မႈိင္းမႈံေဝဝါး
ျမဴေတြၾကား
ေခ်ာက္ကမ္းပါးတုိ႔ရွိပါသည္။
ပညတ္နယ္သား
ခရီးသြား
“တံတား”ထုိးလုိ႔ေလွ်ာက္ပါေလ။
“ဘုရားပုထုိး”သုိ႔ေရာက္ပါေစ။...........။
မာေရးသွ်င္
(၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ေနာက္ဆုံးေန႔)
ေမတၱာလႊမ္းၿခံဳ
အခ်စ္ငုံမုိ႔
လုံးစုံမပြင့္
ရာသီခ်င့္ရင္း
ေရာ္ရင့္ေၾကြက် “ငံု”ဘဝျဖင့္။..........။
မာေရးသွ်င္
၂၇၊ ၄၊ ၁၉၉၈ - မနက္ (၈း၅၀) နာရီ။
အသက္ ၃၀ ေက်ာ္လာတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ၾကာပါျပီ ။ ကဗ်ာက အခုမွ လက္စသတ္ျဖစ္လို႕ e-journal မွာ ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္ . . . ။ လာလည္သူ အေပါင္း ခ်မ္းသာကိုယ္ စိတ္ ျမဲၾကပါေစခင္ဗ်ာ ။
အသက္ ၃၀
ဘ၀ကို ေနာက္ျပန္ ငံု႕ၾကည့္ေတာ့
ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ၁၀ စုနွစ္ ၃ ခုဟာ
ေရပြက္ပမာ တခဏေလး ပဲ။
၇၀ စု အဆံုးမွာ ခ်က္ေၾကြ
၈၀ စု အဆံုးနားက်ေတာ့
အေျပာင္းအလဲမ်ားတဲ့ေလာကမွာ
ဘ၀ေတြဟာ စ ခါးလာခဲ့ၾက ။
ဒီလိုနဲ႕ ၉၀ စြန္းစြန္းက်ေတာ့
သံေယာဇဥ္ဆိုတာကို အခ်စ္ထင္ခဲ့ဘူးရဲ့။
ဒီလိုနဲ႕ . . .
ေထာင္စုႏွစ္ စြန္းစ ေရာက္ေတာ့
အခ်စ္ ဆိုတာ လ သာ လာခဲ့ဘူးတယ္
လ ဆိုတာကလည္း
သဘာ၀ကိုက
ပုန္းလိုက္ ကြယ္လိုက္ ဆိုသမို႕
က်ဳပ္ အဖို႕ေတာ့ ရင္ဖို . .
ဒီလိုနဲ႕ ေန႕ေတြ ညေတြျဖတ္သန္း
ေသာကေတာင္တန္းေတြ၊
ေဒါသေတာင္တန္းေတြ၊
ေလာဘေတာင္တန္းေတြ . . .
အေတာမသတ္တဲ့ မီးေတြၾကား
သံေယာဇဥ္လိပ္ျပာကလည္း မီးဇာကုန္။
ေၾသာ္ . . .
ေႏြ ကလည္း ၾကာခဲလွရန္ေကာ
ဒီလိုနဲ႕ပဲ . . . .
