...
- ေမာင္ေရ ေနာက္တစ္ႀကိမ္သာ ေမ့ကို အနမ္းတစ္ပြင့္ေပးမယ္ဆိုရင္ေတာ့၊ ေမ့ဘ၀တစ္ခုလုံးက ေမာင့္အတြက္ပါပဲ။
- သတိေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြာ။

ခႏၶာေဗဒ စာေမးပြဲမွာ....
ခႏၶာေဗဒ စာေမးပြဲတြင္ ပေရာ္ဖက္ဆာမွ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္အား ေမးခြန္းတစ္ခုေမးသည္။
- လူ႔ရဲ႕ဘယ္အဂၤါအစိတ္အပိုင္းက အခ်စ္သေကၤတအျဖစ္ ရည္ညြန္းသလဲ။
- အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ အဂၤါအစိတ္အပိုင္းကို ေမးတာလား၊ အမ်ိဳးသားရဲ႕အဂၤါအစိတ္အပိုင္းကိုေမးတာလား။
- ဘုရားေရ- ဆရာ၀န္မွ သက္ျပင္းခ်ကာ ေျပာ၏ - တို႔ေခတ္တုန္းကေတာ့ အသည္းလို႔ပဲ ႐ိုး႐ိုးေျပာတာပါကြာ။

ဂရန္တီရွိတာပဲ...
ကြန္ပ်ဳတာဆိုင္သို႔ အမ်ိဳးသားတစ္ဦးေရာက္လာသည္။
- က်ေနာ္ မေန႔က ဒီဆိုင္က ကြန္ပ်ဴတာ ၀ယ္သြားခဲ့ပါတယ္ဗ်။
- ဟုတ္ကဲ့၊ ဘာျဖစ္လို႔ပါလဲ။
- ေလာင္သြားလို႔ဗ်။
- ျပႆနာမရွိပါဘူးခင္ဗ်။ ဂရန္တီရွိေသးတာပဲဗ်။ ဘာေလာင္သြားပါလိမ့္။
- အကုန္ေပါ့ဗ်ာ။
- အဲလိုေတာ့ မျဖစ္တတ္ပါဘူးခင္ဗ်။ ပ႐ိုဆင္ဆာ ေလာင္သြားတာလား။
- ေလာင္သြားပါတယ္။
- ဟာ့ဒစ္ေရာ။
- ေလာင္သြားပါတယ္။
- မန္မိုရီေရာ။
- ေလာင္သြားပါတယ္။
- ေမာ္နီတာေရာ။
- ေလာင္သြားပါတယ္။
- လူႀကီးမင္း၊ ခင္ဗ်ား ဘာမ်ားလုပ္လုိက္လို႔လဲဗ်ာ။
- အင္းဗ်ာ မေန႔ကအိမ္မီးေလာင္သြားတာဗ်။

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

ျမန္မာ့ အျငိမ့္ႏွင့္ဟာသ။

ဒီရက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္နားက ထိုင္ေနက် လၻက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာ တီဗြီတစ္လံုးေရာက္လာတယ္။ ေရာင္းေကာင္းတယ္ ထင္ပါတယ္။ စဖြင့္ခါစတုန္းကဆို လၻက္ရည္ဆိုင္ ေခၚသာရံုေလးပါ။ေနာက္ေတာ့ ဒီဗြီဒီစက္ဝယ္တယ္။ သီခ်င္းေတြဖြင့္တယ္။ တစ္ခါတေလ အဲဒီဆိုင္မွာထိုင္ျပီး သီခ်င္းေတြနားေထာင္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေလကန္လိုက္ ေဝဖန္လိုက္ေပါ႔။ ေဟာအခုေတာ့ တီဗြီတစ္လံုးပါ ထပ္ေရာက္လာျပန္ျပီ။ ဆိုင္ေလးမွာထိုင္ရတာ အပ်င္းပိုေျပလာတယ္ ေပါ႔ဗ်ာ။