ဘ၀ဆိုတဲ့ ဇတ္ခံုမွာ
ေပ်ာ္မူးရူးမိုက္ ေ၀၀ါး အရွိဳက္ခက္ရင္း . . .။ ။
တာတူး
“တစ္ဂူထဲမွာ ျခေသၤ့ႏွစ္ေကာင္ မေအာင္းဘူး - တဲ့
အေမ့ဂူထဲမွာ ျခေသၤ့သုံးေကာင္
ေယာင္လုိ႔ေတာင္ မေဟာင္ၾက
ထူးျခားလွခ်ည္လားကြယ္။”
အေမ့ကဗ်ာထဲက ျခေသၤ့ႏွစ္ေကာင္
ေမာင္ေလးတုိ႔ တကယ္မေဟာင္ခဲ့ၾကဘူးေနာ္။
ေန႔တူနာမ္တူ “အလတ္”ခ်င္းလည္းတူ
ဒါေပမယ့္ အစ္မကေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ မလစ္လပ္ခဲ့သူ။
အၾကိမ္အၾကိမ္အခါခါ မွားေနတဲ့သူ႔ေမာင္အား
မရမက ဂုဏ္ယူဝံ့ၾကြားသူ။
တကၠသုိလ္ဆုိတာ မျမင္ဖူးတဲ့ေမာင္ေလးကုိ
မာစတာတန္းကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ စာကူရွင္းဖုိ႔ ေတာင္းဆုိသူ။
ဟုိေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ သူ႔ေမာင္
အစာအိမ္ပါေယာင္တဲ့အခါ
သူ႔နားကအေဆာင္မွာေခၚထား
႐ုံးသြားတုိင္း ထမင္းခ်ိဳင့္ထြက္ေပးခဲ့သူ။
သူ႔ေက်ာင္းေနသက္ကုိ သုိးေမြးခ်ည္ေတြ၊ တက္တင္းခ်ည္ေတြနဲ႔ ဆက္ခဲ့သူ။
သူ႔အခန္းေဖာ္ဟူသမွ်၊ သူ႔အတန္းေဖာ္ဟူသမွ်
သူ႔လက္ရာအက်ၤ ီေတြနဲ႔လွေနၾကေပမယ့္
သူ႔အဝတ္ေသတၱာမွာ အေမဝယ္ေပးထားတာပဲရွိသူ။
သူဟာ ငါတုိ႔အိမ္ရဲ့ေထာင္မွာက်ေနတဲ့ အိမ္ေထာင္မရွိသူ အပ်ိဳစင္
သူဟာ ငါတုိ႔ရဲ့ မာသာထရီဇာ
သူ႔ကုိယ္သူမွတစ္ပါး တစ္မိသားစုလုံးအား ပူပန္သူ။
အစ္မၾကီးမဟုတ္ေသာ္ျငား အမိအရာထားထုိက္သူ။
မိုးခါးေရထက္ခါးတဲ့ အမွန္တရားနဲ႔ ရြတ္ရြတ္ခြ်န္ခြ်န္မွားေနသူ။
အ႐ုိးသားဆုံးထက္႐ုိးသား အၾကိဳးစားထက္ၾကိဳးစားကာ
ဘဝေနနည္းအႏုပညာမွာ ခရတ္ဒစ္မပါသူ။
အလွတရားကုိ သနပ္ခါးထက္ ပုိမသိသူ။
စိန္ဥမုန္႔ဟင္းခါးပင္ မသိေသာ္ျငား အေမ့ပါးကုိ ေျပာင္ေစသူ။
ထုိ သူ (သုိ႔) သူမ….
ကုိးရက္တစ္လမွာ
အဖုိးျဖတ္မရတဲ့ ငါတုိ႔အစ္မျဖစ္လာခဲ့တယ္။………။
မာေရးသွ်င္
၉၊၁၊၂၀၁၀ (အစ္မရည္ေလးေမြးေန႔)
ဒီဇင္ဘာ ၂၅ မွာ ခရစ္ေတာ္အား ေမြးဖြားခဲ့ၿပီး
ဒီဇင္ဘာ ၂၄ မွာ (ငါတုိ႔ရဲ့)အခ်စ္ေတာ္ေလး ေမြးဖြားခဲ့တယ္။
ဒီကေန႔ဆုိ
ငါ့သမုိင္းရဲ့ အနက္႐ွိဳင္းဆုံးေမတၱာတရား
စတင္ထြန္းကားလာတာ
ႏွစ္ေပါင္း(၂၈)ႏွစ္ၾကာၿပီ။
ငါတုိ႔အိမ္ရဲ့ အေထြးဆုံးေလး
အေဖေပးတဲ့နာမည္က “ဧရာ”
ပညတ္သြားရာ ဓာတ္သက္ပါ
ငါတုိ႔ပုိင္ဆုိင္သမွ်အရာရာမွာ
မင္းဟာ
တကယ့္တကယ္ အၾကီးမားဆုံးရတနာပါ “အငယ္ေလး”။
အေထြးဆုံးနဲ႔ ႏုိ႔ညွာတို႔ရဲ့ အစဥ္အလာ
သဝန္တုိတယ္ဆုိတာ၊
တစ္အူထုံ႔ဆင္းေတြရဲ့ အတူၾကံဳျခင္းဓမၼတာ
ရန္ျဖစ္စကားမ်ားတယ္ဆုိတာ
မင္းနဲ႔ငါမွာ မရွိခဲ့ဘူး ညီေလး။
တစ္ႏွစ္နဲ႔သုံးလသာဆုိေပမယ့္
တစ္ဆယ္နဲ႔သုံးႏွစ္တာ အသက္ကြာတဲ့ညီအစ္ကုိပမာ
မင္းနဲ႔ငါ ၾကင္နာခဲ့။
အစ္ကုိနဲ႔ညီၾကား ရွာမွရွားတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရား
မင္းနဲ႔ငါၾကားမွာ အမွန္တကယ္ထြန္းကားခဲ့တယ္။
ဟုိး ... လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း(၂၅)ႏွစ္တာ
သီတင္းကြ်တ္မီးထြန္းပြဲေတာ္တစ္ခုမွာ
ေခြးပုိင္ရွင္အေဒၚၾကီးရဲ့ ရင္ခြင္တြင္းက ေဇာက္ထုိးျမင္ကြင္း ...
“သူ႔အစ္ကုိကုိလုိက္တဲ့ေခြးကုိဆဲရင္း
ေခြးပုိင္ရွင္ေတြကုိ ျပစ္တင္ၾကိမ္းေမာင္းရင္း
တ႐ွဳပ္႐ွဳပ္ငုိေနတဲ့မင္း”
ဒါ ငါ့ဘဝရဲ့ ပထမဆုံးေသာခ်စ္ျခင္းျမင္ကြင္းပါ ညီေလး။
“နဖူး(ယာ)အမာရြတ္ပါ”ဆုိတဲ့ မွတ္ပုံတင္ထဲကစာ
အဲဒီတုန္းက ရခဲ့တာျဖစ္သလုိ
ငါ့ဘဝရဲ့အထင္ရွားဆုံးအမွတ္အသား ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရား
စတင္ထင္ရွားလာတာလည္း
အဲဒီတုန္းကပါပဲ ညီ။
တကယ္ေတာ့
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆုိတာ
မင္းေၾကာင့္သာ တတ္ေျမာက္ခဲ့ရတဲ့ အႏုပညာ။
မင္းကုိခ်စ္တဲ့ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔
ဒီကေန႔ ဒီေနရာမွာ
ငါရပ္တည္ေနတာပါ ညီေလး။
ညီေလးေရ ငါ မင္းကုိ သိပ္ခ်စ္တယ္။..........။
မာေရးသွ်င္
Christmas eve' 2009, 7PM
စာအုပ္ပုံၾကားမွာ ေမြးဖြားလာတဲ့
ငါတုိ႔တစ္မိသားစုလုံး
စိတ္ကူးစံေတြနဲ႔ နပန္းလုံးေနတုန္း
ၿပံဳးၿပံဳးေလးနဲ႔ လက္ေတြ႔က်သူ။
လူတကာရဲ့အႀကံေပး၊ သူ႔ေမာင္ေလးကုိ
ပိႆေလးနဲ႔ေဘးပစ္၊ ဆန္းစစ္ဖုိ႔ ဝန္မေလးသူ။
လူအရာအေထာင္ကုိ ဦးေဆာင္ေနတဲ့သူ႔ေမာင္
ေၾကာင္ရင္ ေၾကာင္တယ္၊ ေယာင္ရင္ ေယာင္တယ္
မေရွာင္မဖယ္ ေျဗာင္တြယ္တတ္သူ။
လြတ္ေျမာက္လုိစိတ္မွာ အက်ဥ္းမက်ၾကဖုိ႔
မိတ္ေဆြအခ်ိဳ႔ကုိ သတိေပးရင္း
သတင္းေတြသက္သက္နဲ႔ ဟင္းတစ္ခြက္မျဖစ္ေၾကာင္း
ထပ္ေလာင္းေျပာျဖစ္ခဲ့ျပန္တယ္။........။
မာေရးသွ်င္
၂၂ ရက္၊ ႏုိဝင္ဘာ၊ ၂၀၁၀၊ ည ၁၀ နာရီခန္႔။
“ခ်န္ရစ္ခဲ့သူ၏ ေ၀ဒနာ”
နင့္အနားမွာေန
နင္ေစရာသြား
ဘာ စကားပဲ ဆိုဆို
ငါေလ. . . စိတ္မတိုျဖစ္ခဲ့ပါဘူး . . . ။
ငါ့ရဲ့ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း
ေကာင္းကင္က လမင္းမို႕
ေ၀းလွတဲ့ ဘ၀ကို . စိတ္ဓါတ္က်တာ မဟုတ္ပဲ
ရင္ အကြဲခံျပိး ျမိဳသိပ္
နင့္ကို . အရိပ္ေအာက္မွာ ထားရစ္ခဲ့တာပါ။
ေၾကကြဲစြာ စူးနစ္
ရူးသြပ္မိတဲ့ ဒဏ္ရာ ဗရပြ
ရင္မွာ ထိရွေနလ်က္နဲ႕
မေၾကျငာရဲ ခဲ့တဲ့ ငါ့အျဖစ္ကို