ဒါေပမဲ့ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္၊ ဆိုင္ေလးက ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းရယ္။ တစ္ဆိုင္လံုးမွ စားပြဲက ေျခာက္လံုးေလာက္ရွိတာ။ စားပြဲတစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုကလဲ ရုတ္တရက္ထလို႔မရဘူး။ ဟိုဘက္ဝိုင္းဒီဘက္ဝိုင္းက မလြတ္မလပ္ေလ။ ဆိုင္ရွင္မိသားစုကလဲ ၾကိဳက္လိုက္တဲ့ တီဗြီ။ တစ္ခ်ိန္လံုး ဒါပဲ ကလိေနတာ။ ရုပ္ရွင္၊ ျပဇာတ္၊ အျငိမ့္၊ သီခ်င္းမ်ိဳးစံု၊ အိုဗ်ာ… စံုလို႔ပဲေျပာပါေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္နားမွာကလဲ သူတို႔တစ္ဆိုင္တည္းရယ္။ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ ဒီနားမွာကလဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္တစ္ခုတည္းေလ။ ကိုင္းကၽြန္းမွီ - ကၽြန္းကိုင္းမွီ ေပါ႔ဗ်ာ။ ေအာ္.. အေရးၾကီးတာတစ္ခု ေျပာအံုးမယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္မွာက မိန္းကေလးမ်ားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဆိုင္မွာက မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိေနတတ္တာပဲ။ ျပႆနာက အဲဒီမွာစတာ။
ရုပ္ရွင္ၾကည့္တယ္ ေပ်ာ္စရာဟာသကားေလးလား၊ ဘဝသရုပ္ေဖာ္လား၊ စံုေထာက္ကားလား၊ ဒါမွမဟုတ္ လူ႔ဘဝအေၾကာင္း (အလြန္အၾကဴး) ဖြဲ႔ဆိုထားတတ္တဲ့ ဦးေက်ာ္ဟိန္း ရိုက္တတ္တဲ့ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးလား၊ ဒါမွမဟုတ္လဲ ဟိုတခ်ိန္က ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး ၾကိဳးပမ္းၾကပံုေတြလား။ ဘယ္လို ရုပ္ရွင္ျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ရုပ္ရွင္တစ္ခုကို ၾကည့္ရင္ ဇာတ္လမ္းရွိမယ္။ သရုပ္ေဆာင္ၾကပံုေတြ၊ စကားလံုးေတြကေန ရသေတြေပးမယ္။ တစ္ကြက္ႏွစ္ကြက္ မေကာင္းရင္၊ ရိုင္းျပသြားရင္ ဇာတ္လမ္းၾကီးတစ္ခုလံုးျခံဳျပီး ေမ့ေပးလို႔ရႏုိင္ေကာင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီလိုလဲထင္တယ္။ အဲ.. ခက္တာက အျငိမ့္ဗ်။ ေသေသခ်ာခ်ာေတာ့ ျမန္မာ့အျငိမ့္ကို နားမလည္ပါဘူး။ အဆို၊ အက၊ တင္ဆက္ပံုေတြ ေကာင္းလား မေကာင္းဘူးလား ေျပာရေအာင္ကို အေျခခံမရွိတာ။ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ပရိတ္သတ္ေလ။ အားလံုးနားလည္ေနစရာ လိုမွမလိုပဲ။ တစ္ခုပဲ၊ ပရိတ္သတ္ကို ရသတစ္ခုခုနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတာ့ ေပးႏိုင္ရမယ္။ ျမန္မာ့အျငိမ့္ကို အဲဒီလိုနားလည္တယ္။ ေျမဝိုင္းအဆင့္ကေန အခုလိုစင္ျမင့္အေျခအေန၊ စင္ျမင့္အေျခအေနမွာလဲ ဒီေန႔ေခတ္ တျခားႏိုင္ငံေတြက ျပဇာတ္ေတြလို မသားနားတာ အျပစ္မွမဟုတ္တာ။ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေနရတယ္ဟ ရွိတာေလးနဲ႔။ အဲဒီလို နားလည္ေပးလို႔ရတယ္။ ေျပာခ်င္တာက နားလည္မေပးႏိုင္တာ ရွိေနလို႔ဗ်။ ဘယ္လိုမွလဲ ခြဲျခားထားလို႔မရတဲ့ အျငိမ့္နဲ႔ဟာသ၊ ျမန္မာ့အျငိမ့္နဲ႔ ျမန္မာ့ဟာသေလ။