အိမ္ မက္လို႕ပဲ . . . စိတ္စြဲ လိုက္ပါေတာ့ . . .။ေက်ာင္းတံုးက က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္း ေကာင္ေလးနဲ႕ ေကာင္မေလး ႏွစ္ေယာက္ၾကားကေနျပီး သူတို႕အျဖစ္ကို အားမရလြန္းလို႕ ေကာင္ေလးေနရာကေန ခံစားျပီး ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ ပါ။ အဲဒီ ႏွစ္ေယာက္က အထက္တန္းေက်ာင္း ကထည္းက အတူတူ တက္လာခဲ့ျပီး Master ဘြဲ႕ရတဲ့ အထိ အတူတူ။ ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးထက္ ပိုေတာ့ ခ်မ္းသာတာေပါ့ေလ။ ေျပာမနာ ဆိုမနာ၊ လိုက္လည္း လိုက္ဖက္ညီတယ္လို႕ အားလံုးက အသိအမွတ္ျပဳၾကတဲ့ ႏွစ္ေယာက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းသာ ျပီးသြားတယ္ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္က အဲဒီ အေျခအေနပဲ။ ေကာင္ေလးက က်ေနာ္တို႕လို သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေတာင္ သူ႕ခံစားခ်က္ကို ဖြင့္မေျပာသလို၊ ေကာင္မေလးဘက္ကလည္း ေအးေဆး လြန္းတယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ဇတ္လမ္းက ျပီးသြားျပီး ေနာက္ေတာ့ အလုပ္ေတြထဲက်မွ ဆိုင္သူ ကိုယ္စီ ရၾကျပီးေတာ့ ခုဆို ကေလးအေဖေတြ ၊ ကေလး အေမေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကျပီ။
အဲဒီကဗ်ာေလးက ျပီးခဲ့တဲ့ ရက္တံုးကမွ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းက ျပန္ရြတ္ျပလို႕ အမွတ္တရေလး က်ေနာ္တို႕ e-journal မွာ တင္တာပါ။ ကဗ်ာေလး ေခါင္းစဥ္က အတည္ မျဖစ္တာ အဲဒီ အခ်ိန္ကတည္းက။ က်ေနာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု Proposed လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြက “တဘတ္သတ္ အခ်စ္” ၊ “ခ်န္ရစ္ခဲ့သူ၏ ေ၀ဒနာ” ၊
“သံေယာဇဥ္ ျဖတ္စာ” ၊ “ထူးကဲတဲ့ အခ်စ္” နဲ႕ “မိၾကည္ သို႕” ။
က်ေနာ္ကေတာ့ “ခ်န္ရစ္ခဲ့သူ၏ ေ၀ဒနာ” ဆိုတာေလးကို ပိုသေဘာက်လို႕ အခုေတာ့ အဲဒီေခါင္းစဥ္ေလး တပ္လိုက္ပါတယ္ ။
ေလးစား ခင္မင္လ်က္
တာတူး
မုန္တုိင္းရဲ့အေဝးမွာ
မုန္တုိင္းေဘးသင့္ရတဲ့အျဖစ္၊
တကယ္ေတာ့ .....
မုန္တုိင္းရဲ့ဗဟုိခ်က္မက
ငါ့အတၱပဲ။..........။
မာေရးသွ်င္
၂၂၊ ၁၀၊ ၂၀၁၀။
(မိေဝးဖေဝး၊ “ဂီရိ”နံေဘးက အငယ္ေလးအတြက္ ပူေဆြးေနၾကတဲ့ မိဘဘုိးဘြား ေမာင္ႏွမမ်ားသုိ႔ ...)
နဖူးဆံစ
ပင့္တင္မ၍
ေျခြးခဆံတုိ
ပုိက႐ုိကို
မၿငိဳမျငင္ၿဖီးေပးခ်င္သည္
သခင္ ... ေခါင္းကေလးေမာ့ေပးပါ။..........။
မာေရးသွ်င္
ျပည္သူ႔ဥယ်ာဥ္ ၊ ၁၉၉၉။
(အေနာ္မာစစ္တမ္း)
အယူမွားလုိ႔မ်ား
အပူမ်ားခဲ့ေလသလား
လူသားျဖစ္ရတဲ့ ဒီဘဝ။
ေအးေအးလူလူ
အခ်ိန္ယူၿပီး
ပူပူပင္ပင္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသလား။
သင္လည္း လူသား
အတၱမ်ားနဲ႔ ျဖစ္ပ်က္ေကာင္ …
ငါလည္း လူသား
ေမာဟမ်ားနဲ႔ ျဖစ္ပ်က္ေကာင္ …
ဥေပကၡာတရားက
ဥေပကၡာထားေနသမွ်
ကိေလသာနဲ႔ေနသားက်ခဲ့ၾက။
ကိေလသာရယ္
ရွိေနတာသိလ်က္ အႏွင္ခက္
စဥ္ဆက္မကြာ ဒီတစ္သံသရာလုံး
အခု ငါတုိ႔မုန္းသင့္ၿပီ။
တကယ္ေတာ့
ဘဝဆုိတာ
သံဇကာၾကားမွာ
မေတာ္တဆညပ္ေနတဲ့
သစ္ရႊက္အေၾကြေတြလုိပါပဲ။
ညာေျခေထာက္ေပၚကဘဝ
ဘယ္ေျခေထာက္ေပၚမွ က်ပါ့ဦးမလား …
ဘဝကား အနိစၥ။
ဒီလုိပဲ
ကုိယ့္ေလွနံ ကုိယ္ဓားထစ္
ကုိယ့္တရားစစ္နဲ႔ ကုိယ္ေပ်ာ္ခဲ့။
အကၤ်ီအျဖဴ
ေဘာင္းဘီအျဖဴ
စိတ္ကုိျဖဴေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္ရပါ့။
အသားကပ္စြပ္က်ယ္တစ္ထည္လုိ
ငါ့စိတ္ကုိ ငါ စြဲခြ်တ္လုိ႔ရမလား။
အရွိအမွန္သဘာဝကုိ အသိညဏ္ဗလာက်
သခၤါရေတြက မၿမဲဘူး
အစြဲေတြေၾကာင့္ၿမဲခဲ့တယ္။
ငါ့ကုိငါမျမင္၍
ငါ့ကုိ “ငါ”ထင္ခဲ့တာလား။
ငါ့ကုိ “ငါ”ထင္လုိ႔
ငါ့ကုိငါမျမင္ခဲ့တာလား။
စိတ္သြားတုိင္းကုိယ္ပါဖုိ႔သာ ဆုေတာင္းေနၾက
ကုိယ္သြားတုိင္းစိတ္ပါဖုိ႔ဆုိတာ ဆုေတာင္းလုိ႔မွမရတာ။
(ေဟ့! ေတာ္
ကဗ်ာေမွာ္အ႐ႈပ္
ငါ ကေလာ္တုတ္လုိက္ရမလား။)
ျဖစ္၊တည္၊ပ်က္နဲ႔
စစ္ခ်ီထြက္လာတဲ့အခါ …
အဲဒီပစၥဳပၸန္
ငါ့တုိ႔ကုိတည့္တည့္မွန္ေအာင္
မေရွာင္မွျဖစ္မယ္။
ငါတုိ႔ေတြေရွာင္ေရွာင္ေနလုိ႔သာ
ကတြတ္ပီ အမဲရရေနတာ။
မယိမ္းမယုိင္
ခုိင္မာတဲ့စိတ္ထားဆုိတာ
ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ညင္ညင္သာသာထားရတယ္။
အယူမမွားတဲ့
လူသား
ဘုရားျဖစ္ခဲ့တယ္။………။
မာေရးသွ်င္
ေယာဂီၿငိမ္း (ၿငိမ္းဧရာ) သုိ႔ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ကဗ်ာ
(ေတာ္သလင္းလဆန္း - ၁၄ ရက္၊ ၁၃၇၂)
အေနာ္မာေသာင္ကမ္း (သုိ႔) ပင္လယ္အတုထဲကကြ်န္း
အဲဒီ (၁၀)ရက္လုံးလုံး
လႈိင္းေတြတဝုန္းဝုန္း
ငါ့ေရွ့ကပင္လယ္႐ႈံးခဲ့တယ္။..........။
မာေရးသွ်င္