ဟာသဆိုတာကလဲ လူေတြအတြက္က သဲေျခၾကိဳက္။ မၾကိဳက္တဲ့လူဆိုတာကလဲ အင္း.. ခပ္ရွားရွားကိုး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက အျငိမ့္ၾကည့္သြားရမယ္ဆို ေပ်ာ္တာဗ်။ ရယ္ရတာကိုး။ လူရႊင္ေတာ္ၾကီးေတြကို ၾကည့္ရတာကိုက ျပံဳးခ်င္စရာျဖစ္ေနျပီ။ အဲ မင္းသမီးမ်ားကျပီဆိုရင္ အိပ္ခ်င္ေတာ့တာ။ ငယ္ငယ္တုန္းကလို႔သာေျပာရတာ။ မတိုးတက္ပံုမ်ား အခုထိအဲဒီလိုပဲ။ မင္းသမီးေလးက လွရင္ေတာ့ နည္နည္းၾကည့္မိသား။ ေနာက္ရွိေသးတယ္ ဘယ္ကေနဘယ္လိုၾကားဘူးတဲ့ သီခ်င္းစာသားလဲ မသိဘူး၊ မွတ္မိေနတာရွိေသးတယ္။ “ျမန္မာဆိုတာ ကမာၻေပၚမွာ အယဥ္ေက်းဆံုး တိုင္းျပည္တစ္ခုပါ”တဲ့။ ခက္လိုက္တဲ့ ခံစားခ်က္ဗ်ာ။ စိုင္းစိုင္းခမ္းလိႈင္ သီခ်င္းစာသားတစ္ခုလိို “ရွက္တတ္ရင္လဲေသဖို႔ေကာင္းတယ္” လို႔ပဲေျပာရမလား။ ယဥ္ေက်းပါတယ္ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာေတြရဲ႕၊ ေဖ်ာ္ေျဖမႈ အႏုပညာတစ္ခုကဟာသေတြမွာ ညစ္ညမ္းစကားလံုးေတြ လႊမ္းမိုးေနေလရဲ႕။ သတိထားမိသေလာက္ မ်ိဳးဆက္သစ္ လူရႊင္ေတာ္ဆိုတာလဲ ခပ္ရွားရွားပဲ။ ဝါရင့္ သဘာရင့္ေတြဗ်။ သူတို႔အတြက္ ျပက္လံုးမရွားပါဘူး။ ခြင္က်က်ေလးဆိုရင္ သိျပီးသားျပက္လံုးေတာင္ ရယ္ရပါတယ္။ အခုဟာက အသစ္လဲရွား၊ ပ်က္လိုက္ရင္လဲ ေမာင္ႏွမသားခ်င္းမွ အတူျပံဳးရ ရယ္ရလို႔မသင့္ေတာ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြကေရာ အဲဒါေတြနဲ႔မွ ရယ္တတ္ၾကတာလား။ မဟုတ္ဘူး၊ မဟုတ္ဘူးထင္တယ္ဗ်။ ဟာသတစ္ခုဟာ ညစ္ညမ္းဖို႔မွ မလိုအပ္ပဲ။ သူ႔ရဲ႕အဓိကအခ်က္က လူေတြကို ျပံဳးေပ်ာ္ဖို႔၊ ၾကည္ႏူးသြားေစဖို႔ေလ။ အခုေတာ့ဗ်ာ ဆိုးပလို႔ပဲေျပာရေတာ့မယ္။ေနာက္ရွိေသးတယ္ ဆရာေတာ္တစ္ပါးရဲ႕ ေမြးေန႔မွာ ကျပတဲ့အျငိမ့္ဆိုပဲ။ ေတာ္ေသးရဲ႕ ရိုးရိုးလူတစ္ေယာက္အတြက္ ပြဲသာဆို ဘယ္လိုပ်က္လံုးေတြလာမလဲမသိဘူး။ အဆဲအဆိုေတြေတာင္ ပါရဲ႕ဗ်ာ။ အစတုန္းက ဒီပို႔စ္မွာ ဟာသေတြကိုပါ ခ်ေရးရင္ေကာင္းမလား စဥ္းစားေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ စာရိုက္ရတာပ်င္းတာနဲ႔ မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဘာေျပာခ်င္လဲ နားလည္ၾကမယ္ထင္ပ။ အဲဒီလိုဟာသေတြနဲ႔ အျငိမ့္တစ္ခုကို လၻက္ရည္ဆိုင္ ေသးေသးေလးတစ္ခုမွာ မိန္းကေလးေတြ ရွိေနတုန္း ဘယ္မ်က္ႏွာထားျပီး အားေပးရမလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အဲဒီပြဲထဲမွာဆိုရင္ေရာ ေဘးဘီကိုၾကည့္ျပီးမွ ျပံဳးရမဲ့ဟာသေတြလား။ ဒါမွမဟုတ္ ျမန္မာ့အျငိမ့္ဆိုတာ ေနာက္ဆိုရင္ တစ္ေယာက္တည္းၾကည့္ရတဲ့ တိပ္ေခြ၊ စီဒီအဆင့္မွာ ေရာက္ေနမွာလား။ လြတ္လပ္ယဥ္ေက်းစြာ၊ ဟာသေတြနဲ႔ ၾကည္ႏူးရရင္ ပိုမေကာင္းေပဘူးလားဗ်ာ။ ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ အဲဒီဆိုင္မွာ အျငိမ့္ၾကည့္ရင္း ျပံဳးခဲ့ဘူးတယ္။