၂၄၊ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၀။
(အေနာ္မာေသာင္ကမ္း)
ကိေလသာပူပူ
ၾကြပ္ၾကြပ္ဆူသည္
ဘယ္သူမျပဳ ၊ မိမိမႈဟု
ယခုသိက ၊ ခုေအးျမ၍
အကာလိက ၊ ျမတ္ဓမၼကုိ
ရႊင္ပ်႐ုိက်ိဳး ၊ လက္စုံမိုး
ရွိခုိးပါ၏ဘုရား။.........။
မာေရးသွ်င္
ၾသဂုတ္လ ၁၂ ရက္၊ ၂၀၁၀ - နံနက္ ၉ နာရီ။
ေလာကဓံတရားရယ္
ျဖစ္ပ်က္ဆဲ ဒီခဏ
ျဖစ္ပ်က္ၿမဲ ဒီဘဝ
ဘာေတြကုိေထာက္ထားလုိ႔
ေၾကာက္အားပုိေနရမလဲ
မင္းနဲ႔ငါ အပြဲပြဲႏြဲဖုိ႔
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္အသည္းခြဲၿပီးတဲ့ေနာက္။..........။
မာေရးသွ်င္
သၾကၤန္အဦး
ပိေတာက္ဖူးကုိ
ေျခြခူးမိေယာင္ယမ္း …
မ်က္ရည္ခန္းထိ
စြတ္ျဖန္းလန္းပြင့္ေစပါ့မည္။……….။
မာေရးသွ်င္
9 Apr’98(Thu) 2:10 pm
၁၉၉၈ ခုႏွစ္တုန္းက ပြင့္အန္လွ်ံက်ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ ထုံးစံအတုိင္း ေခါင္းစဥ္တပ္မထားတဲ့ အဲဒီ သၾကၤန္ကဗ်ာေလးဟာ (၁၂)ႏွစ္ျပည္႔ခဲ့ရွာပါၿပီ။
ပိေတာက္ဖူးေလးေတြကုိ သူ႔မ်က္ရည္နဲ႔ စြတ္ျဖန္းၿပ္ီး ပြင့္လန္းေစပါမယ္ဆုိတဲ့ (၁၈)ႏွစ္သား ေကာင္ေလးဟာ အခုလုိ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ ...............
ေဝေဝႏြမ္းႏြမ္း
ေမတၱာျဖန္းလ်က္
ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းခ်စ္ေနသည္။……….။
ေနာက္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု ထပ္ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးတဲ့ အခါ အဲဒီေကာင္ေလးဟာ ေဟာသလုိ ေရးမွာပါ ..........
ပိေတာက္မျမင္္
ျဖစ္ပ်က္ျမင္သည္
ေန႔စဥ္သၾကၤန္က်လ်က္။……..။
**(ဒုတိယအႀကိမ္ ျပန္လည္ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။)
ေမ်ာက္ကလည္း ေမ်ာက္အေလ်ာက္
ေလာက္ကလည္း ေလာက္အေလ်ာက္
ေအာက္က်လွတယ္ မဆုိသာပါဘူး။
သေဘာက္ကလည္း သေဘာက္ဘဝ
ေနာက္ကလည္း ေနာက္က်
ေၾကာက္ကလည္း ေၾကာက္ရ
တယ္ ေအာက္က်သကုိး။..........။
မာေရးသွ်င္
၂၀၁၀၊ မတ္လ၊ ၂၆ (မြန္းလြဲ ၁း၂၀ နာရီ)
ေမေမ
အမိုးအကာနဲ႔ နံရံေတြကို ျငင္းဆန္ခဲ့တဲ့သား
ေက်ာင္းသြားေနပါၿပီ ေမေမ။
ဒါဟာ
ေမေမ့ကုိခ်စ္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမွတစ္ပါး
အျခားေသာအရာမ်ားအတြက္ မဟုတ္ပါ။
တကယ္ေတာ့ ေမေမရယ္ ...
သားေက်ာင္းသြားေနတာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ျပန္ပါဘူး။
ေမေမ့သားေလးကုိ ေက်ာင္းထားေပးေနတာပါ။
ထ႔ုိထက္ပုိ၍
ေမေမ့ႏုိင္ငံသားေလးကုိ ေက်ာင္းထားေပးေနတာပါ။
ေဟာဒီမွာ
ေမေမ့ႏုိင္ငံသားေတြ ကုိယ္စားျပဳ
သားရဲ့အားထုတ္မႈပါ ေမေမ
E-Commerce - AD
Enterprise Resource Planning - AD
Supply Chain Management - AD
ေမေမ့ကုိ သားသိပ္ခ်စ္တယ္။..........။
မာေရးသွ်င္
၂၀၁၀၊ မတ္လ၊ ၂၀ (နံနက္ ၈ နာရီ)
အျခားေသာ တစ္ေနရာမွာ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာဆန္ဆန္ေရးထားတာေလးပါ။ မိတ္ေဆြက ကဗ်ာအျဖစ္ သိမ္းထားဖုိ႔ တုိက္တြန္းတာေၾကာင့္ အေကာင္အထည္ေဖာ္လုိက္တာပါ။ သူ႔ဒုိင္ယာရီထဲကစာေလးေတြကုိ ကုိေစာေဝက ကဗ်ာ ဆုိလုိ႔ ကဗ်ာလုိက္တာပါ- လုိ႔ ကုိေနမ်ိဳးေဆးေျပာဖူးတယ္ထင္ပါရဲ့။ အဲဒီလုိပဲေပါ့ဗ်ာ။
သိမ္းထားတဲ့ကဗ်ာမ်ားကုိ သိ္မ္းျခင္း
လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၀)ႏွစ္ေက်ာ္၊ (၁၅)ႏွစ္ ဝန္းက်င္ခန္႔က ပြင့္အန္လွ်ံက်ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးေတြပါ။ က်ေနာ္ဘာသာဆုိ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ပါ။ အေမ တကူးတက သိမ္းထားၿပီး တကူးတက ပုိ႔ေပးလုိ႔သာ က်ေနာ္ ျပန္ဖတ္ရတာပါ။ ဟုိးအညာက အေမ့အိမ္ရဲ့အေဝး ရန္ကုန္(ေနရာစုံ)မွာေနခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္စာအုပ္အတုိအစ၊ ကဗ်ာအတုိအစေတြကုိ အေမ ဘယ္အခ်ိန္က ဘယ္လုိ သိမ္းထားခဲ့လဲ က်ေနာ္မသိခဲ့ပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုစာ အေမ တခုတ္တရ သိမ္းထားခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးေတြကို E-Journalမွာ သိမ္းထားဖုိ႔ စိတ္ကူးရလာကာ အေကာင္အထည္ေဖာ္ျဖစ္ ေနတာပါ။ ေနာင္ ရာစုႏွစ္တစ္ခုစာ အဓြန္႔ရွည္ၾကာေသာ္ ရွည္ၾကာျငား အေမ့ရဲ့ေျမးျမစ္မ်ားအတြက္ေပါ့ ခင္မ်ာ။
အဲဒီ ကဗ်ာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဟာ ေခါင္းစဥ္ေပးမထားပါ။ ဒါေၾကာင့္ “သိမ္းထားတဲ့ကဗ်ာ” ဟုသာ သိမ္းထားလိုက္တာပါ။
သိမ္းထားတဲ့ကဗ်ာ (၃)
မွန္းဆလုိ႔ေျပာရဲေအာင္မရွိတဲ့ ပကတိတရား
မွန္သားျပင္ေပၚက မ်က္ႏွာ
ထိေတြ႔မႈ ရွာမရသလုိ
ေပြ႔မရ ပုိက္မရ
စိတၱဇသခင္ .....
ေလတုိက္လည္းမေရြ႔
မုိးရြာလည္းမစုိ
ေနပူလည္းမႏြမ္း
မ်က္ဝန္းမွာပင္ အစဥ္လႊမ္း
ရႊင္လန္းတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာ ...
မ်က္စိမွိတ္လည္း ေပၚဆဲ
မ်က္ဝန္းထဲက ပုံရိပ္
အိပ္မက္၌ေနရာယူ
ကုိယ္ေလ .....