သုခမိန္

**ဒီပို႔စ္ကို ေရးခ်င္ေနတာ၊ စိတ္ထဲမွာ ေရးထားတာၾကာေပါ႔။ ပီစီကအဆင္မေျပတာရယ္ (သံုးရတဲ့ အခ်ိန္ကနည္းတာရယ္)၊ အြန္လိုင္းသံုးရတာ အခ်ိန္နည္းနည္းမွာ လုပ္ခ်င္တာေတြမ်ားေနေတာ့ အသစ္မတင္ပဲ ဟိုဖတ္ဒီဖတ္လုပ္ေနတာ ပိုမ်ားတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ ကိုရြက္ဝါဆီမွာ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ေသာ အျငိမ့္သဘင္ ဆိုတာကို ဖတ္လိုက္ရမွ၊ အင္း… ျပီးျပတ္ေအာင္ ေရးအံုးမွပါ ဆိုျပီးခ်ေရးျဖစ္တာပါ။

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Tuesday, November 20, 2007

ရီစရာ ေမာစရာ

အသြားမေတာ္ေတာ့ တစ္လွမ္း။


အသိမ္းအဆည္းေကာင္းပုံက ဒီလို။

Group Photo ေတာ့႐ိုက္ခ်င္ပါ့။ ဒီလိုႀကီးက်လည္း တစ္မ်ိဳးႀကီးပဲ။က်ဳပ္တို႔ ဘာလုပ္မိလို႔လဲဗ်ာ။

ကိုင္း ဒီလိုဆို ပို မရွင္းေပဘူးလား။

စားသတိ၊သြားသတိ.. သတိရွိႀကေနာ္။

ကိုင္း.. မွတ္ၿပီလား။

ဟဲဟဲ...ကိုယ့္၀မ္းစာ ကိုယ့္ဟာကိုရွာရတယ္။

အမေလး ဘုရား၊ဘုရား။



အတံု႔အလွဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။

ဆီမရွိရင္ ျမင္းတပ္ေမာင္းမယ္။

ကားမရွိလို႔မ်ား စိတ္မညစ္နဲ႔။


ေပ်ာက္မွာဆိုးသတဲ့လား။

ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Monday, November 19, 2007

အခ်စ္ႏွင့္ . . . . .

အခ်စ္ႏွင့္ တြဲဖက္မစားသင့္ေသာ အရာမ်ား . . .
အခ်စ္ႏွင့္ တြဲဖက္ဖြယ္ရာ အျမိန္အရသာမ်ား . . . ကို အစီအစဥ္ လိုက္ နံပတ္ထိုးထားပါေၾကာင္း ႏွင့္
လြတ္လပ္စြာ သေဘာကြဲလြဲခြင့္ ျပဳပါေၾကာင္း . . . .

(ကေလာင္အပိတ္ခံထားရေသာ က်ေနာ္တို႔ My e-journal ၀ိုင္းေတာ္သား ကိုဗာဘို အတြက္အမွတ္တရ )

အခ်စ္ႏွင့္ တြဲဖက္မစားသင့္ေသာ အရာမ်ား
၁) မာန
၂)သံသယ
၃) ဥစၥာပစၥည္း
)စြဲလမ္းစြာအခ်စ္ၾကီးျခင္း ( ကိုဗာဘို မွေက်းဇူးျပဳပါသည္ )
)စိတ္ဆတ္၍ အရွည္မၾကည့္ျခင္းမ်ား( အရြဲ႕တိုက္ျခင္း)
၆) တကိုယ္ေကာင္းဆန္ျခင္း

. . . . . . .? ? ? ? ?

အခ်စ္ႏွင့္ တြဲဖက္ဖြယ္ရာ အျမိန္အရသာမ်ား
၁) အလြမ္း
၂)နားလည္ ၊ တန္ဖိုးထားျခင္း
၃)ၾကင္နာယုယျခင္း
၄)ခရီးသြားျခင္း
၅)အႏုပညာရပ္မ်ားကို ခံစားျခင္း
၆)အားကစား လွဳပ္ရွားျခင္း
. . . . . .? ? ? ? ?


ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...