ျငဴစူျခင္းမရွိ ပကတိေက်နပ္ျခင္းနဲ႔ေပါ့။..........။
မာေရးသွ်င္
(ဒီကဗ်ာေလးဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၅)ႏွစ္ခန္႔က ပြင့္အန္လွ်ံက်ခဲ့တဲ့ က်ေနာ္ရဲ့ ပထမဦးဆုံးေသာ ၾကီးေကာင္ဝင္စကဗ်ာလုိ႔ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီအတုိင္းအမွန္ပဲဆုိရင္ ဒါဟာ မာေရးသွ်င္ရဲ့စတင္ျခင္းကဗ်ာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ မဆုံးမယ့္အရာဟာ မာေရးသွ်င္ဆိုတာ အဲဒီကတည္းက ေသခ်ာခဲ့တာပါ။.........။)
“တစ္ဂူထဲမွာ ျခေသၤ့ႏွစ္ေကာင္ မေအာင္းဘူး - တဲ့
အေမ့ဂူထဲမွာ ျခေသၤ့သုံးေကာင္
ေရာင္လုိ႔ေတာင္ မေဟာင္ၾက
ထူးျခားလွခ်ည္လားကြယ္။”
အေမ့ကဗ်ာထဲက ျခေသၤ့ႏွစ္ေကာင္
ေမာင္ေလးတုိ႔ တကယ္မေဟာင္ခဲ့ၾကဘူးေနာ္။
ေန႔တူနာမ္တူ “အလတ္”ခ်င္းလည္းတူ
ဒါေပမယ့္ အစ္မကေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ မလစ္လပ္ခဲ့သူ။
အၾကိမ္အၾကိမ္အခါခါ မွားေနတဲ့သူ႔ေမာင္အား
မရမက ဂုဏ္ယူဝံ့ၾကြားသူ။
တကၠသုိလ္ဆုိတာ မျမင္ဖူးတဲ့ေမာင္ေလးကုိ
မာစတာတန္းကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ စာကူရွင္းဖုိ႔ ေတာင္းဆုိသူ။
ဟုိေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ သူ႔ေမာင္
အစာအိမ္ပါေယာင္တဲ့အခါ
သူ႔နားကအေဆာင္မွာေခၚထား
႐ုံးသြားတုိင္း ထမင္းခ်ိဳင့္ထြက္ေပးခဲ့သူ။
သူ႔ေက်ာင္းေနသက္ကုိ သုိးေမြးခ်ည္ေတြ၊ တက္တင္းခ်ည္ေတြနဲ႔ ဆက္ခဲ့သူ။
သူ႔အခန္းေဖာ္ဟူသမွ်၊ သူ႔အတန္းေဖာ္ဟူသမွ်
သူ႔လက္ရာအက်ၤ ီေတြနဲ႔လွေနၾကေပမယ့္
သူ႔အဝတ္ေသတၱာမွာ အေမဝယ္ေပးထားတာပဲရွိသူ။
သူဟာ ငါတုိ႔အိမ္ရဲ့ေထာင္မွာက်ေနတဲ့ အိမ္ေထာင္မရွိသူ အပ်ိဳစင္
သူဟာ ငါတုိ႔ရဲ့ မာသာထရီဇာ
သူ႔ကုိယ္သူမွတစ္ပါး တစ္မိသားစုလုံးအား ပူပန္သူ။
အစ္မၾကီးမဟုတ္ေသာ္ျငား အမိအရာထားထုိက္သူ။
မိုးခါးေရထက္ခါးတဲ့ အမွန္တရားနဲ႔ ရြတ္ရြတ္ခြ်န္ခြ်န္မွားေနသူ။
အ႐ုိးသားဆုံးထက္႐ုိးသား အၾကိဳးစားထက္ၾကိဳးစားကာ
ဘဝေနနည္းအႏုပညာမွာ ခရတ္ဒစ္မပါသူ။
အလွတရားကုိ သနပ္ခါးထက္ ပုိမသိသူ။
စိန္ဥမုန္႔ဟင္းခါးပင္ မသိေသာ္ျငား အေမ့ပါးကုိ ေျပာင္ေစသူ။
ထုိ သူ (သုိ႔) သူမ….
ကုိးရက္တစ္လမွာ
အဖုိးျဖတ္မရတဲ့ ငါတုိ႔အစ္မျဖစ္လာခဲ့တယ္။………။
မာေရးသွ်င္
၉၊၁၊၂၀၁၀ (အစ္မရည္ေလးေမြးေန႔)