Sunday, November 18, 2007

" ငံုးဥက်ဳတ္ေတြ . . . ေညပဲက်ဳတ္ေတြ " (၁)

ငါတို႔မွာကား
ကမၻာတစ္လႊား ၊ မၾကည့္အားႏိုင္
ကိုယ္သြားေသာလမ္း ၊ကိုယ့္စခန္းႏွင့္
မိမိဓေလ့ ၊ မိမိေမြ႕လ်က္
ေန႔ေန႔ညည၊ ေလွ်ာက္လွမ္းၾကသည္
ဓမၼသံေ၀ ၊ စိတ္ကိုေျဖရင္း
ေႏြေႏြမိုးမိုး ၊ ေဆာင္းႏွင့္တိုးတိုး
ေနရိုးေနစဥ္ ႏွစ္မ်ားစြာ ။ ။ ။

စာေတြဖတ္ျဖစ္ေတာ့လည္း မ်က္စိေလးနည္းနည္းက်ယ္လာသလိုပါပဲဗ်ာ ။
ကမၻာျပားျပီ စာအုပ္ဖတ္ျပီးေတာ့ Outsourcing တို႔ Off shoring တို႔ကိုသေဘာက်လွသဗ်ာ ။ အိုးမကြာ အိမ္မကြာ စီးပြားရွာလို႕လည္းရသမို႔ ငါတို႔ေတာ့ ေကာ္တာပဲလို႔ အေတြးေလးက ၀င္လာသဗ် ။အဲဒါနဲ႔ ရြာက သူငယ္ခ်င္း ေက်ာင္းဆရာကို ေျပာျပေတာ့ ျပားလည္း ျပားျပားကြာ တဲ့ ငါတို႔ကေတာ့ လံုးတာေတာင္ ယံုေအာင္ေျပာလို႔ မျပီးေသးဘူးတဲ့ ။ အင္း ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္သားလား က်ဳပ္တို႔ က ပညာေလး ျမိဳ႕တက္ျပီးသင္လာေတာ့ ေတာမေရာက္ ေတာင္မေရာက္ အေတြးေလး က အနည္အႏွစ္ ၾကြၾကြလာတယ္ထင္ပါ့ ။ ခက္တာက က်ဳပ္တို႔ တကယ္အလုပ္လုပ္မွ ရမယ္ဆိုတာသိေပမယ့္ ခုထိ ေ၀ေလေလထဲက မထြက္ႏိုင္ၾကေသးတာပါပဲ။ တစ္ႏိုင္တစ္ပိုင္ေလးလုပ္ရေအာင္ဆိုေတာ့လည္း
ေရနံဆီ မီးခြက္မွမကယ္ရင္ ညစာေတာင္ လေရာင္ရွိမွစားရမယ့္ ဘ၀မွာ
ဘယ္လိုလုပ္ျပီး High Tech ေတြက ထမင္းေၾကြးမတံုးဗ်ာ ။
အိမ္ကဟင္းစား တစ္ခြက္ရေအာင္ ေက်ာင္းမတက္ပဲ ေျမာင္းထဲမွာ ငါးပက္ေနၾကတဲ့ ကေလးေတြ၊ တစ္၀မ္းတစ္ခါးအတြက္ "ငံုးဥက်ဳတ္ရမယ္ ေည ပဲက်ဳတ္္ရမယ္ "ဆိုေနရတဲ့ ကေလးေတြ ၊ ယပ္ေတာင္ ေကာ္ကပ္ေနရတဲ့ ကေလးေတြ ၊ စားပြဲထိုးေနရတဲ့ ခ်ာတိတ္ေပါက္စေတြ ၊ အမ်ားၾကီးမွ အမ်ားၾကီး ။

" ကေလးေတြ အင္ဖက္ေကာက္တာ၊ အင္ဥေဖာ္တာက ပိုက္ဆံရတယ္ေက်ာင္ဆရာရဲ့ " လို႔ေျပာတဲ့ ရြာထိပ္နားက ကေလးေတြတစ္ျပံဳတစ္မနဲ႔ မျပံဳးရီကို သူ႕ကေလးေတြ ေက်ာင္းကိုလႊတ္ေအာင္ က်ဳပ္တို႔ ဘယ္ လို မ်ားေျပာၾကမလဲ ။ က်ဳပ္တို႔ယံုၾကည္တဲ့ ပညာကေရာ ဒီဘ၀ေတြကို တကယ္ပဲ လြတ္ေျမာက္ေစႏိုင္ျပီလား။ဘယ္မွာလဲ ပညာ။ ဘယ္မွာလည္း ပညာ့တန္ဖိုး ။ သူမ်ားေတြ တစ္ဖြဖြရြတ္တဲ့ ပညာေခတ္မွာ က်ဳပ္တို႔ မြန္းတည့္ပါဦးမလား ။
ေတြးရင္လည္း ရင္ေမာပါရဲ့ဗ်ာ ။


ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ...